حسين جوادي
ضربات «جب» پیرمرد با سرعت زیاد هنوز مانند یک دهه پیش است و سبب می‌شود تا غول روسی به عقب برود. ترکیب پیچیده عضلات او ما را یاد رونی کولمن، قهرمان سابق «مسترالمپیا» می‌اندازد، انگار قهرمان پرورش اندامی است که با دستکش‌های قرمزش به جان نیکلای والوئف افتاده اما نه! او ایواندر هالیفیلد یا همان «جنگجوی واقعی» که می‌خواهد عنوان قهرمانی سازمان WBA را از آن خود کند. وقتی از راند پنجم به بعد از ضربات ترکیبی «تارانت» و «راست سنگین» استفاده می‌کند، اجازه نمی‌دهد والوئف بتواند از دستان بلندش استفاده کند؛ انگار نه انگار او 46 سال دارد. استپ‌بک‌های متوالی کم‌کم غول 2 متری را خسته می‌کند، اما این پایان ماجرا نیست زیرا تنها کافی است تا به راند دهم برسیم. ایواندر خودش را روی طناب‌های رینگ «هالن اشتادیون» زوریخ می‌اندازد، همین امر سبب می‌شود تا بوکسور روس جریان بازی را تغییر دهد و سرانجام در راند دوازدهم با حساب 114- 115،112- 116 پیرمرد شکست می‌خورد تا والوئف از عنوان قهرمانی‌اش دفاع کند، اما نکته جالب اینجاست که حضار در سالن که در حدود 13 ـ 12 هزار نفری می‌شوند، ایستاده ایواندر را تشویق می‌کنند و ناخودآگاه به یاد درام ورزشی «مرد سیندرلایی» می‌افتیم، با این تفاوت که کاراکتر جیمز بردک در این فیلم هم پیروز می‌شود و هم برخاسته از محله فقیرنشینی است که به نوعی نماینده طبقه فرودست جامعه به حساب می‌آید و به شیوه‌ای کاملا پوپولیستی محبوب مردم می‌شود، اما ایواندر نه برخاسته از محله فقیرنشین است و نه در بازی پیروز شده، اما تنها واژه مشترک این تشبیه «محبوبیتی» است که در بین هواداران دارد. بوکسور اهل آتلانتا در سالن زوریخ هیچگاه احساس غریبی نمی‌کند اما سوال اینجاست که چرا هالیفیلد پس از این شکست و در مصاحبه بعد از مسابقه دوباره می‌خواهد بر سر عنوان قهرمانی دسته سنگین‌وزن مبارزه کند؟ شاید یکی از دلایل آن عدم موفقیت بوکسورهای ایالات متحده در چند سال اخیر باشد، آن هم در سازمان‌هایی نظیر WBO، WBA و IBF که مدتی است زیر سایه اقتدار بوکسورهای اروپای شرقی و روسیه قرار گرفته،[برادران کیلیچکو(ولادیمیر و ویتالی) که چند عنوان قهرمانی را بین خودشان تقسیم کرده‌اند]و شاید دلیل دیگر آن مسائل مالی باشد که می‌تواند قهرمان را وادار کند تا از رویارویی با جوانترها هراسی نداشته باشد، اما هالیفیلد هر چقدر هم محبوبیت داشته باشد، اسطوره‌ای در دنیای بوکس حرفه‌ای نیست. شاید او اینگونه تصور کرده که از اذهان عمومی فاصله گرفته و می‌خواهد دوباره خودی نشان دهد. بیشتر بوکسورهای ایالت متحده به همین منوال پیش رفته‌اند و کالبد شکافی مسائل روانی آنها نشان می‌دهد که جامعه بوکس آمریکا با فقر اسطوره و قهرمان مواجه شده است و قهرمانان سابق می‌خواهند تا آخرین لحظاتی که از لحاظ فیزیک بدنی توان دارند، ضربات سهمگین بوکسورهای جوان را به جان بخرند ولی فراموش نشوند یا هر موضوعی که در مغزشان می‌گذرد. البته هنوز نماد اسطوره را می‌توان به «راکی مارسیانو» و «محمد علی» نسبت داد و باز هم حساب محمد علی از مارسیانو جداست و «علی» زمانی در چشم طرفداران تبدیل به «بت» می‌شود که در همان جمله معروفش اشاره می‌کند که «من به جنگ ویتکونگ‌ها نمی‌روم، زیرا آنها هیچگاه به من نمی‌گویند کاکا سیاه!» این همان رفتاری است که او را تبدیل به بوکسور دست نیافتی می‌کند، اما دیگران؛تایسون، داگلاس، ردیک بو، جورج فورمن، جو فریزر و هالیفیلد کجای این تاریخ قرار دارند؟ آنها تنها می‌توانند در رینگ زنده بمانند و اگر دستکش‌ها را بیاویزند جوانترها خیلی راحت جایشان را پر می‌کنند. مرگ بوکسور در بیرون از مستطیل مبارزه تقریبا شبیه این می‌ماند که در راند اول «ناک اوت» شوی! به همین دلیل است که جورج فورمن در 45 سالگی قهرمان می‌شود، برای همین است که تایسون گوش ایواندر هالیفیلد را در مبارزه دومش در سال 1997 با دندان می‌کند یا برای همین است که هالیفیلد چند ماه گذشته پیشنهاد مبارزه با تایسون را مطرح می‌کند؛ تقریبا مبارزه‌ای که می‌تواند سود کلان تبلیغاتی و مالی را از یک سو نصیب بوکسورهای بازنشسته کند و از جهتی دیگر دوباره مردم را وادار کند که برای آنها کف بزنند. شاید هالیفیلد پس از اینکه توانست ردیک‌بو، داگلاس چاق و مایک آهنین را به علاوه فورمن پیر شکست دهد باید برای همیشه خداحافظی می‌کرد. اوج قدرت‌نمایی او به سال 1996 برمی‌گردد؛ المپیک آتلانتا، پیروزی برابر بابی سیز و در آخر شکست مایک آهنین، اما بعد از آن تقریبا تبدیل شده بود به شومن برنامه‌های تلویزیونی و حتی طرفدار باشگاه‌هایی نظیر لیورپول، سلتیک و با این کار می‌خواهد به نوعی فراموش نشود. شاید هم ما اشتباه می‌کنیم و او هنوز جزو سنگین‌وزن‌های محبوب به حساب می‌آید و شاید کسی از میان جمعیت برای او فریاد زده که«!Evander you can do it» که او می‌خواهد مانند مرد سیندرلایی مبارزه‌ای دیگر برای کسب عنوان قهرمانی دسته سنگین‌وزن ترتیب دهد. به هر حال سیندرلای پیر به خانه بازگشته و با دلخوشی می‌گوید: «مبارزه پایاپایی بود!».
ضربات «جب» پیرمرد با سرعت زیاد هنوز مانند یک دهه پیش است و سبب می‌شود تا غول روسی به عقب برود. ترکیب پیچیده عضلات او ما را یاد رونی کولمن، قهرمان سابق «مسترالمپیا» می‌اندازد، انگار قهرمان پرورش اندامی است که با دستکش‌های قرمزش به جان نیکلای والوئف افتاده اما نه! او ایواندر هالیفیلد یا همان «جنگجوی واقعی» که می‌خواهد عنوان قهرمانی سازمان WBA را از آن خود کند. وقتی از راند پنجم به بعد از ضربات ترکیبی «تارانت» و «راست سنگین» استفاده می‌کند، اجازه نمی‌دهد والوئف بتواند از دستان بلندش استفاده کند؛ انگار نه انگار او 46 سال دارد. استپ‌بک‌های متوالی کم‌کم غول 2 متری را خسته می‌کند، اما این پایان ماجرا نیست زیرا تنها کافی است تا به راند دهم برسیم. ایواندر خودش را روی طناب‌های رینگ «هالن اشتادیون» زوریخ می‌اندازد، همین امر سبب می‌شود تا بوکسور روس جریان بازی را تغییر دهد و سرانجام در راند دوازدهم با حساب 114- 115،112- 116 پیرمرد شکست می‌خورد تا والوئف از عنوان قهرمانی‌اش دفاع کند، اما نکته جالب اینجاست که حضار در سالن که در حدود 13 ـ 12 هزار نفری می‌شوند، ایستاده ایواندر را تشویق می‌کنند و ناخودآگاه به یاد درام ورزشی «مرد سیندرلایی» می‌افتیم، با این تفاوت که کاراکتر جیمز بردک در این فیلم هم پیروز می‌شود و هم برخاسته از محله فقیرنشینی است که به نوعی نماینده طبقه فرودست جامعه به حساب می‌آید و به شیوه‌ای کاملا پوپولیستی محبوب مردم می‌شود، اما ایواندر نه برخاسته از محله فقیرنشین است و نه در بازی پیروز شده، اما تنها واژه مشترک این تشبیه «محبوبیتی» است که در بین هواداران دارد. بوکسور اهل آتلانتا در سالن زوریخ هیچگاه احساس غریبی نمی‌کند اما سوال اینجاست که چرا هالیفیلد پس از این شکست و در مصاحبه بعد از مسابقه دوباره می‌خواهد بر سر عنوان قهرمانی دسته سنگین‌وزن مبارزه کند؟ شاید یکی از دلایل آن عدم موفقیت بوکسورهای ایالات متحده در چند سال اخیر باشد، آن هم در سازمان‌هایی نظیر WBO، WBA و IBF که مدتی است زیر سایه اقتدار بوکسورهای اروپای شرقی و روسیه قرار گرفته،[برادران کیلیچکو(ولادیمیر و ویتالی) که چند عنوان قهرمانی را بین خودشان تقسیم کرده‌اند]و شاید دلیل دیگر آن مسائل مالی باشد که می‌تواند قهرمان را وادار کند تا از رویارویی با جوانترها هراسی نداشته باشد، اما هالیفیلد هر چقدر هم محبوبیت داشته باشد، اسطوره‌ای در دنیای بوکس حرفه‌ای نیست. شاید او اینگونه تصور کرده که از اذهان عمومی فاصله گرفته و می‌خواهد دوباره خودی نشان دهد. بیشتر بوکسورهای ایالت متحده به همین منوال پیش رفته‌اند و کالبد شکافی مسائل روانی آنها نشان می‌دهد که جامعه بوکس آمریکا با فقر اسطوره و قهرمان مواجه شده است و قهرمانان سابق می‌خواهند تا آخرین لحظاتی که از لحاظ فیزیک بدنی توان دارند، ضربات سهمگین بوکسورهای جوان را به جان بخرند ولی فراموش نشوند یا هر موضوعی که در مغزشان می‌گذرد. البته هنوز نماد اسطوره را می‌توان به «راکی مارسیانو» و «محمد علی» نسبت داد و باز هم حساب محمد علی از مارسیانو جداست و «علی» زمانی در چشم طرفداران تبدیل به «بت» می‌شود که در همان جمله معروفش اشاره می‌کند که «من به جنگ ویتکونگ‌ها نمی‌روم، زیرا آنها هیچگاه به من نمی‌گویند کاکا سیاه!» این همان رفتاری است که او را تبدیل به بوکسور دست نیافتی می‌کند، اما دیگران؛تایسون، داگلاس، ردیک بو، جورج فورمن، جو فریزر و هالیفیلد کجای این تاریخ قرار دارند؟ آنها تنها می‌توانند در رینگ زنده بمانند و اگر دستکش‌ها را بیاویزند جوانترها خیلی راحت جایشان را پر می‌کنند. مرگ بوکسور در بیرون از مستطیل مبارزه تقریبا شبیه این می‌ماند که در راند اول «ناک اوت» شوی! به همین دلیل است که جورج فورمن در 45 سالگی قهرمان می‌شود، برای همین است که تایسون گوش ایواندر هالیفیلد را در مبارزه دومش در سال 1997 با دندان می‌کند یا برای همین است که هالیفیلد چند ماه گذشته پیشنهاد مبارزه با تایسون را مطرح می‌کند؛ تقریبا مبارزه‌ای که می‌تواند سود کلان تبلیغاتی و مالی را از یک سو نصیب بوکسورهای بازنشسته کند و از جهتی دیگر دوباره مردم را وادار کند که برای آنها کف بزنند. شاید هالیفیلد پس از اینکه توانست ردیک‌بو، داگلاس چاق و مایک آهنین را به علاوه فورمن پیر شکست دهد باید برای همیشه خداحافظی می‌کرد. اوج قدرت‌نمایی او به سال 1996 برمی‌گردد؛ المپیک آتلانتا، پیروزی برابر بابی سیز و در آخر شکست مایک آهنین، اما بعد از آن تقریبا تبدیل شده بود به شومن برنامه‌های تلویزیونی و حتی طرفدار باشگاه‌هایی نظیر لیورپول، سلتیک و با این کار می‌خواهد به نوعی فراموش نشود. شاید هم ما اشتباه می‌کنیم و او هنوز جزو سنگین‌وزن‌های محبوب به حساب می‌آید و شاید کسی از میان جمعیت برای او فریاد زده که«!Evander you can do it» که او می‌خواهد مانند مرد سیندرلایی مبارزه‌ای دیگر برای کسب عنوان قهرمانی دسته سنگین‌وزن ترتیب دهد. به هر حال سیندرلای پیر به خانه بازگشته و با دلخوشی می‌گوید: «مبارزه پایاپایی بود!».