بله، درست است که من چهار روز پیش نوشتم تیم اسپانیا می‌تواند «ماردل پلاتا» را فتح کند اما هنوز جای یک معذرت‌خواهی باقی است چون من و خیلی دیگر از اسپانیایی‌ها از صمیم قلب قهرمانی این تیم را باور نداشتیم. من یک آدم احساساتی هستم، مثل خیلی از شما. برای همین همزمان با ثبت آخرین امتیاز به نام «فرناندو برداسکو» كه به خاطر قهرمانی در دیویس کاپ 2008 دلم سرشار از غرور و افتخار بود، از خودم شرمنده هم بودم.
حتی روبان‌های کاغذی سپید و آسمانی به رنگ پرچم آرژانتین که پس از بالا بردن جام دیویس توسط پسرهای اسپانیایی از آسمان ورزشگاه شروع به باریدن کردند، شرمندگی من را عمیق‌تر ساخت. این نشان می‌داد که هیچ‌کس انتظار قهرمانی تیم سرخ را نداشته، حتی برگزارکنندگان مسابقه فینال! اما بزرگ‌ترین شرمندگی من زمانی بود که مردم آرژانتین پیش از مردم خودمان این پیروزی را تبریک گفتند. پیش از ما که این بچه‌ها را با پس‌زمینه‌ای از ناامیدی و سرزنش روانه
ماردل پلاتا کردیم در حالی که ورود آنها به آرژانتین هم با پس‌زمینه‌ای از شکست همراه بود. آرژانتینی‌ها برای تضعیف روحیه تیم ما پوستر قهرمانی‌شان را از قبل چاپ کرده بودند. اما خود آنها هم تحت تاثیر شادی کودکانه «برداسکو» و ديگران پس از جشن قهرمانی، قرار گرفتند. یکی از طرفداران آرژانتین که پیراهن «آلبی چلسه» تیم ملی فوتبالشان را برتن کرده بود پس از بازی من را در آغوش گرفت و گفت: «به خاطر برخوردهایی که با شما داشتیم معذرت می‌خواهم. به کشور تو تبریک می‌گویم.» دوست آرژانتینی من! می‌دانم که همه آن شعار دادن‌ها و تهییج کردن‌ها هم بخشی از دیویس کاپ بوده است. شما نمی‌خواستید تیم خودتان را تا آخرین نفس تنها بگذارید و حالا به این حقیقت که پیروزی از آن اسپانیایی‌‌هاست احترام می‌گذارید.
منبع: مارکا