هنری وینتر:
فهرست تی‌شرت‌های پرطرفدار 10 نفر از بازیکنان چندی پیش منتشر شد. فهرستی که تركيبي از بازیکنان ریز و درشت جزیره را در خود جای داده بود و شماره یک آن متعلق به کریس رونالدو بود، بعد از او تی‌شرت جرارد، تورس، رونی و همینطور ادامه داشت تا به فابرگاس، ته‌وس و فن پرسی که در یک گروه دسته‌بندی می‌شوند و دسته سوم را آدبایور و نانی تشکیل می‌دادند، کرگر هم به تنهایی در یک گروه قرار گرفته بود. بنابراین منچستریونایتد چهار سهم، لیورپول سه، آرسنال سه و.. خب چلسی چه می‌شود؟ واقعا بدون داشتن حتی یک نماینده در میان فهرست 10 نفره! شاید پیترکنیون، مدیر اجرایی چلسی باید نیم‌نگاهی هم به این مسیر بیندازد، حتی تی‌شرت بازیکنی مانند نانی پرطرفدارتر از ستاره‌هایی است که کنیون آنها را برای تیم لندنی به خدمت گرفته است و این فهرست چه موضوعي را برای ما روشن می‌کند؟ یعنی ثباتی در پیدا کردن راه و روشی ویژه که شمال لندنی‌ها، شیاطین سرخ و شمال‌غربی‌ها به آن رسیده‌اند، ولی چلسی با آن همه سرمایه‌گذاری هیچ سهمی از این ماجرا نبرده است. چلسی با هزینه‌های هنگفتی که می‌کند می‌خواهد به این سطح برسد ولی آنها هیچگاه نمی‌توانند اصل ماجرا را درک کنند و آن پیشینه تاریخی است که باشگاه‌هایی نظیر «من‌یو» و لیورپول و آرسنال از آن برخوردارند و تالار افتخارات این تیم‌ها به 80 سال قبل برمی‌گردد. با این حال کنیون از برنامه‌هایی می‌گوید که چلسی را به‌عنوان شماره یک جزیره معرفی خواهد کرد، برنامه‌ای که شاید در سال 2014 به ثمر برسد، چیزی شبیه انحصار بازار تجارت جهانی یا قدرتی خانگی و مصرف از تولیدات داخلی باشگاه. اما باز هم برابر تیمی مانند منچستریونایتد حرفی برای گفتن نخواهند داشت. «سایز و اندازه» آنها چیزی است شبیه سایز «لارژ» و منچستریونایتد مانند «دو ایکس لارژ»! کنیون باید بداند که منچستریونایتد به خاطر اینکه پدیده‌ای است در دنیای فوتبال، می‌تواند اینگونه تاخت و تاز کند و این مساله آنها را به اوج محبوبیت جهانی نیز رسانده است و برنامه بلندمدتی که مدیران تجاری من‌یو دنبال کرده‌اند حالا آنها را به فروشگاهی عظیم در خاورمیانه تبدیل کرده و این مساله موفقیتی است که انتها ندارد. اما جالب اینجاست که بعضی از اعضای این باشگاه به این نوع رقابت به دیده منطقی می‌نگرند. به طور مثال اسکولاری عقیده دارد تیمی مانند چلسی 50 سال از لحاظ تاریخی از امثال منچستریونایتد و لیورپول عقب‌تر است، آنها بارها در اروپا قهرمان شده‌اند و کاپ‌های ریز و درشت اروپایی را درو کرده‌اند، اما چلسی تیم نوپایی است که زمان زیادی برای سپری کردن این راه در پیش رو دارد. «چلسی فاقد تاریخچه» است و همین امر سبب می‌شود تا مقایسه‌ای منطقی در کار نباشد. اما سوال اینجاست که واقعا بازیکنان چلسی چرا نباید پیراهن‌هایشان جزو 10 پیراهن پرطرفدار باشد؟ شاید با حضور دکو این تابو شکسته شود ولی هنوز هیچ چیز معلوم نیست و دلایل تعصب بازیکنان نزد هواداران فاکتور اصلی به حساب می‌آید، دقیقا همان چیزی که در نزد ستاره‌های چلسی دیده نمی‌شود.
منبع: Four Four Two