امیرمنصور رنجبرنیا :
با شروع بازی‌های لیگ برتر انگلستان مانند سال‌های گذشته بنگاه‌های شرط‌بندی بشدت فعال شدند تا با استفاده از نظرات هواداران و ریسک قماربازان فوتبال، سودهای کلان به جیب بزنند؛ اما در کنار آنها کارشناسان و ارباب رسانه نیز به تحلیل و گمانه‌زنی درباره قهرمان این فصل (2009-2008) پرداختند. به‌راستی‌کدام‌یک از تیم‌ها شانس قهرمانی دارند؟
لیورپول:
رافائل بنیتس سال موفقی در لیگ برتر شروع کرده و تیمش به‌راحتی بباز نیست. خیلی از بردهای امسال برای لیورپول در دقایق پایانی به‌دست آمده است. آیا بندرنشینان یورک شایر موفق به شکستن طلسم 18 ساله عدم قهرمانی در لیگ جزیره می‌شوند؟ حتی آبی‌ها را در استمفوردبریج مغلوب کردند اما نکته مهم اینجاست که بنیتس در هر پست بازیکن هم‌سطح ندارد و مصدومیت یا محرومیت هرکدام از مهره‌های کلیدی لیورپول به نظر غیرقابل جبران می‌آید؛ در برابر این سختی‌ها، درخشش خیره‌کننده درک کویت جوان، ثبات همیشگی کاپیتان استیون جرارد به عنوان یک فرمانده لایق و روش نسبتا تدافعی و نتیجه‌گرای بنیتس که گاه یادآور تیم چلسی مورینیو است نقاط امیدوارکننده هواداران لیورپول است که می‌خواهند امسال جشن قهرمانی لیگ برتر را در آنفیلد برگزارکنند، آیا می‌توانند؟!
چلسی:
پس از پایان عصر مورینیو و آلترناتیو موقت او یعنی آورام گرانت، ورود لوئیس فیلیپه اسکولاری تحول بزرگی برای این باشگاه و مالک ثروتمند آن به حساب می‌آید. آبراموویچ توقع نتیجه‌گیری در کنار بازی زیبا را دارد، ماموریتی که مورینیو فقط نیمی از آن را با موفقیت سپری کرد و به خاطر نیم دیگر مجبور به ترک چلسی شد. نقطه قوت چلسی هماهنگی کامل ارکان تیم در خطوط مختلف و گلزنی فراوان نیکلاس آنلکا است که هم‌اکنون در صدر جدول گلزنان لیگ برتر به سر می‌برد. از طرفی کم‌ترین گل خورده نشانگر دفاع مستحکم و بیشترین گل‌زده نوید بازگشت چلسی به عنوان شانس اول قهرمانی را می‌دهد؛ ولی مشکل بزرگ اسکولاری نیمکت ذخیره نه‌چندان قابل اتکا و تیم نسبتا مسن چلسی است که ممکن است در ادامه رقابت‌ها باعث کسب نتایج ضعیف شود.
منچستریونایتد:
همانند سنوات گذشته شروعی ناامیدکننده داشتند ولی به تدریج با پشت سر گذاشتن بحران به صدرنشینان لیگ برتر نزدیک می‌شوند و با یک بازی کمتر به روزهای آینده چشم دوختند تا بتوانند از عنوان‌های قهرمانی‌شان دفاع کنند، کاری که بس دشوار به نظر می‌رسد. معمولا یونایتدها در ژانویه و مارس اسب قهرمانی را زین می‌کنند و با ذخیره‌های باانگیزه‌ای که دارند می‌توانند فشار بازی‌های میان فصل را به‌راحتی تحمل کنند. سرالکس سرد و گرم چشیده ثابت کرده مرد روزهای سخت است و با چاشنی کمی شانس می‌تواند به چلسی و لیورپول برسد، اما راه سختی در پیش دارد. تنها مشکل پیش روی یونایتد فهرست مصدومان تیم است که کمی نگران کننده به نظر می‌رسد؛ هارگریوز تا پایان فصل بازی‌ها را از دست داده و باید هر دو زانویش را به تیغ جراحان بسپارد، برباتف بعد از اینکه در بازی ملی با صربستان مصدوم شد دچار افت شدیدی شده،
وس براون هم که تا حدود یک‌ماه آینده نمی‌تواند بازی کند معروف‌ترین مصدومان منچستر هستند.
آرسنال:
توپچی‌های محله وولویچ لندن صاحب یک ورزشگاه بزرگ، مجهز و زیبا شدند ولی برای جبران هزینه‌های آن باید در مخارج صرفه‌جویی کنند. جوانگرایی افراطی بدون حساب و کتاب تیم را از هدف اول که همانا قهرمانی است دور می‌کند، اتفاقی که برای توپچی‌ها در حال وقوع است. آینده‌سازی و آتیه‌نگری وقتی مثبت است که همراه تجربه و پختگی باشد، کاری که سرالکس فرگوسن رقیب ویژه در منچستریونایتد انجام داده و موفق است. به هرصورت آرسن ونگر باید هرچه زودتر فکری به حال نتایج نوسان‌دار تیمش بکند، در غیر این صورت به‌زودی باید قید قهرمانی امسال در لیگ برتر را بزند.
پس از بررسی وضعیت چهار بزرگ لیگ برتر باید ببینیم چه تیم‌های دیگری می‌توانند وارد کورس قهرمانی شوند؛ نزدیک‌ترین تیم به صدرنشینان استون ویلا است؛ بیرمنگام‌نشینان با مربیگری مارتین اونیل، یارگیری مناسب و نیز با درخشش آگبونلاهور و اشلی یانگ در خط حمله رقیب سختی برای چهار بزرگ لیگ برتر هستند و بازی در مقابل ویلا شاید برای قهرمان شدن تعیین‌کننده باشد، ضمن اینکه فعلا با توجه به امتیازات بدون شانس نیستند. در ابتدای فصل هال‌سیتی تازه‌وارد خود را به بزرگان تحمیل کرد و با کسب نتایج جالب توجه بویژه برد در برابر آرسنال خود را رقیب سرسختی معرفی کرده است ولی به نظر نمی‌رسد جز تاثیرگذاری روی سرنوشت دیگر تیم‌های بزرگ، کار چندانی برای قهرمان شدن بتواند انجام دهد.