۲۰/آبان/۱۴۰۵
|
۰۹:۵۰

سیاست خارجی آمریکا زیر سایه صهیونیسم

 

زهرا حسینی

 

هر چند در ابتدا تصور بر این بود که پیروزی باراک اوباما به عنوان چهل و چهارمین رئیس‌جمهوری آمریکا که شعار تغییر را محور اصلی دستورکار خود قرار داده، تحولات چشمگیری را در رویکردهای سیاسی بویژه سیاست خارجی ساکنان تازه وارد کاخ‌سفید به همراه خواهد داشت اما درز خبر حمایت 80 درصدی یهودیان آمریکا از وی دال بر آن است که انتظار تغییر و تحول در اصول بنیادی سیاست خارجی آمریکا با توجه به لابی و نفوذ قدرتمند صهیونیسم در ساختار حکومتی این کشور امری بسیار خوشبینانه و دور از دسترس است. هر چند جمعیت یهودیان آمریکا حدود 6 میلیون نفر برآورد شده که این میزان کمتر از 2 در صد کل جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهد اما آنها با ایجاد تشکل‌های مهم و برقراری ارتباط میان منافع آمریکا و صهیونیسم به یکی از بانفوذترین گروه‌های تاثیرگذار در سیاست خارجی آمریکا تبدیل شده‌اند، به عبارت بهتر، نفوذ در کانون‌های قدرت ایالات متحده یکی از اهداف کلیدی صهیونیست‌ها برای تاثیرگذاری بر سیاست‌های کلان آمریکاست که با استفاده از سیطره اقتصادی خود و نفوذ در ساختارهای سیاسی و اجتماعی آمریکا برای نیل به آن می‌کوشند.

هر چند در ابتدا تصور بر این بود که پیروزی باراک اوباما به عنوان چهل و چهارمین رئیس‌جمهوری آمریکا که شعار تغییر را محور اصلی دستورکار خود قرار داده، تحولات چشمگیری را در رویکردهای سیاسی بویژه سیاست خارجی ساکنان تازه وارد کاخ‌سفید به همراه خواهد داشت اما درز خبر حمایت 80 درصدی یهودیان آمریکا از وی دال بر آن است که انتظار تغییر و تحول در اصول بنیادی سیاست خارجی آمریکا با توجه به لابی و نفوذ قدرتمند صهیونیسم در ساختار حکومتی این کشور امری بسیار خوشبینانه و دور از دسترس است. هر چند جمعیت یهودیان آمریکا حدود 6 میلیون نفر برآورد شده که این میزان کمتر از 2 در صد کل جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهد اما آنها با ایجاد تشکل‌های مهم و برقراری ارتباط میان منافع آمریکا و صهیونیسم به یکی از بانفوذترین گروه‌های تاثیرگذار در سیاست خارجی آمریکا تبدیل شده‌اند، به عبارت بهتر، نفوذ در کانون‌های قدرت ایالات متحده یکی از اهداف کلیدی صهیونیست‌ها برای تاثیرگذاری بر سیاست‌های کلان آمریکاست که با استفاده از سیطره اقتصادی خود و نفوذ در ساختارهای سیاسی و اجتماعی آمریکا برای نیل به آن می‌کوشند.

در همین راستا، سخنان جین برد، رئیس شورای مصلحت ملی آمریکا با شبکه العالم مبنی بر اقدام لابی صهیونیسم در تامین 30 درصد از هزینه‌های انتخاباتی آمریکا گویای این واقعیت است که نامزدهای انتخاباتی برای تامین هزینه‌های سنگین مبارزاتی خود که معمولا از طریق کمک‌های مردمی و لابی‌های قدرتمند تامین می‌شود، باید به منظور جلب حمایت و سرمایه یهودیان با یکدیگر وارد ماراتن شوند که در واقع از این طریق راه یهودیان آمریکا برای تحمیل منویات خود در سیستم سیاسی آینده باز می‌شود. در این میان البته نفوذ یهود به حمایت مالی مستقیم از نامزدها خلاصه نمی‌شود، چه؛ ابزار نفوذ در افکار عمومی‌- که یکی از نهادهای غیررسمی تاثیرگذار بر سیاست خارجی آمریکاست- یعنی رسانه‌ها از شبکه‌های تلویزیونی تا رسانه‌های مکتوب به طور قابل توجهی تحت مدیریت یهودیان صهیونیست قرار دارد که شبکه تلویزیونی NBC و نیز روزنامه‌های نیویورک‌تایمز، واشنگتن‌پست و هفته‌نامه‌های تایم و نیوزویک از آن جمله هستند.

از دیگر‌ سو، صهیونیست‌ها در نقاط کلیدی ساختار حکومتی آمریکا حضور فعال و نقش موثری دارند به گونه‌ای که پیروزی یک نامزد در انتخابات بدون جلب حمایت گروه‌های صهیونیستی تقریباً غیرممکن است، به بیان دیگر، سیاستمداران آمریکایی که در سر سودای قدرت دارند به روشنی می‌دانند لابی‌های صهیونیستی بویژه کمیته امور عمومی آمریکا و اسرائیل (ایپک) از صحنه‌گردانان اصلی قدرت در آمریکاست از این رو کسی کرسی نمایندگی کنگره و ریاست جمهوری را به دست می‌آورد که برنامه‌های خود را در راستای حمایت و تجلی آرمان صهیونیسم تنظیم و تدوین کند چنانکه باراک اوباما پس از حضور در نشست سالانه ایپک از موضع‌گیری ملایم خود در قبال ایران فاصله گرفته و متعهد می‌شود به عنوان رئیس‌جمهور تا زمانی که رهبران سیاسی جهان خواستار نابودی اسرائیل هستند و موجودیت آن را به رسمیت نمی‌شناسند، هرگز درباره امنیت اسرائیل مصالحه و سازش نکند و در ادامه فریاد سر می‌دهد که همیشه برای دفاع از اسرائیل در سازمان ملل و سراسر جهان به پا خواهد خاست. در واقع این سخنان ناظر بر اهمیت و نفوذ ایپک به عنوان شبکه‌ای سازمان یافته و منسجم است که از بدو تاسیس در سال 1954 هدف خود را مبارزه برای تصویب قوانینی در جهت حمایت از اسرائیل اعلام کرد و در همین راستا بود که بزرگنمایی برنامه‌ اتمی ایران، تهدید خواندن آن و غیرموثر جلوه دادن مسیرهای دیپلماتیک را در صدر دستورکار خود قرار داد. نفوذ این کمیته تا جایی است که به گفته داگلاس بلووم فلو، یکی از اعضای پیشین ایپک، رجوع اعضای کنگره برای کسب اطلاعات درباره مسائل مختلف آن‌هم پیش از مراجعه به کارشناسان دولتی و کتابخانه یا بخش خدمات پژوهش کنگره، امری عادی است. در عین حال، بخش مهمی از تاثیرگذاری آیپک ناشی از تمکن مالی آنهاست که از طریق کمک مالی 50 هزار عضو این سازمان تامین می‌شود. به بیان دیگر، این کمیته از نامزدهای‌ انتخابات و نمایندگان کنگره که مدافع رژیم صهیونیستی هستند حمایت مالی فراوان می‌کند و به آنها پاداش می‌دهد و در عوض با مخالفان برخورد کرده و حمایت خود را از پیروزی آنها دریغ می‌کند. چنانکه جورج بوش(پدر) در دسامبر ۱۹۹۱و در شرایطی که می‌کوشید برای واداشتن رژیم صهیونیستی به همکاری در روند صلح خاورمیانه، تصویب پرداخت وام به این رژیم را در کنگره به تعویق بیندازد، در مصاحبه‌ای گفت: در برابر نیروهای سیاسی نیرومندی قرار گرفته‌ام. امروز شنیدم حدود هزار لابیست در کنگره در مخالفت با من فعال بودند، در حالی‌که من در اینجا یک فرد کوچک تنها هستم.

البته تردیدی نیست که حفظ امنیت رژیم صهیونیستی هرگز نمی‌توانسته تنها هدف روابط ویژه میان آمریکا و این رژیم باشد. به بیان دیگر، منافع استراتژیک آمریکا نیز نقش تعیین‌کننده‌ای در تداوم سیاست‌های آمریکا در قبال رژیم صهیونیستی داشته چراکه علاوه بر بازاریابی برای فروش تسلیحات جدید به رژیم صهیونیستی و امکان آزمایش آنها در جنگ‌های اعراب و اسرائیل، حضور یک رژیم دوست و قابل اعتماد در منطقه خاورمیانه که مکانی استراتژیک و کانون تولید نفت است اهمیت فراوانی برای آمریکا دارد. چنانکه ملاحظه می‌شود روابط آمریکا و رژیم صهیونیستی بر مبنای نیازی دو سویه و پیچیده است از این رو بعید به نظر می‌رسد فردی، اگر هم بخواهد، بتواند تغییری اساسی در راهبردهای سیاست خارجی آمریکا ایجاد کند.

ارسال نظر
captcha
پربیننده