شروين طاهري
واقعا چه نیازی بود به «رافائل نادال»؟ اسپانیا حتی بدون این ستاره و بازیکنان رده بالایش به سومین جام نقره‌فام «دیویس» رسید. در پایان ماراتن «برداسکو» و «آکاسوسو» که نزدیک چهارساعت به‌طول انجامید جوش و خروش سه‌روزه جمعیتی که در استادیوم جزایر «مالويناس» آرژانتین گرد آمده بودند به خاموشی گرایید و تنها اقلیت سرخپوش کوچک اسپانیایی به پایکوبی پرداختند.
روزی که فینال جام دیویس 2008 در شهر زیبای ساحلی ماردل پلاتای آرژانتین کلید می‌خورد کمتر کسی باور می‌کرد اسپانیا بدون ستاره‌های مصدومش بتواند در این نبرد سه‌روزه نفسگیر از پس میزبانان آرژانتینی برآید که 10 سال بود در «جام دیویس» تن به شکست خانگی نداده بودند. حتی کارشناسان اسپانیایی به کنایه پیش‌بینی می‌کردند که ممکن است این‌بار فینال «دیویس کاپ» به روز سوم هم نکشد و آرژانتین قدرتمند و باانگیزه با پیروزی در 2 دیدار انفرادی روز نخست و رقابت دوبل (دونفره) روز دوم ،کار را در همان 2 روز نخست یکسره کند. گرچه این پیش‌بینی‌های منفی موجب شد همین‌ها در پایان از ملی‌پوشان تنیس کشورشان عذرخواهی کنند (کافیست ستون سمت چپ صفحه را بخوانید!)
در واقع تنیس اسپانیا در سال‌های اخیر چنان قدرتی یافته که تیم دیویس کاپ ماتادورها حتی بدون تمام بزرگان خود از جهنمی که هواداران آرژانتینی در بهشت ماردل پلاتا برایشان ساخته بودند به سلامت عبور کردند.
درست است که «خوزه آکاسوسو» به‌عنوان تنها آرژانتینی امیدوار به پیروزی در فینال در روز آخر برای تعیین سرنوشت جام مقابل «فرناندو برداسکو» ایستاد ولی کافیست نگاهی به رنکینگ این 2 در جدول WTA بیندازیم. برداسکو با اینکه بهترین تنیسور کشورش نیست، اما از رتبه دوازدهم جهانی جایگزین «داوید فرر» دومین تنیسور برجسته اسپانیا شده بود که او هم به‌خاطر مصدومیت پیش از رقابت‌های انفرادی روز نخست کنار کشیده بود در حالی که رتبه جهانی «آکاسوسو» بهتر از چهل و هشتم نبود. ابتدا قرار بود بهترین راکت‌باز آرژانتین «خوان مارتین دل پورتو» که رتبه نهم رنکینگ جهانی را دارد در روز آخر بازی کند، اما جایگزینی «آکاسوسو»ی شکننده با او به خوبی نشان می‌داد تنیس آرژانتین از پشتوانه بزرگی که اسپانیایی‌ها برای جایگزینی بهترین‌هایشان دارند برخوردار نیست.
در این نبرد داغ سه ساعت و 56 دقیقه‌ای، «برداسکو» پس از پیروزی در ست نخست، 2ست بعدی را به جوان آرژانتینی واگذار کرد ولی با بهره‌گیری از 9 خطای دوبل حریف سرانجام در ست‌های چهارم و پنجم «آکاسوسو» را از پا درآورد و عملا حکم به خاموشی اندوهبار 10 هزار تماشاگر آرژانتینی حاضر در ورزشگاه جزایر «مالويناس» داد. ورزشگاه مجهز و زیبایی که نامش تنها یادگار باقیمانده از جزایر تسخیر شده مالویناس در جنوب اقیانوس اطلس است که انگلیسی‌ها در سال 1984 در یک نبرد دریایی و هوایی خونین از آرژانتینی‌ها گرفتند و نام آن را به «فالکلند» تغییر دادند.
به هر حال تنیس آرژانتین نتوانست کار بزرگی را که فوتبال این کشور با شکست دادن انگلستان در جام جهانی 1986 و قهرمانی جهان، برای زنده‌نگاه داشتن نام «مالويناس» انجام داد تکرار کند و نخستین جام دیویس را فتح کند. در عوض این فاتحان اسپانیایی بودند که یک بار دیگر پس از دوران استعمار، پرچمشان را در سواحل نقره‌ای ماردل پلاتا به اهتزاز درآوردند.
بدون نادال، به افتخار او
«این جذاب‌ترین پیروزی تمام عمرم بود. بازی کردن برای کشورم در مقابل بهترین‌ها، این یک رویاست». این جملات احساسی را «فرناندو برداسکو» پس از پیروزی نهایی بر آرژانتین به زبان آورد.
با اینکه «نادال» به‌خاطر آسیب‌دیدگی زانوی راستش هم‌تیمی‌های خود را تنها گذاشته بود، اما اسپانیایی‌ها حضور او را به‌عنوان تماشاچی رقابت‌های فینال ستودند. کاپیتان «امیلیو سانچز» سرمربی تیم دیویس اسپانیا پس از قهرمانی گفت: «نادال پیروزی‌های زیادی (در مراحل ابتدایی جام دیویس) به ما اهدا کرد. پس از او تشکر می‌کنیم که اینجا ایستاده‌ایم. البته بازیکنانی که اینجا هستند شایستگی این‌همه اعتبار را داشته‌اند.»نادال هم به ابراز محبت هم‌تیمی‌هایش پاسخ داد. «فوق‌العاده بود! این تاریخی است. من واقعا از اینکه در آرژانتین بودم تا با هم‌تیمی‌هایم جشن بگیرم به خود می‌بالم. لحظه‌هایی مثل اینکه تو با هم‌تیمی‌هایت شریک می‌شوی فراموش‌ناشدنی هستند. آنها نبرد قابل ستایشی را پشت سر گذاشته‌اند و حالا زمان آن است که لذت ببرند.» برداسکو هم به سهم خود از ستاره‌هایی که آرژانتین را به فینال دیویس‌کاپ رسانده بودند، قدردانی کرد: «ما باید از رافا (نادال)، تومی (روبردو) و نیکولاس (آلماگرو) تشکر کنیم چون به خاطر آنهاست که اینجا ایستاده‌ایم. این زیباترین روز زندگی من است و من همواره آن را در یاد خواهم داشت. درست مثل اینکه یک گرنداسلم را برده‌ام.» در حالی که پس از پیروزی «امیلیو سانچز» اعتراف کرد جایگزینی برداسکو در آخرین لحظات به خاطر حمایت‌های «فرد» مصدوم از جوان مادریدی بوده است، نادال هم در گفت‌وگوی مطبوعاتی پس از مسابقه دست به یک اعتراف بزرگ زد: «در اسپانیا انتقادات زیادی از من می‌شد که چرا برنامه‌ای برای بازگشت از مصدومیت ندارم، ولی خوشحالم که ثابت کردم یک برنامه بسیار عالی برای بازگشت داشته‌ام و در حال حاضر قهرمانی را با دوستانم جشن گرفته‌ایم. این بزرگ‌ترین پیروزی برای من است، حتی به‌عنوان یک بازیکن و حتی اگر یک دقیقه هم بازی نکرده باشم».
برای آرژانتین گریه کنید
اندوه طرف بازنده فینال «دیویس‌کاپ» 2008 قابل توصیف نیست. با این حال بسیاری از روزنامه‌نگاران آرژانتینی این شکست را به پای بزرگ‌ترین تنیسور آرژانتینی تمام دوران «داوید نعلبندیان» نوشتند که متهم است در طول مسابقات سه‌روزه خود را تافته جدا بافته می‌دانست و حمایت و همدلی لازم را از هم‌تیمی‌های جوان‌ترش نداشته است. «نعلبندیان» که اصالتی ایرانی دارد، در روز دوم مسابقات پس از شکست در مسابقه دوبل با رفتار ناهنجارش عملا شکست زودهنگام تیم دیویس آرژانتین را پایه ریخت.در همان حال که جشن قهرمانی سرخ‌های اسپانیا برپا شده بود خبرنگاران آرژانتینی به مشاجره با «مانسینی» سرمربی تیمشان می‌پرداختند. پس از شکست در رقابت دوبل، بسیاری از روزنامه‌های آرژانتینی با تیترهایی منفی به پیشواز روز سرنوشت‌ساز رفتند. عناوینی که مستقیما شجاعت دل‌پورتو، تاکتیک‌های مانسینی و بازی نعلبندیان را زیر سوال می‌بردند.حتی پیغام ویژه بانوی نخست‌وزیر آرژانتین که صبح یکشنبه ابتدا در روزنامه «کلارین» منتشر شد و بعد پیش از آغاز مسابقه «برداسکو – آکاسوسو» فایل صوتی آن از بلندگوهای ورزشگاه «جزایر مالويناس» پخش شد برای ایجاد همبستگی در تیم آرژانتین افاقه نکرد. در این پیغام نخست‌وزیر سعی کرده بود با تقلید از «اویتا»ی افسانه‌ای شهامت و غیرت تنیسورهای کشورش را افزایش دهد ولی کلمات او از واقعیات فاصله داشتند، کما اینکه کاپیتان «مانسینی» سرمربی آرژانتینی عقیده داشت قهرمانی اسپانیا بدین خاطر بود که آنها نادال را از دست دادند و دیگر چیزی برای از دست دادن نداشتند، پس متحد شدند و از شکست حتمی به پیروزی بازگشتند.