کتایون ضیایی:
روز گذشته فرهنگسرای خانواده به مناسبت هفته فرهنگی خانواده‌های تهرانی، نشستی با عنوان فراغت در خانواده برگزار کرد. در این نشست محمد حسین یزدانی و حجتالاسلام شهاب مرادی بعد از ارائه توضیحاتی درباره فراغت و لزوم آن به سوالات حاضران پاسخ دادند. محمدحسین یزدانی، نخستین سخنران این نشست درباره اوقات فراغت گفت: از دیدگاه جامعه‌شناسی فراغت اوقاتی است که انسان برای خودش آزاد می‌گذارد تا به کارهایی که دوست دارد بپردازد، به طور مثال استراحت کند یا سفر برود. وی افزود: اوقات فراغت، مفهومی مدرن است که بعد از صنعتی شدن جهان و سوق پیدا کردن زندگی به سمت فردگرایی به وجود آمد. وی گفت: انسان عصر حاضر وقتی متوجه شد همه زندگی‌اش تبدیل به کار شده‌است، اوقات فراغت را برای خود تعریف کرد. یزدانی با تاکید بر اینکه این مفهوم مدرن مطابق با جامعه صنعتی است، گفت: در کشور ما از گذشته تاکنون خانواده دارای جایگاه خاصی است و ایران یک کشور خانوادگی است. خانواده پایه بسیاری از کارهای ماست و حتی در اوقات فراغت مثلا در سفرها شاهد حضور و مشارکت پررنگ خانواده‌ها هستیم.
وی با اعلام اینکه در نوروز امسال حدود 70 میلیون نفر سفر در کشور داشته‌ایم، گفت: این در حالی است که فقط بیش از 500 هزار نفر در تورهای مسافرتی شرکت کرده‌اند و البته بسیاری از آنها به صورت خانوادگی با تور سفر کرده‌اند. وی با تاکید بر اینکه در سفر باید وظایف مختلف میان افراد تقسیم شود، گفت: یکی از ضعف‌های جامعه ما ناتوانی افراد در انجام کارهای گروهی است و تقسیم کار در سفر برای افراد بویژه بچه‌ها تمرینی است برای شرکت در کارهای گروهی. حجتالاسلام شهاب مرادی سخنران بعدی این نشست در ابتدای سخنان خود گفت: در اسلام چیزی به نام تعطیلی وجود ندارد. وی در ادامه افزود: البته این نکته به معنی توجه نداشتن اسلام به تفریح نیست بلکه در دین ما مکرر به اختصاص اوقاتی از شبانه‌روز به تفریح توصیه شده و سفر را لازم دانسته است. وی در تعریف اوقات فراغت هم گفت: فراغت یعنی تمام شدن یک کار و وقتی کاری به پایان رسید و فرد کار بعدی را آغاز کرد، کار دوم خستگی کار قبلی را به در خواهد کرد. وی در ادامه خطاب به حاضران با تاکید بر لزوم یادگیری مدیریت زمان و مهارت‌های کنترل استرس گفت: هنگام انجام هر کاری فقط باید روی همان فعالیت تمرکز کرد و از آن لذت برد، حتی اگر این کار هم بازی شدن با یک بچه باشد. در واقع کیفیت در فعالیت‌های ما بیش از کمیت حائز اهمیت است.