عطر سيب
نفیسه مرشدزاده:
«دو خط موازی، در بی‌نهایت، در ابدیت هم، به هم نمی‌رسند» مرد این را نمی‌دانست وقتی تصمیمش را گرفت. می‌خواست موازی بماند. گفت طوری می‌رویم که بهم نرسیم. براده‌ای که در دورهای دلش پنهان بود خندید. من اما نخندیدم. از پشت پلک تاریخ مرد را می‌پاییدم و دلم می‌خواست بتواند موازی بماند. زندگی من به عاقبت تصمیم مرد گره خورده بود. ترکیب عجیبی بودیم: من بیرون بودم. پشت پلک تاریخ! مرد وسط صحرا بود.
و براده در اعماق مرد
و یک تصمیم ما را به هم می‌پیوست.
شانه در پیچ موها فرو رفت و نرم تا شانه‌های زن پایین آمد. مرد در آینه به او خندید. نعلین پوشید. پرده خیمه را بالا زد. صبح صحرا را نفس کشید. غلامی که آب می‌آورد از کنارش رد شد، «کاروانی را دیدم. همین نزدیکی.
از نام و نشانشان پرسیدم. حسین‌بن‌علی و همه خانواده و دوستانش بودند که به کوفه می‌رفتند».
دیدن یک کاروان دیگر، چیز عجیبی نبود. صحرا بزرگ بود به اندازه عبور ده‌ها قافله از کنار هم. این دل مرد بود که برای این عبور بزرگ نبود. چشم‌هایش سیاهی رفت. ناگهان چه بلایی بر سرش آمده بود؟
پسر پیغمبر در کاروانی به کوفه می‌رفت. کجای این خبر این همه او را برآشفته بود؟ هیچ وقت به دشمنان این طایفه نپیوسته بود، ولی باور هم نکرده بود که در قتل عثمان شریک نبوده‌اند. بعد از آنکه پیراهن خونی عثمان دلش را چرکین کرده بود، نزدیک خانواده علی نیامده بود. همان دورها مانده بود. یک قدم پیش و یک قدم پس، بینابین راه! حالا پسر علی(ع) در کاروانی در چند قدمی در حرکت بود.
چیزی در دلش مثل اسفند آتش دیده، جز زد. غلام را صدا زد: «به همه بگو، از کاروان حسین دور می‌مانیم. از دو راه جدا می‌رویم. هر جا هم که آنها منزل کردند، ما جلوتر یا عقب‌تر خیمه می‌زنیم». من و براده، مرد را می‌دیدیم. او از درون، من از بیرون! ولی او هیچ کداممان را نمی‌دید.
من که بعدها بودم و براده که از پیش‌ترها پنهان بود. مرد نمی‌دید که این براده است که چون اسفند آتش دیده جز می‌زند و به دیواره‌های سینه‌اش می‌کوبد. و نمی‌دید که این منم که مشتاقانه منتظرم او از راه دیگری به کوفه برود. همه چیز را فراموش کند. بخورد و بگردد و خوش باشد.