مهدی تقوی
شاید در یک هفته اخیر که باران جنایت از هر سو یک و نیم میلیون مسلمان را در باریکه غزه فرا گرفته مهم‌ترین دغدغه ذهنی بسیاری از آزادیخواهان جهان این بوده که با چه سازوکاری می‌توان به یاری غزه نشینان پرداخت. آنچه روشن است غزه بحرانی منحصر به فرد است که دارای مختصاتی متفاوت از همه بحران‌ها و مناقشات جهان اسلام است و بالطبع ورود کشورها و جوامع اسلامی در این بحران نیازمند سازوکار خاصی است. اولین نکته قابل تامل این است که کشورهای اسلامی و محافل آزادیخواه در گام اول باید تلاش خویش را بر گشودن پل ارتباطي درون غزه با سازمان‌های امدادی آن متمرکز کنند. بدون شک گذرگاه‌های زمینی و راه‌های مواصلاتی به غزه تا پایان این بحران مسدود خواهد ماند. گذرگاه رفح به عنوان تنها راه ارتباطی غزه با جهان خارج براساس یک تبانی سیاسی میان تل‌آویو و قاهره بسته شده و این تصمیم بخشی از اصول جنگی است که علیه حماس جریان دارد بنابراین نباید انتظار داشت به این سادگی این گذرگاه گشوده شود، تجربه دو سال محاصره غزه نیز نشان داده که کلید راهیابی به درون این زندان صهیونیستی را نباید در دست قاهره جست و جو کرد. بنابراین اگر قرار بر این است که با موج فشار افکارعمومی بین‌المللی راه‌های بسته کمک رسانی به غزه گشوده شود، این موج فشارها باید بیش از همه به سمت سازمان‌های بین‌المللی نشانه رود. در 5 روز اخیر ابتکارات وطرح‌های بسیاری در جهت گشودن راه بسته یاری رسانی به غزه ارائه شد که جمع‌بندی این طرح‌ها خود می‌تواند تحولی جدی در این وضع بلاتکلیفی پدید آورد؛ از جمله این راهکارها، بسیج بازارها و تجار مسلمان است که از اندونزی و مالزی تا تهران و ترکیه اکنون برای صرف سرمایه‌های خویش در رفع بحران از غزه‌نشینان اعلام آمادگی کرده‌اند. راهکار روشن دیگر ورود موسسات و نهادهای بانکی و بسیج مراکزمالی دولت‌های مسلمان است و اینکه در یک تقسیم مسؤولیت هر کدام از دولت‌های اسلامی حل بخشی از نیازهای مسلمانان غزه را برعهده بگیرند. با ورود علمای جهان تشیع و تسنن بدون شک یاری بی‌پناهان غزه و دیگر مناطق سرزمین‌های اشغالی حکم وظیفه شرعی و انساني را خواهد یافت چنانکه اغلب مراجع تاکنون تاکید کرده‌اند دستگیری از این مظلومان بر همه کسانی که می‌توانند برای رفع نیاز آنان اقدام کنند واجب کفایی است. از این مرحله كه بگذریم نخبگان و سرآمدان کشورهای اسلامی نيز نقش شایانی در این باب می‌توانند ایفا کنند. از آنجا که در فاجعه غزه همه پایه‌های حیات در این سرزمین طعمه آتش کینه صهیونیست‌ها قرار گرفته است می‌بایست با تشکیل کمیته‌ها و کارگروه‌هایی به برآورد روشن از نیازها و تنگناهای مردم غزه پرداخت و از این مسیر حمایت‌های مالی و اقتصادی برای یک میلیون و نیم انسان گرفتار در این فاجعه را به نتیجه رساند.
شاید در یک هفته اخیر که باران جنایت از هر سو یک و نیم میلیون مسلمان را در باریکه غزه فرا گرفته مهم‌ترین دغدغه ذهنی بسیاری از آزادیخواهان جهان این بوده که با چه سازوکاری می‌توان به یاری غزه نشینان پرداخت. آنچه روشن است غزه بحرانی منحصر به فرد است که دارای مختصاتی متفاوت از همه بحران‌ها و مناقشات جهان اسلام است و بالطبع ورود کشورها و جوامع اسلامی در این بحران نیازمند سازوکار خاصی است. اولین نکته قابل تامل این است که کشورهای اسلامی و محافل آزادیخواه در گام اول باید تلاش خویش را بر گشودن پل ارتباطي درون غزه با سازمان‌های امدادی آن متمرکز کنند. بدون شک گذرگاه‌های زمینی و راه‌های مواصلاتی به غزه تا پایان این بحران مسدود خواهد ماند. گذرگاه رفح به عنوان تنها راه ارتباطی غزه با جهان خارج براساس یک تبانی سیاسی میان تل‌آویو و قاهره بسته شده و این تصمیم بخشی از اصول جنگی است که علیه حماس جریان دارد بنابراین نباید انتظار داشت به این سادگی این گذرگاه گشوده شود، تجربه دو سال محاصره غزه نیز نشان داده که کلید راهیابی به درون این زندان صهیونیستی را نباید در دست قاهره جست و جو کرد. بنابراین اگر قرار بر این است که با موج فشار افکارعمومی بین‌المللی راه‌های بسته کمک رسانی به غزه گشوده شود، این موج فشارها باید بیش از همه به سمت سازمان‌های بین‌المللی نشانه رود. در 5 روز اخیر ابتکارات وطرح‌های بسیاری در جهت گشودن راه بسته یاری رسانی به غزه ارائه شد که جمع‌بندی این طرح‌ها خود می‌تواند تحولی جدی در این وضع بلاتکلیفی پدید آورد؛ از جمله این راهکارها، بسیج بازارها و تجار مسلمان است که از اندونزی و مالزی تا تهران و ترکیه اکنون برای صرف سرمایه‌های خویش در رفع بحران از غزه‌نشینان اعلام آمادگی کرده‌اند. راهکار روشن دیگر ورود موسسات و نهادهای بانکی و بسیج مراکزمالی دولت‌های مسلمان است و اینکه در یک تقسیم مسؤولیت هر کدام از دولت‌های اسلامی حل بخشی از نیازهای مسلمانان غزه را برعهده بگیرند. با ورود علمای جهان تشیع و تسنن بدون شک یاری بی‌پناهان غزه و دیگر مناطق سرزمین‌های اشغالی حکم وظیفه شرعی و انساني را خواهد یافت چنانکه اغلب مراجع تاکنون تاکید کرده‌اند دستگیری از این مظلومان بر همه کسانی که می‌توانند برای رفع نیاز آنان اقدام کنند واجب کفایی است. از این مرحله كه بگذریم نخبگان و سرآمدان کشورهای اسلامی نيز نقش شایانی در این باب می‌توانند ایفا کنند. از آنجا که در فاجعه غزه همه پایه‌های حیات در این سرزمین طعمه آتش کینه صهیونیست‌ها قرار گرفته است می‌بایست با تشکیل کمیته‌ها و کارگروه‌هایی به برآورد روشن از نیازها و تنگناهای مردم غزه پرداخت و از این مسیر حمایت‌های مالی و اقتصادی برای یک میلیون و نیم انسان گرفتار در این فاجعه را به نتیجه رساند.