دومنیک رینور:
هنگامی که سلتیک از دور مقدماتی لیگ قهرمانان حذف شد، گوردون استراکان، سرمربی این تیم دلایل اصلی اینکه شاگردانش نتوانستند به دور بعد صعود کنند را مطرح می‌کند و از این مساله تاسف می‌خورد که خیلی راحت میدان راخالی کردند. استراکان در مصاحبه‌ای تلویزیونی عنوان می‌کند که از نظر او منچستریونایتد، یوونتوس و بارسلونا در این فصل می‌توانند جزو شانس‌های اول فتح این جام باشند و در نگاه بعدی به تیم‌هایی نظیر پورتو و لیون می‌پردازد و دیگر تیم‌ها نظیر سلتیک را جزو آن گروهی دسته‌‌بندی می‌کند که احتیاج به کمی خوش‌‌شانسی داشتند تا بتوانند از مرحله مقدماتی صعود کنند.(او این تیم‌ها را «سایرین» خطاب می‌کند.) در این میان مسائل مالی یکی از دلایل اصلی است که سبب می‌شود «سایرین» در شرایط حساس با مشکل مواجه شوند، ولی بزرگ‌ترین فاکتور ناكامي برای تیمی مانند سلتیک حضور در لیگ اسکاتلند است که بستر مناسبی برای رقابت برابر غول‌های اروپایی به حساب نمی‌آید. سلتیک در خانواده‌ای حضور دارد که قدرت در میان دو قطب فوتبال اسکاتلند تقسیم شده و همین امر باعث می‌شود تا آنها هیچگاه نتوانند همپای قدرت‌های اروپایی رقابت کنند. در لیگ اسکاتلند، سلتیک و رنجرز توامان حکومت می‌کنند و تیم دیگری را نمی‌توانید سراغ داشته باشید که سهمی از قهرمانی ببرد، این سنت از سال 1985 که الکس فرگوسن با «آبردین» توانست قهرمان شود هنوز شکسته نشده و دست نخورده باقی مانده است، «همراهان قدیمی» که دست به دست بین سلتیک و رنجرز می‌چرخد و قهرمانی تکراری هر دوره تجدید می‌شود. و حالا جریانات حاکم بر فوتبال اسکاتلند و فقدان تیم‌های قدرتمند دیگر سبب شده تا با معضلی در اروپا روبه‌رو شوند و همین امر گریبان تیم‌هایی مانند سلتیک و رنجرز را گرفته است و تنها راه چاره و حل این بحران حضور این دو تیم در لیگ برتر انگستان به حساب می‌آید، طرحی که می‌تواند نقاط ضعف و قدرت آنها را به وضوح نمایان سازد.
شاید لیگ برتر هم از رخ دادن این اتفاق خوشحال شده و با آغوش باز پذیرای میهمان‌های اسکاتلندی شود و حتی سران اتحادیه چندی پیش بازی‌های «هفته سی و نهم» را مطرح کرده بودند و با کمی تامل می‌توان اینگونه حساب کرد این اتفاق می‌تواند حتی در خارج از مرزهای انگلستان و با متحدان بریتانیایی انجام پذیرد و همین سبب می‌شود تا کمک شایانی به فوتبال کشوری نظیر اسکاتلند شود. سؤال اصلی اینجا مطرح می‌شود که این اتفاق چگونه رخ می‌دهد؟ به هر حال باید تیمی از لیگ برتر حذف شود تا تیم میهمان اضافه شود و به نظر می‌رسد باید دیداری به شکل پلی‌آف برگزار شود و تیم خارجی که می‌خواهد جایگزین شود حتما باید در لیگ کشورش قهرمان شود تا با تیم‌های دسته یکی انگلیس برای رسیدن به لیگ برتر به رقابت بپردازد. در حال حاضر چهار تیم از دسته یک انگلیس برای رسیدن به مکان بالاتر و لیگ برتری شدن با هم رقابت می‌کنند. اما در مدلی که پیشنهاد شده و آن را «R.model» می‌نامیم شرایط فرق می‌کند، به طوری که حضور چهار تیم به عدد سه کاهش پیدا می‌کند تا جایی برای قهرمان اسکاتلند باز شود. به طور مثال در این فصل دسته یک تیم‌هایی مانند ردینگ(در مکان سوم) بارنلی (چهارم) و کاردیف (پنجم) می‌توانند در دیدار پلی‌آف با سلتیک روبه‌رو شوند. سلتیک در حال حاضر صدرنشین لیگ اسکاتلند است و هر تیمی که در این میان پیروز شود می‌تواند راهی لیگ برتر شود. بنابراین سلتیک ابتدا با کاردیف و ردینگ بازی می‌کند و قبل از اینکه دو تیم به فینال برسند با بارنلی روبه‌رو می‌شود و برنده تمام دیدارها مستقیم به لیگ برتر صعود می‌کند و اگر سلتیک نتواند در رقابت‌های پلی‌آف پیروز شود دوباره باید به همان لیگ اسکاتلند برگردد و اگر در هر شرایطی در مرحله پلی‌آف پیروز شود دیگر در لیگ برتر به میدان خواهد رفت. البته تمام اینها منوط به قهرمانی در لیگ اسکاتلند است و شاید هم رنجرز بتواند این عنوان را از آن خود کند. البته هنوز نمی‌توان به صورت قطعی از این سیستم صحبت کرد زیرا هم لیگ اسکاتلند به پایان نرسیده و هم امکان دارد تیم‌های دیگری خیلی سریع جای آنها را پر کنند و فرض جاده دو طرفه‌ای که از لیگ برتر انگلیس تا لیگ اسکاتلند کشیده می‌شود هنوز امکان پذیر نیست، چون اگر سلتیک یا رنجرز در مرحله پلی‌آف برنده شوند و به لیگ برتر جزیره راه یابند تکلیف دیگر تیم‌هایی که می‌توانند فصل بعد در لیگ اسکاتلند قهرمان شوند چه می‌شود؟ اما با احتساب اینکه قهرمان اسکاتلند بتواند پلی‌آف را رد کند و به جمع تیم‌های انگلیسی اضافه شود و بعد از آن تنها یک فصل در میان آنها حضور داشته باشد را نیز می‌توان بررسی کرد و شاید یکی از دلایل اصلی این طرح سود مالی است که اسکاتلندی‌ها می‌توانند از لیگ برتر کسب کنند! یعنی حرف از منفعتی به میان می‌آید که می‌تواند تا حدودی مشکلات را مرتفع کند، اما در کل این طرح با مشکلات فراوانی نیز همراه است. تصور کنید تیم‌هایی مانند کاردیف سیتی و ردینگ که این فصل در دسته یک خوب ظاهر شده‌اند بدون شک خواهان حضور در لیگ برتر هستند و شاید به نوعی در حق‌شان احجاف شود و از آن طرف با حضور تیم اسکاتلندی در لیگ برتر تصور کنید طرفداران باید مایل‌ها مسافت از گلاسکو تا لندن را طی کنند(343مایل) تا بازی تیمشان را تماشا کنند! با این حساب این مدل را نمی‌توان مدلی کامل و بدون نقص به حساب آورد و طرحی که ارائه شده احتیاج به اصلاحات اساسی دارد ولی ارزشش را دارد که پای مذاکره بنشینند.
منبع: soccernet