بنت‌الهدی صدر: پدربزرگ نگاهی به کتاب تاریخ انداخت و بعد با همان لهجه شیرین‌آذری جملاتی را در رسای سردار ملی زمزمه کرد و دستی روی عکس ستارخان و باقرخان (که همیشه کنار همدیگر دیده بودمشان) کشید. باد، دست از سر پرده اتاق برنمی‌داشت و انگارسوز هوای دی‌ماه توی چشم‌های پدر بزرگ آن قدر دست کشیده بود که اشک روی گونه‌هایش سرازیر بود. پدر بزرگ اهل قره‌داغ آذربایجان بود، مثل ستارخان! می‌گفت: جنگ که بین قوای حکومتی آن دوران و مجاهدان تبریز شروع شد، آن قدر حکومتی‌ها از عراده و توپ استفاده کردند که همه یاران سردار پرپر شدند، سردار حین پایین آمدن از پله‌های خانه پایش بر اثر اصابت گلوله آسیب دید و خانه‌نشین شد. پدر بزرگ بغضش را فرو خورد و گفت: بعد از مرگ بر خلاف وصیتش در باغ طوطی دفن شد. دلش می‌خواست... پدر بزرگ هنوز حرفش تمام نشده بود که پلک‌هایش را به دست نسیم داد و آرام گریست.