دکلان هیل
روک و فرناندز متفاوتند. آن دو انسان‌هایی شریف هستند و اکنون 50 سالی دارند و هنوز سال‌هاست که پس از آن رخدادها از آنچه اتفاق افتاده ناراحتند و دچار ضربه روحی شده‌اند.
روک و فرناندز متفاوتند. آن دو انسان‌هایی شریف هستند و اکنون 50 سالی دارند و هنوز سال‌هاست که پس از آن رخدادها از آنچه اتفاق افتاده ناراحتند و دچار ضربه روحی شده‌اند.آنها نخستین‌بار در فاصله کوتاهی پس از نخستین فصل لیگ حرفه‌ای ظنین شدند. به فرناندز در دفتر روزنامه محل کارش گفته شد مردی شیک پوش از اداره مبارزه با فساد مالزی (ACA) منتظرش است و می‌خواهد با او صحبت کند. کارمند ACA پیش فرناندز آمد، چرا که از ورزش به خوبی سررشته داشت. او شروع به پرسیدن سوالاتی درباره دست داشتن احتمالی چند عضو خانواده سلطنتی مالزی در دستکاری بازی‌ها کرد.
بازپرسی رسمی از عضوی از خانواده سلطنتی مالزی به جایی نرسید، شاید هم به عمد! فرناندز و روک ابتدا مدارک کافی برای نوشتن در این باره نداشتند: ما سال‌ها تلاش کردیم فدراسیون‌های فوتبال منطقه را وادار کنیم به بازی‌های دستکاری شده رسیدگی کنند. با این همه حرف ما را آنطور که باید جدی نگرفتند. به نظر آنها این مشکل به اندازه کافی حساس و جدی نبود. از این رو تصمیم گرفتیم به مسؤولیت خودمان کار را پیگیری کنیم... اما هرآنچه را که ما به دست می‌آوردیم و به آن
بر می‌خوردیم، تنها قله کوه یخ بود. هرچه بیشتر بررسی و تحقیق می‌کردیم، در فوتبال به کرم‌های بیشتری برمی‌خوردیم.
آن دو در ادامه به فردی برخوردند که با باندهای بازی بهم‌زن به‌طور مستقیم سر و کار داشت و با آنها همکاری می‌کرد. این فرد پیش از مسابقه‌ها به بازی بهم‌زن‌ها می‌گفت، که نتیجه نهایی چه خواهد شد. او خلافکاری بزرگ از منطقه برکفیلدز، منطقه‌ای کارگرنشین در نزدیکی ایستگاه مرکزی راه‌آهن کوالالامپور بود. بخشی که در آن بیشتر، هندی‌ها ساکن هستند. مالزی از نظر جرائم خیابانی کشور آنچنان خطرناکی به شمار نمی‌آید. با این حال برکفیلدز شب‌ها جایی برای پرسه زدن نیست. خبرچین روک و فرناندز پادشاه منطقه شمرده می‌شد و به این 2 خبرنگار چهره بسیار تازه‌ای از زندگی و ورزش را نشان داد:
او شخص فوق‌العاده‌ای بود. من را به میهمانی شام ژنرال‌های تایگرها، زیر شاخه‌ای از قاچاقچیان چینی برد. آنها نشستند، دشنه و قمه‌های خود را در آوردند و روی میز گذاشتند. سپس فردی گفت: «بسیار خب، بیایید با هم حرف بزنیم.» پشت سر ما مردانی ایستاده که محافظان مسلح بودند. ما تنها منتظر ماندیم. اینها همه بخشی از مراسم ضیافت‌های شام بود. مراسم به دعوتنامه بستگی داشت. اگر در آن آمده بود، بین 7 تا 7:30، یعنی هنوز وقت برای صحبت هست. وقتی هم راس ساعت 7:30 نوشته شده بود به معنای رسمی و جدی شدن مراسم بود.
دو ژورنالیست به کمک خبرچین‌هایشان از چگونگی دستکاری مسابقه‌ها خبردار شدند. بعدها بازیکنان، افراد پلیس و سردسته‌ها، بسیاری از جزئیات و ترفندهایی را که فرناندز و روک از آنها صحبت کرده بودند، مورد تایید قرار دادند. بیشتر بازی بهم‌زن‌ها در شروع کار یکراست سراغ بازیکنان نمی‌رفتند. آنها به جای این کار از به اصطلاح واسطه استفاده می‌کردند. این واسطه‌ها، آنچنان که فرناندز برایم تعریف کرد، بازیکنان پیشین فوتبال هستند. آنها بازیکنان و
دست‌اندرکاران بسیاری را می‌شناسند. این افراد چندان هم شک‌برانگیز نیستند، چون این طور به نظر می‌رسد که تنها علاقه‌مند سرنوشت تیم سابقشان هستند. این نوع واسطه برای یک بازی بهم‌زن بسیار عالی است. در حالی که فردی غیر فوتبالی نمی‌تواند از سد نیروهای امنیتی عبور کند. یک بازیکن بازنشسته با نامی بزرگ در هر مراسمی اجازه ورود و شرکت دارد؛ حتی به هتل تیم. واسطه‌ها می‌توانند بدون کسب اجازه وارد اتاق بازیکن شوند، چرا که بازیکنان به آنها اعتماد دارند. نیروهای امنیتی در کنار تیم کاری به کار واسطه‌ها ندارند، به‌گونه‌ای که آنها می‌توانند بدون جلب توجه دیگران با بازیکنان صحبت و مذاکره کنند. آنها پل ارتباطی میان دنیای شرط بندهای غیرقانونی و یک تیم مستعد دریافت رشوه‌اند. با این حال بدیهی است که این واسطه‌ها به‌طور مستقیم نمی‌توانند در نتیجه بازی‌ها تاثیرگذار باشند. آنها نیازمند فردی در درون تیم و بازیکنان هستند. اسکات اولرن شاو در عمرش هیچ گاه در یک بازی تبانی نکرده است، با این حال برای من جنبه دیگر تبانی یک مسابقه را روشن کرد. او در دهه 90 در لیگ فوتبال مالزی مهاجم نوک بود. اولرن شاو در تمام دنیا کار کرده بود. فوتبالش را از تیم فوتبال المپیک سیدنی در نیو ساوت ولز آغاز کرد و سپس راهی وال سال، از تیم‌های دسته سوم لیگ انگلیس شد. عضو تیم ملی استرالیا بود و همراه با این تیم برابر برزیل و مهاجم نامدارش روماریو به میدان رفت. با وجود این اولرن شاو از آنچه در فوتبال آسیا انتظارش را می‌کشید، خبردار نبود.
در تمام دنیا شایعه‌هایی وجود دارند. با این حال در حقیقت نصف تیم رشوه گرفته و نصف دیگر تنها خودشان را خسته می‌کنند. اولرن شاو انسانی مهربان و دوست داشتنی است. او البته به عنوان بازیکن، سرسخت و جنگنده بود: یک فوتبالیست مبارز، جسور با موهای قرمز. در پایان یک مسابقه برخی از همبازیان فاسد و رشوه‌خوار او در تلاش بودند، پایش را بشکنند، زیرا تهدید کرده بود، حساب آنها را می‌رسد، چرا که در مسابقه‌ای تبانی کرده بودند.
برگردان: محمد علیجانی بائی