آزاده صالحی: بیدار ماند و هر جور بود تا پاسی از شب، سجاف نیمه‌کاره پایین لباس عروس را دوخت. به خودش گفت صبح که مریم بخواهد از زرند برای بردن لباس بیاید حتماً کلی خوشحال می‌شود و از دیدن پولک‌های روی لباس ذوق می‌کند. به ساعت نگاه کرد. چیزی تا نماز صبح نمانده بود. به خودش نهیب زد که زودتر وضو بگیرد و تا خوابش نگرفته به نماز صبح برسد. هنوز دست‌هایش خیس بود و از صورتش آب می‌چکید که صدای مهیبی تکانش داد. اما فرصت نکرد فکر کند یا حتی بترسد. تلو تلو خورد و به زمین افتاد و انگار تمام بدنش در مایع غلیظ و سنگینی فرو رفته بود. وقتی پیدایش کردند نگاه وحشت زده‌اش روی لباس عروس در خاک و خل آمیخته میخکوب مانده بود...