چندی پیش در اریکه ایرانیان کنسرت «نیایش‌خوانی» از سوی «رسول نجفیان» برگزار شد. پس از برگزاری این کنسرت کاظم برآبادی، نویسنده و همکار خوبمان نظرش را درباره این کنسرت برایمان نوشت که در ادامه می‌آید. لازم به یادآوری است که نظرات این منتقد اگرچه منطقی و قابل تامل است اما بیانگر نگاه کلی روزنامه نیست.
سال 1379 با جلال برآبادی، تصمیم گرفتیم روی آهنگ‌ها و ملودی‌ها و حتی اشعار فولکلور خراسان کار کنیم. آن روزها عشقمان این بود که برویم توی ده‌کوره‌ها و پای صحبت‌ها، شعرخوانی‌ها و... پیرمردها و پیرزن‌هایی بنشینیم که هر بیتی که از دهانشان بیرون می‌آمد مثل یک معجزه و مثل یک شهاب آسمانی بود، یک بار برای همیشه!
البته با پول کمی که داشتیم نتوانستیم بیشتر روستاها را بگردیم و کار به روستاهای سبزوار خلاصه شد اما 28 قطعه‌ای که به دست آوردیم به شهادت دوستان متخصص، شاهکارهایی بودند که ممکن بود برای همیشه با مرگ آن پیرمرد یا پیرزن از بین بروند. موسیقی فولکلور ما که معروف است به سینه به سینه منتقل شدنش، اگرچه با این کارهای تحقیقاتی کم‌بضاعت حفظ نمی‌شود ولی نهایت تلاش ما شهرستانی‌ها چیزی بیش از این نیست، خصوصاً اینکه روحیه سرکش ما تاب و تحمل رفتن به درون لابیرنت سازمان‌ها و سیستم‌های مختلف را نداشته و اکنون نیز ندارد. به همین دلیل بود که وقتی خبر رسید، رسول نجفیان قرار است «نیایش‌خوانی» را برگزار کند و در آن به ملودی‌های قدیمی هم سری بزند آنقدر خوشحال شدم که حتی نفهمیدم چطور 20 هزار تومان بابت خرید دو بلیت یک سالن گران قیمت در شمال شهر خرج کرده‌ام. شب یکشنبه با همسرم به اریکه ایرانیان رفتیم و در میان بوی ادکلن‌های گران قیمت و تیپ‌های این وری و آن وری جالب توجه، روی صندلی‌ها نشستیم. اندکی بعد از ساعت 7عصر، سالن دیگر جای سوزن انداختن نداشت. همه آمده بودند، از آنهایی که معلوم بود با بلیت رایگان ارگانی آمده‌اند تا جوان‌هایی که دوستدار موسیقی و پای ثابت این جور برنامه‌ها بودند. حتی چند نفر از بازیگران سینما هم بودند که موجب ایجاد نقاطی با تراکم فشرده در سالن شده بودند. وقتی کنار رفتن پرده، رسول نجفیان و گروهش را نشان داد، به راحتی می‌شد حدس زد که برنامه چه برنامه پر باری خواهد بود. یک گروه همسرا در کنار تعداد بیشماری دف‌نواز، یک دیوان‌زن، یک کمانچه‌نواز، یک نوازنده نی و رهبر ارکستری کاملا جوان و کاملا مردمی! نجفیان با این گفته‌های دلگرم‌کننده کارش را آغاز کرد که امشب قرار است شاهد و شنونده ماحصل سال‌ها تحقیقش روی موسیقی و نواهای قدیمی باشیم. راهی که نجفیان از آن سخن می‌گفت، همان راهی بود که 8 سال قبل ما رفته بودیم و البته همین مساله من و همسرم را بیش از پیش به وجد آورد. اما درست از لحظه‌ای که اولین آهنگ برنامه آغاز شد تا آخرین ترانه- یعنی همان ترانه «میرن آدما»ی معروف- به این نتیجه رسیدم که یا ما تا به حال برداشتمان از کار تحقیقی در حوزه موسیقی اشتباه بوده و یا این ترانه‌هایی که می‌شنویم تنها برداشت‌های ساده دلانه نجفیان هستند از آهنگ‌هایی که تا به حال خواننده‌های معروفی آن را خوانده‌اند. به عبارت دیگر شاید تنها آهنگ اصیل و خودساخته نجفیان در «نیایش‌خوانی» همان آهنگ معروف یاد شده باشد
والا‌الله‌خوانی‌هایش، نبی‌خوانی‌هایش و علی‌خوانی‌هایش را قبلا بارها و بارها شنیده‌ایم و برای شنیدن آهنگ‌های تکراری خواننده‌های دیگر، دلیلی نبود که 10 هزار تومان بابت خرید بلیت کنسرت بدهیم. این عقیده تنها از آن ما نبود و لابد پدر و مادرهایی که در وسط برنامه دختر بچه‌های کوچکشان را در راهروهای سالن می‌رقصاندند با ما هم‌عقیده بودند. بگذریم که نجفیان در این برنامه نه رسم قوالی را به جای آورد نه از بابت تنظیم آهنگ‌هایش احترامی برای سازهای غیرکوبه‌ای‌اش قائل شد و نه با تبلیغات میان‌برنامه‌ای‌اش توانست دلی از دل‌های مخاطبان بدزدد! آقای نجفیان! تحقیق روی موسیقی و ارائه آن چیزی نبود که از شما در این برنامه دیدیم، شما دل ما را ندزدیدید.