از تبار آشتی!

آزاده صالحی: به من بگو چرا این طور شد! ما کجای دنیای این آدم‌ها را تنگ کرده‌ایم که داشتن حتی یک وجب از خاکمان، خوار چشمشان است. ما که از تبار آشتی هستیم، ما که زیتون کاشتیم و با خون دل آبیاری‌اش کردیم، چرا محصول‌مان غم است و تاراج! به من بگو پدر! من از تو جواب می‌خواهم، می‌خواهم بگویی چرا آرامش به ما حرام است؟ می‌خواهم بگویی چرا نام فلسطین را در نقشه با خون و مرگ و رنج سنجاق کرده‌اند؟ به من بگو پدر. من امروز زیر آخرین درختی که با هم کاشتیم از تو جواب می‌خواهم. به من بگو دست‌های تو را به چه جرمی می‌شکنند؟ خانه را به کدامین گناه آماج گلوله‌هایشان می‌سازند؟ حرمت آدم‌ها را به چه جرمی زیر ضرب پوتین‌هایشان... پدر چقدر دست‌های تو سرد است... چقدر ساکتی با من حرف بزن. پدر... می‌ترسم... خیلی می‌ترسم...