سمانه فخار:
طرح ساخت نای مصنوعی که سال گذشته از سوی جلال‌الدین غنوی، محقق ایرانی ارائه شد و به ثبت رسید چندی پیش در سایت‌های خبری غربی به نام یک محقق اسپانیایی معرفی شد.
چهارم آذر سال گذشته در مراسمی با حضور علی‌اکبر ولایتی، رئیس بیمارستان مسیح دانشوری، علیرضا زالی، رئیس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و محمدرضا مسجدی، دبیرکل اتحادیه جهانی سل و بیماری‌های تنفسی دستاورد نو جلال‌الدین غنوی، مبتکر نای مصنوعی معرفی شد که برای اولین بار در جهان ساخته شده است.
غنوی درباره این نوآوری علمی به «وطن امروز» گفت: در یک پروژه 10 ساله پژوهشگران مسیح دانشوری توانستند برای اولین بار در دنیا، تراشه و ساختار نای مصنوعی را با استفاده از پلیمرهایی شبیه غضروف اصلی این عضو بسازند و سپس بر روی اسکلت اصلی که فاقد سلول‌های زنده مجرای نای است، سلول‌های بنیادی را کشت کنند.
غنوی افزود: پس از کشت، این سلول‌ها در شکم و درون پرده صفاقی کاشته می‌شود تا رشد کنند و پس از گذشت 6ماه یک نای کامل به دست می‌آید که پزشکان آن را به جای نای از بین رفته بیمار پیوند می‌زنند. وی با اعتراض نسبت به كپي اين طرح ايراني در اروپا اظهار داشت: اخيراً غربي‌ها اين طرح را بعد از گذشت حدود يك‌سال از ثبت آن در ايران به نام يك فرد اسپانيايي معرفي كرده‌اند و تبليغات رسانه‌اي گسترده‌اي را بویژه از طريق تايمز، رويترز، سي ان ان و شبكه خبري بلومبرگ آغاز كرده‌اند تا اين دستاورد علمي را كه مي‌تواند مهندسي بافت‌هاي انسان را در دنيا متحول كند به نام خود كنند. وي گفت: ساخت ناي مصنوعي به طور قطع براي اولين بار در ايران انجام شده است و آنچه در كشور اسپانيا پس از ساخت تراشه اوليه ناي و اتمام آن به نام يك فرد اسپانيايي معرفي شده است يك كپي ناقص از طرح ابداعي ايران است. معاون پژوهشی مرکز تحقیقات نانوتکنولوژی درباره کاربرد این نایچه مصنوعی برای بیماران گفت: افرادی که در حادثه‌ها دچار آسیب شده و مجبور به استفاده از لوله تنفسی پلاستیکی شده‌اند، جانبازان شیمیایی 8 سال جنگ تحمیلی و افرادی که راه تنفسی آنها مسدود شده است، افرادی هستند که باید مورد پیوند این نایچه مصنوعی قرار گیرند. وي درپایان گفت : از مسؤولان عالي رتبه كشور مي‌خواهم براي دفاع از حقوق مالكيت معنوي اين دستاورد بزرگ علمي ايران در مجامع بين‌المللي، شرايطي را فراهم كنند که ثبت مالكيت معنوي يك نوآوري در ايران اعتبار جهاني داشته باشد و زمينه براي سرقت نوآوري هاي علمي محققان ايراني و كپي كردن آن در كشورهاي ديگر فراهم نشود بویژه اينكه غرب با در اختيار داشتن رسانه‌هاي بزرگ امكان تبليغات گسترده‌تري را در اين زمينه دارد.