گروه حوادث:
اقدام خانم معلم برای روشن‌شدن سرنوشت ابهام‌آمیز دانش‌آموز تیزهوش، پرده از راز هولناک خانه جهنمی برداشت. پدر این کودک، اجازه نداده بود وی به مدرسه برود و خانه را اسارتگاه پسربچه‌اش کرده بود.
خانم معلم در دادسرا
با بازگشایی مدارس، خانم معلمی از یک مدرسه ابتدایی به دادسرای شهید مطهری رفت و شکایت دلسوزانه‌ای را مطرح کرد. این معلم خواستار تحت تعقیب قراردادن پدر دانش‌آموز پسري به خاطر جلوگیری وی از درس خواندن و آمدن به مدرسه پسرش شد. خانم معلم وقتی پیش روی بازپرس محمدبیگی از شعبه چهارم دادسرا قرار گرفت، گفت: «سال 85 دانش‌آموز زرنگی به نام امیرحسین، در کلاسم بود که رفتارهایش غیرعادی نشان می‌داد. وی با وجود هوش زیادی که داشت در برقراری ارتباط با همکلاسیهایش دچار مشکل بود. ابتدا تصور داشتم چون در کلاس اول است و به تازگی از فضای خانه خارج شده هنوز نتوانسته با محیط مدرسه کنار بیاید اما گذشت زمان نشان می‌داد امیرحسین دچار مشکلات روحی زیادی است». وی افزود: «هیچ‌وقت مادر این پسربچه در جلسات مدرسه حاضر نشد و بررسی‌هایم نشان داد وی برای بردن امیرحسین به خانه اصلاً به مدرسه مراجعه نمی‌کرد. احساس کردم پدر و مادر این دانش‌آموز از هم طلاق گرفته‌اند و روحیه امیرحسین، به خاطر همین جدایی به هم ریخته است. نگرانش بودم و به خاطر همین پدرش را به مدرسه دعوت کردم و وی را در جریان روحیه منزوی پسرش قرار دادم، برخلاف تصورم پدر امیرحسین نه تنها از دقت من خوشحال نشد بلکه با تندخویی به من توهین کرد و با بیان اینکه اصلاً دوست ندارد پسرش در مدرسه دوستی پیدا کند و اگر امیرحسین با همکلاسیهایش دوستی کند تنبیه خواهد شد، به من فهماند که پسربچه در شرایط بدی است و با تهدید پدرش نمی‌تواند با دانش‌آموزان دیگر دوستی و بازی کند».
2 سال بعد
خانم معلم، آهی کشید و ادامه داد: «وقتی دیدم پدرش چنین روحیه‌ای دارد تصمیم گرفتم دخالت نکنم، زمان تعطیلات تابستانی شده بود و از آن به بعد دیگر امیرحسین را ندیدم. با شروع سال تحصیلی چون این دانش‌آموز هنوز در خاطرم بود پیگیر حضورش در مدرسه شدم و پی بردم وی در لیست کلاس دومی‌ها نیست و پدرش پرونده امیرحسین را از مدرسه‌مان گرفته است.
تصورم این بود که امیرحسین در مدرسه دیگری درس می‌خواند اما همیشه نگرانش بودم، 2 سال گذشته بود و در سال تحصیلی جدید یکی از شاگردان قدیمی‌ام را دیدم که در همسایگی امیرحسین زندگی می‌کرد وقتی از احوال وی پرس و جو کردم شنیدم پدرش به او اجازه درس خواندن و خارج شدن از خانه را نمی‌دهد و او را زندانی کرده است. دیگر طاقت نیاوردم، دلم به حال این دانش‌آموز گوشه‌گیر و درس خوان می‌سوخت. به همراه مدیر مدرسه به در خانه آنها رفتیم اما پدرش با دیدن ما نه تنها حرف‌هایمان را گوش نداد بلکه با برخورد تندی خواست دست از سر زندگی‌اش برداریم و با فراموش کردن امیرحسین، آنجا را ترک کنیم». وی با اصرار به بازپرس محمدبیگی گفت: «امیرحسین حق درس خواندن دارد و تصور دارم پدرش مانع است و می‌خواهم با این شکایت پسربچه را نجات دهم».
ماموریتی برای بهزیستی
وقتی بازپرس پرونده، خود را در برابر سرنوشت پرابهام پسربچه دید در دستوری قضایی از سازمان بهزیستی خواست به وضعیت زندگی امیرحسین در خانه پدرش رسیدگی کند. بدین ترتیب، نماینده سازمان بهزيستی با در دست داشتن دستور قضایی برای ورود به خانه پدر این دانش‌آموز و بررسی شرایط زندگی پدر و پسر به در خانه آنان رفت. این بار نیز پدر امیرحسین در برابر نماینده بهزیستی تندخویی کرد اما وقتی دستور بازپرس را دید چاره‌ای جز تسلیم ندید و اجازه داد تا وی پای در خانه وحشت بگذارد.
خانه وحشت
نماینده بهزیستی باور نمی‌کرد با چنین صحنه‌هایی مواجه شود، همه پنجره‌های خانه با پارچه‌های سیاهرنگ در حالی که همه سوی آن با میخ به دیوار چسبانده شده بود، پوشیده بود و در ورودی با سه قفل بسته میشد.
هیچ تلویزیون یا اثاثیه رفاهی دیگری در خانه دیده نمی‌شد و تنها یک فرش در کف خانه 60 متری دیده میشد و جز گاز کوچکی با وسایل غذاپزی معمولی هیچ وسیله سرگرمی‌ای برای پسربچه در آن خانه وجود نداشت. نماینده بهزیستی زمانی بیشتر نگران شد که با احساس بوی بنزین و نفت وقتی طاقچه‌ها و کابینت‌های آشپزخانه را وارسی می‌کرد به شیشه‌هایی پر از بنزین که به صورت کوکتل مولوتوف آماده حریق و انفجار بودند، برخورد. در این خانه تاریک و خاموش، امیرحسین در اتاقی تنها نشسته بود و از ترس پدرش هیچ حرکتی نمی‌کرد.
گزارش هولناک
نماینده سازمان بهزیستی جزئیات مشاهدات هولناک خود را در گزارشی به بازپرس محمدبیگی ارائه کرد و وی با توجه به این شرایط دستور بازداشت پدر بدبین را صادر کرد. این مرد که باور نمی‌کرد به خاطر ندادن اجازه درس خواندن به پسرش دستگیر شود در برابر ماموران به ادعاهای عجیبی پرداخت و خود را بی‌گناه دانست و همه کارهایش را دلیلی بر نگرانی‌اش از سرنوشت کودک خود دانست.
توهم پدرانه
پدر امیرحسین که بیش از یک سال کودکش را در خانه‌ای با خطر انفجار زندانی کرده برای ادعای بی‌گناهی گفت: «من دشمنان زیادی دارم، اگر پسرم به مدرسه می‌رفت و با کسی دوستی می‌کرد شاید دشمنانم از این طریق راهی برای ربودن و شکنجه‌اش پیدا می‌کردند.
همیشه هراس داشتم پسرم را از دست بدهم و همین احساس باعث شد وقتی کلاس اول ابتدایی رفت هر روز اذیت شوم، همیشه از نگرانی عصبی می‌شدم، از به کوچه رفتن پسرم می‌ترسیدم به خاطر همین اجازه ندادم مدرسه برود». وی افزود: می‌دانستم اگر به دشمنانم اجازه بدهم ما را اذیت خواهند کرد و حتماً در حال جاسوسی هستند و شاید می‌خواستند از خانه‌ام فیلمبرداری کنند به خاطر همین پنجره‌ها را با پارچه‌های سیاهرنگ پوشاندم و کوکتل مولوتوف درست کردم تا در برابر حمله دشمنانم از خود و پسرم دفاع کنم». پدر پرتوهم ادامه داد: «می‌خواستم به همراه پسرم به یکی از روستاهای شمال رفته و در آنجا به دور از هرگونه ترس و اضطرابی آزاد زندگی کنم».
چرا طلاق؟!
مادر امیرحسین که مدت‌هاست او را ندیده است وقتی از سوی بازپرس محمدبیگی احضار شد، در تحقیقات قضایی گفت: «پدر امیرحسین دچار توهم و بدبینی است. در مدتی که با هم زندگی می‌کردیم او مدام با وسواس‌ها و توهماتش من را آزار می‌داد، وقتی با هم در خیابان‌ها قدم می‌زدیم بی‌دلیل به رهگذران اعتراض می‌کرد و با آنان درگیر میشد، همه خانه‌مان را از ترس حمله دشمناني که وجود نداشتند پر از کوکتل مولوتوف کرده بود. حق نداشتیم سمت پنجره‌ای که کاملاً پوشانده بود برویم و همیشه از فیلمبرداری می‌ترسید». وی افزود: 2 سال پیش وقتی نتوانستم در برابر این رفتارش دوام بیاورم از او به صورت توافقی طلاق گرفتم و قرار شد 14 روز یک بار من و پسرم یکدیگر را ببینیم، چندباری بیشتر امیرحسین نزدم نیامد، او هر وقت پیش من بود می‌خندید و نمی‌خواست به آن خانه پر از ترس برگردد تا اینکه دیگر اجازه پیدا نکرد نزدم بیاید تا یکدیگر را ببینیم. مادر امیرحسین گفت: «نمی‌توانستم با همسر و کودکم بمانم و می‌دانستم بچه‌ام در خانه عذاب می‌کشد و آینده بدی خواهد داشت اما چاره‌ای نداشتم، کسی باور نمی‌کرد پدر امیرحسین، بدبین و بیمار است و حضانت بچه به وی داده شده بود. همسر سابقم بیش از یک سال او را به بهانه ربوده شدن در خانه زندانی کرد و بسیار متاسفم!»
کودکی گوشه‌گیر
کارشناسان بهزیستی که به درخواست بازپرس محمدبیگی به رفتارآزمایی امیرحسین دست زده بودند اعلام داشتند که این پسر به شدت منزوی است و با وجود زیرکی و هوش زیاد به خاطر ترس از پدر و عدم ارتبا‌ط‌گیری با همسن و سال‌های خود و همچنین زندانی بودن در خانه به تنهایی، قادر به تکلم صحیح نیز نیست. بنا به گزارش خبرنگار «وطن‌امروز»، بازپرس پرونده، امیرحسین را تا تکمیل تحقیقات و تصمیم‌گیری نهایی درباره پدر وی و سرنوشت پسربچه به مادرش سپرد و خواستار ثبت‌نام وی در مدرسه شد.