جلیادیتیا گوپتا*:
من از ووووزلا بدم می‌آید. هنوز در یکی از مسابقات آفریقای جنوبی نبوده‌ام ولی سر و صدای دیگر مسابقات به اندازه کافی گوشخراش هستند و هواداران دیگر کشورها طوری با این وسیله خو گرفته‌اند که انگار مال خودشان است. فقط می‌توانم تصورش را بکنم که وقتی بافانا- بافانا بازی می‌کند چه شرایطی حاکم می‌شود. این «بوق» در هر کجا هست. در یک خیابان خالی و آرام قدم می‌زنی ولیکن می‌توانی مطمئن باشی که افکارت با یک یا چند غرش بوق‌آسای بلند پاره شود. همدلی من با بازیکنان و مربیانی است که باید در زمین با این صداها کنار بیایند.
با این وجود نمی‌توانم ممنوعیت ووووزلا را بخواهم یا حتی هرگونه دخالت قانونی برای محدود کردن استفاده از آن را. شاید این صدا گوش شما را بیازارد ولی این هم بخشی از جام‌جهانی است اگرنه در فوتبال آفریقای‌جنوبی این بوق چندان مرسوم نیست.
این وسیله تبدیل به یک سلاح مردمی شده و فقط می‌توانم همین را بگویم که دستم را روی گوشم می‌گذارم و به راهی که مردم انتخاب کرده‌اند، تن می‌دهم. استدلالم هم این است: در یک تورنمنت که همه چیز خیلی سفت و سخت توسط مقامات رسمی قاعده‌گذاری شده و در جایی که تبلیغات و جار و جنجال‌های شعاری از متر به متر فضا به سوی تو هجوم می‌آورند، ووووزلا شاید تنها چیزی باشد که واقعا به خود مردم تعلق دارد. غذایی که آنها می‌خورند قاعده و قانون خودش را دارد، همینطور درباره آب و نوشیدنی‌هایی که مصرف می‌کنند. یک نیروی امنیتی در کیپ‌تاون به من می‌گفت یکی از آزاردهنده‌ترین صحنه‌های روز افتتاحیه مسابقات، دیدن صدها کودک غمگین بوده که باید مقابل در ورودی ورزشگاه همبرگرها، چیپس‌ها و نوشیدنی‌هایشان را دور می‌انداختند که بسیاری از این پاکت‌ها ناگشوده بودند و برای تغذیه در طول مسابقه خریداری شده بودند اما چون مارکی اشتباهی داشتند توقیف می‌شدند. در
پورت الیزابت هم نگرانی‌هایی نسبت به غذاهای دست‌نخورده انباشته شده در ورودی ورزشگاه وجود داشت.
محبوبیت ووووزلا ممکن است به صورت مصنوعی رشد کرده باشد ولی من هیچ شامه تجاری پشت آن ندیده‌ام ولی مطمئنا چند کمپانی برای دمیدن یا ندمیدن در این بوق، بسته به تشخیص افراد، نقشه‌هایی می‌کشند. در طول هفته گذشته شاهد دمیده شدن در آنها در ورزشگاه‌ها بودم ولی هرگز ندیده‌ام که به صورت دسته‌جمعی نواخته شوند، شما نمی‌توانید به یک بچه (یا حتی یک آدم بزرگ که از خود بیخود شده) اجبار کنید که کی ووووزلا بنوازد و کی ننوازد اما اگر این اتفاق بخواهد روی دهد، روی می‌دهد. شاید به گونه‌ای غیرفکورانه ولی مگر بسیاری از آواهای فوتبال همینطور نیستند؟ تازه برخلاف خیلی از آنها ووووزلا، نژادپرستی یا بیگانه‌هراسی یا تمایلات هجومی مشابه اینها را ترویج نمی‌دهد.
بازیکنان را کلافه می‌کند؟ خب این یک بحثی است ولی آنها باید بتوانند با آن کنار بیایند، همانگونه که باید با سرمای هوا کنار بیایند. احساس شخصی من این است که این صداها هضم خواهند شد و به اندازه موج مکزیکی، یعنی آخرین اختراع بزرگ خودجوش هواداران تقلیل خواهند یافت. برای فیفا مسائل بسیار جدی‌تری در این رویدادی که تحت لوایش برگزار می‌شود وجود دارد تا درباره آنها تصمیماتی عاجل بگیرد. مسائلی بسیار مهم‌تر از «ووووزلا»ها. مثلا یکی از آنها مناسب بودن «جابولانی» توپ ویژه جام 2010 است.
*وابسته خبری ویژه سایت soccernet
در آفریقای‌جنوبی