حسین قدیانی
1- سردار از آنهاست که در 8 سال جنگ تنها وقتی مرخصی می‌گرفت که مجروح می‌شد. گرچه حتی با پای گچ‌گرفته هم دلش نیامد بچه‌ها را در «کانال پرورش ماهی» تنها بگذارد. سردار هم غربت فکه را دیده بود و هم جنگ عاشورایی را در خیبر و بدر و هم در اروند بود و هم در کرخه‌نور و هم در جبهه جنوب و هم در جبهه غرب. بارها شاهد شهادت نزدیک‌ترین دوستانش بود و بارها حسرت خورد چرا پرواز نصیبش نمی‌شود. سردار لیاقتش را داشت. تقدیرش «ماندن» بود. این را حتی دوستان شهیدش نیز می‌گفتند.
1- سردار از آنهاست که در 8 سال جنگ تنها وقتی مرخصی می‌گرفت که مجروح می‌شد. گرچه حتی با پای گچ‌گرفته هم دلش نیامد بچه‌ها را در «کانال پرورش ماهی» تنها بگذارد. سردار هم غربت فکه را دیده بود و هم جنگ عاشورایی را در خیبر و بدر و هم در اروند بود و هم در کرخه‌نور و هم در جبهه جنوب و هم در جبهه غرب. بارها شاهد شهادت نزدیک‌ترین دوستانش بود و بارها حسرت خورد چرا پرواز نصیبش نمی‌شود. سردار لیاقتش را داشت. تقدیرش «ماندن» بود. این را حتی دوستان شهیدش نیز می‌گفتند.2- سردار، خیبری است. اهل هور، نی. سوز دارد، دود ندارد. آن خاطره را شنیده‌اید که: در آخرین لحظات محاصره در فکه، دیگر تا شهادت بچه‌ها چیزی نمانده بود. بچه‌ها همه تشنه بودند، همه به جز شهدا و برای همین تعدادی که هنوز زنده بودند، جز یک قمقمه آبی نبود و همین را هم هر رزمنده به آن دیگری تعارف کرد تا لحظه‌ای که در قمقمه هنوز آب بود اما «عباس»های تشنه‌لب دیگر نبودند، سردار اما باز هم زنده ماند، ماند تا امروز نیز عطش آن تشنگی را در کام خود احساس کند و به این بهانه زیبا هر از گاهی یادی از «عباس» کند.
3- جنگ که تمام شد سردار مانده بود و یاد یارانی که غریبانه از این دیار رفته بودند. سردار خوبی‌ها حالا دیگر بیش از همیشه احساس تنهایی می‌کرد. غروب‌های جمعه اما آنقدر دلتنگ می‌شد که دیگر یارای ماندنش نبود. می‌رفت بهشت‌زهرا(س)، قطعه سرداران و تا پاسی از شب آنجا می‌ماند. آنجا مزاری نیست مگر اینکه روزگاری دوست او بوده باشد: باقری، کریمی، موحددانش، رستگارمقدم و...
4- آخرین بار که سردار را دیدم، جلوی سفارت انگلیس بود. درست سه سال پیش. گرد پیری بر چهره‌اش نشسته بود و کمی خمیده شده بود. سردار دیروز جنگ به جبر تقدیر لباس خدمت دیگری بر تن کرده بود و لاجرم باید دانشجویان بسیجی معترض به سیاست‌های روباه پیر را آرام کند. آن روز را اما خوب یادم هست. وقتی اصطکاک میان دانشجویان و نیروی انتظامی و پلیس دیپلماتیک کمی بیشتر از حد معقول شد و دانشجوی جوانی اندکی صدمه دید، سردار همان سردار خوبی‌ها، خود بالای سر دانشجوی صدمه‌دیده رفت و اول بار همانجا بود که مجبور به رجزخواندن شد: پسرم، من خیبری‌ام، اهل هور، اهل نی. خیبری، سوز داره، دود نداره. الان وظیفه تو اعتراض به سیاست‌های انگلیس است، وظیفه من هم انجام کاری که نظام روی دوشم گذاشته. این را بدان اگر من هم جای تو بودم، همین کار امروز تو را می‌کردم و با شدت تمام خشم مقدس خود را نشان خصم می‌دادم.
5- سردار چند ماه بعد از آن روز سخت به بازنشستگی رسید و دیگر تنها به تدریس در دانشگاه می‌پردازد. از جنگ هم آنقدر زخم برداشته که دیگر توان کار دائم را ندارد. بگذریم که همین ماه گذشته، ریه‌های سردار دیگر نای دم و بازدم نداشت و سردار به قول خودش تا پای دار رفت اما بالای دار نرفت.
6- دیشب سردار را دوباره دیدم. با آن حال و روز وقتی شنید دانشجویان باغ قلهک را ولو برای دقایقی به تصرف خود درآوردند، پیش‌شان رفت. سه سال قبل بود که به آنها قول داده بود به محض بازنشسته شدن از خدمت، هرجا آنها تجمع کنند، او هم خواهد آمد... و اینک سردار آمده بود. آمده بود و از دور دانشجویان را که داشتند از دیوار باغ بالا می‌رفتند نگاه می‌کرد. اندکی خیره شد. لحظاتی گذشت. همین که صدای الله‌اکبر دانشجویان از درون باغ به بیرون آمد، یاد روزی افتاد که با همت ورامینی‌ها و وزوایی‌ها سفارت شیطان بزرگ را تسخیر کردند. حلقوم همان حلقوم بود. صدا همان صدا، حنجره همان حنجره. سفارت همان سفارت و شیطان همان شیطان.
و شبا هنگام سردار هر چه کرد خواب در چشمان خسته و به خون‌بسته‌اش نرفت که نرفت؛ در خاطرم شد زنده یاد فاطمیون/ یاد شلمچه، یاد فکه، یاد مجنون.