مت هيوز:
شاید تنها توجیه سکوت «لوئیس فلیپه اسکولاری» در این روزهای پرفشار، پرهیز از درگیری لفظی با اتحادیه فوتبال انگلیس به خاطر آن کارت قرمز جنجالی باشد که هفته پیش نصیب «جان تری» شد و چلسی را در مقابل اورتون 10 نفره کرد، اما به طور قطع سرمربی برزیلی خود را از نگاه هرکس پنهان کند از نگاه «رومن آبراموویچ» نمی‌تواند. میلیاردر روسی دوشنبه گذشته از تلویزیون ماهواره‌ای قایق تفریحی‌اش شاهد تساوی بدون گل تیمش در خانه اورتون بود و بعید است که چنان نمایشی او را راضی کرده باشد بویژه پس از اخراج ساده‌لوحانه کاپیتان تری. «آبراموویچ» همواره از طریق چشم‌ها و گوش‌های «پیتر کنیون» مدیر اجرایی چلسی از نزدیک در جریان ماوقع قرار می‌گیرد. او یک چشم و گوش دیگر هم دارد و آن کسی نیست جز «اوگن تنباوم» دیگر مدیر یهودی چلسی. به همین دلیل می‌توان تصور کرد که «آبراموویچ» سوال‌های بسیاری دارد که در بازگشت به لندن از اسکولاری بپرسد. با توجه به اینکه «آبراموویچ» در استخدام و عزل مربیان یک رکورددار است اسکولاری باید با دقت به سوالات مالک باشگاه جواب بدهد. مرد برزیلی در بدو ورود مدعی بود که قصد دارد «بازی زیبا» یا همان «ژوگو بونیتو»ی برزیلی‌ها را به «استمفورد بریج» بیاورد. « چه وقت چلسی را بارسلونایی در لباس آبی خواهیم دید؟» از گوشه و کنار شنیده‌ایم که «آبراموویچ» بارها و بارها با چنین عبارتی کنیون و اسکولاری را بازخواست کرده و حالا پس از شش ماه زمان پاسخگویی است. اما به نظر می‌رسد چلسی اسکولاری درست در زمانی که باید محصول زیبای خود را برداشت کند پس از چندماه فوتبال همراه با پاسکاری‌های جذاب به بن‌بست خورده است. «ژوزه مورینیو» به عنوان یک عملگراي بزرگ هرگز اجازه نمی‌داد سررشته مسابقات از دستش بیرون رود و اتفاقی بیفتد که امروز برای اسکولاری افتاده. او به جای محافظه‌کاری‌های این روزهای جانشینش در استمفوردبریج ترجیح می‌داد ریسک باخت را به جان بخرد ولی بازیکنان را برای به چنگ آوردن سه امتیاز راهی دروازه حریف کند. مثلاً در مقابل اورتون پس از 10 نفره شدن چلسی، اسکولاری می‌توانست به جای اینکه 2 مدافع مرکزی‌اش را خرج یک «تیم کاهیل» کند از «جان اوبی‌میکل» برای خدمات هرازچندگاهی به خط دفاع بهره بگیرد و در عوض با سه دفاع و یک بازیکن هجومی بیشتر به پیشواز سه امتیاز برود. اما اسکولاری مورینیو نیست و باید به این سوالات پاسخ بدهد.
چه بلایی بر سر برنامه «اسکولاری» آمده است؟
اکثر برنامه‌های اسکولاری در طول بازی مشابه هم هستند و البته به ندرت از برش کافی برخوردار هستند.
این برزیلی استاد تعویض هم‌جنس با هم‌جنس است. اکثراً «نیکولاس آنلکا» به جای «دروگبا» یا «سالومون کالو» و «فلورن مالودا» به جای «جو کول» به زمین می‌آیند اما تغییر کلی در چیدمان تیم رخ نمی‌دهد. کماکان میکل، بالاک و لمپارد هستند که نقش حمایتی پشت سر تک مهاجم مرکزی تیم را ایفا می‌کنند و این همان شیوه‌ای است که او شش سال پیش در جام جهانی 2002 پیاده می‌کرد اما باید مورد تجدیدنظر قرار گیرد چون او مهره‌های لازم برای عمق بخشیدن به حملات تیم را در اختیار ندارد.
در تمرین چه کار می‌کنی؟
متد تمرین اسکولاری بحث‌برانگیز است. برخلاف مورینیو، او مدام بازیکنان را می‌دواند و از حجم تمرینات با توپ به وضوح کاسته شده. مطابق دیدگاه او قرار نیست تمام اتفاقات مسابقه در تمرین شبیه‌سازی شوند که این هم مخالف دیدگاه تمرین سلف پرتغالی بزرگ او است. مثلا او تمام تمرینات هفته قبل را به همکاری زوج آنلکا و دروگبا اختصاص داد و بعد به این نتیجه رسید که در مقابل اورتون این 2 در کنار هم جواب نمی‌دهند و آنها را جداجدا در پیشانی حمله قرار داد.
چه بلایی بر سر دکو آمده؟
این بازیکن برزیلی – پرتغالی به خاطر بازی در کناره‌ها روز به روز بیشتر هرز می‌رود چون تاثیرگذاری او همواره در مرکز زمین بوده است.
آیا بازیکنان پشت سرت هستند؟
بازیکنان وقتی اوضاع به وفق مراد نیست، غرولند می‌کنند بویژه وقتی زیر بار انتقاد قرار بگیرند اما در کمال تعجب دار و دسته آبی‌های چلسی کماکان پشت سر اسکولاری ایستاده‌اند. به غیر از دروگبا، کم‌صحبتی بازیکنان چلسی به نفع اسکولاری بوده است و به نظر می‌رسد با وجود رفتار پرخاشگرانه او، در رختکن با احترام بیشتری نسبت به «آورام گرانت» از او استقبال می‌شود. به هرحال تنها چند پیروزی می‌تواند سوال‌پیچ شدن اسکولاری توسط آبراموویچ را به تعویق بیندازد.
منبع: Times