الهام صالح:
«... و انا الیه راجعون». این جمله در ابتدای فیلم نقش می‌بندد تا آن حقیقت مسلم را تاکید کند. صدای خروس در آبی آسمان محو می‌شود تا ترسیم گر نماد رفیع آفرینش باشد. آبی یکدست زیبا و بازیگری که موهایش در 5 شاخه عجیب سپید شده است. او رضا کیانیان است، کسی که قرار است فیلم را پیش ببرد. «گاهی به آسمان نگاه کن»، البته جمله زیبایی است، شما هم اگر خواستید می‌توانید تماشای آبی بی‌کران آسمان را در برنامه هر روزتان داشته باشید و شاید در برنامه هر لحظه. که پیام «گاهی به آسمان نگاه کن» هم همین است. یعنی حتی شده گاهی نگاهی بینداز به آن عظمت لایتناهی و به خاطر بسپار کسی در عرش اعلا هست که تو را و رفتارت را می‌بیند.
نویسنده‌ای که هیچ نکته‌ای را از قلم نمی‌اندازد و چه جالب که «بهمن» این فیلم هم نویسنده است، نویسنده‌ای که در آسایشگاه جانبازان از خاطرات جبهه و جنگ می‌نویسد. قلم او به وقایع اشاره دارد، اما عده‌ای نمی‌خواهند وقایع را ببینند. آنها واقعیت‌ها را انکار می‌کنند و در کنار این انکار، زدوبندهایی هم دارند. چرا منفی بافی؟! بیایید نیمه پر لیوان را ببینیم. و نیمه پر لیوان، «بهمن» است؛ کسی که شاهکار پزشکی است، سرطان تا خرخره‌اش را گرفته، باید 5 سال پیش غزل خداحافظی را می‌خواند اما هنوز سرپاست.
او یکی از لیوان‌های پر است، هانیه؛ پرستاری که در جنگ شهید شده، یک لیوان دیگر است، هاتف و اصغر، لیوان‌های دیگر را تشکیل می‌دهند و جانبازان مقیم آسایشگاه، که تعدادشان هم کم نیست. انگار این طوری بهتر شد. «گاهی به آسمان نگاه کن» با جملات زیبا تماشاچی را از حسی خوش، سرشار می‌کند: «پرسید: حق تعالی چرا خلق را بیافرید؟ و چون بیافرید چرا رزق داد؟ و چرا میرانید؟ و چرا برانگیخت؟ گفت: بیافرید تا او را بنده باشند. و رزق داد تا او را به رزاقی بشناسند. و میراند تا او را به قهاری بشناسند. و زنده گرداند تا او را به قادری بشناسند.» یادمان باشد: گاهی به آسمان نگاه کنیم.