کارلوس بیانکی*:
تبریک به هر 2 تیم، هم به قهرمان و هم به دیگر تیمی که همیشه بوی قهرمانی می‌دهد. در مقایسه با این 2 (بوکا و تیگره) یک تیم دیگر هم بود که می‌توانست اما نتوانست. همانطور که در یادداشت هفته قبل هم گفته بودم، «سان لورنسو» با یک مساوی می‌توانست ورق را به نفع خود برگرداند. می‌دانم صحبت کردن درباره نتیجه‌ای که به ثبت رسیده است هنر نیست اما من فینال‌های زیادی ندیده‌ام که حقیقتا روح بازی بر آنها حکمفرما باشد. فکر برتری‌جویی بر رقیب با سلاح‌‌هایی که در دست داری بدون از دست دادن کنترل لازم برای پیروزی، ذهن منطقی را در شرایط دشواری قرار می‌دهد.
همه‌چیز در این سه بازی پلی‌آف هفته پایانی آپرتورا خیلی غیرمنتظره بود. بویژه از طرف مدافعانی که خود را دوباره مطرح کردند و موقعیت اندکی به گلزنان دادند. ببرهای «تیگره» هم به خوبی تفاوت پیروزی و قهرمانی را می‌دانستند. در این میان 2 احتمال برای بوکاجونیورز وجود داشت. ما (بوکا) می‌توانستیم ریسک رها کردن انتهای زمین را به جان بخریم و با فوتبالی جانانه لیگ را مثل قهرمانان به پایان ببریم یا اینکه به بازی فکری 90 دقیقه‌ای روی بیاوریم و در آخر نه مثل قهرمان‌ها که حقیقتا قهرمان باشیم. بوکا در عمل تصمیم دوم را اتخاذ کرد. وارگاس در تیم ما باید نقش بازیسازی ریکلمه را بر عهده می‌گرفت ولی نتوانست جای خالی او را پر کند، نه به این خاطر که بازی غیرقابل پیش‌بینی بود بلکه هدایت روندی که بوکای میزبان را به هدفش برساند، یک کار غیرعادی به نظر می‌رسید. در آغاز نیمه دوم هر چقدر جلو می‌رفتیم تصویری از عصبیت یا از هم‌گسیختگی نمی‌دیدم تا اینکه در دقیقه 67 «خیمنس» از جناح چپ ببرهای «تیگره» سانتری برای «لاتزارو» ارسال کرد که گارسیای مصدوم، سنگربان بوکا، نتوانست مسیر آن را درست پیش‌بینی کند. او بعد هم بازی را ترک کرد ولی بوکای 9 نفره با اعتقاد به شانس خود ادامه داد و ما قهرمان شدیم.
اما همانطور که فکر می‌کردیم وقتی «تیگره» رو به ایده هجومی آورد این امکان را به بوکا داد تا از اسلحه برترش «پالاسیو» در قلب دفاع استفاده کند و این نقطه تفاوت بازی بود. البته این مسابقه تنها به لحاظ نتیجه‌اش جذابیت داشت و خود بازی چنگی به دل نمی‌زد. بازیکنان بوکا در دقایق پایانی می‌دانستند چگونه بازی را سپری کنند که باخت یک بر صفر را که به معنای قهرمانی‌شان بود حفظ کنند و نگذارند دروازه‌بان تازه‌کار حتی دستش هم به توپ برسد. این مسابقه یک ماموریت پیچیده و گاه متناقضی بود که با همه دشواری‌ها پایان خوشی داشت. قهرمانی بوکا آخرین پرده از نمایش «غیرعادی» امسال بود که حالا دیگر برایمان عادی شده است. تیمی که یک‌بار دیگر شایستگی‌اش را در لحظه‌های پایانی تورنمنت به نمایش می‌گذارد. سرمربی بوکا، «ایسکیا» تمام شعورش را به ما نشان داد که چگونه از دل موقعیت‌های مختلف می‌توان به نخستین افتخار دست یافت. او اعتماد به نفسی پایان‌ناپذیر به تیم بخشید. تیگره هم این راه را در سال 2007 با اعتقاد به مسیری که می‌پیمود رفته بود.
*بيانكي اين هفته جاي ايسكيا را گرفت.