کودکان وحشتزده وقتی با لباس‌هایشان خواستند آتش را خاموش کنند با سرایت آتش فریادزنان به سمت در و پنجره دویدند اما با حفاظ آهنی پنجره‌ها و نبود دستگیره در از داخل کلاس، همه گرفتار شدند و چاره‌ای جز تسلیم برابر سرنوشت تلخ پیدا نکردند. وقتی کلاس در آتش سوخت، مسؤولان مدرسه توانستند پیکرهای سوخته 8 دختر و پسر؛ محمدحسین شیرویه، ثمانه عظیمی، نرگس حیدری، رضا حقیقی، لیلا کهن، پریسا طاهری و مریم نوروزی را به بیمارستانی در شیراز انتقال دهند. با این حادثه دلخراش، دختران و پسران سوخته برای درمان تحت حمایت‌های درمانی قرار گرفتند و هر کدام بارها زیر تیغ جراحی رفتند. این کودکان روستایی دیگر تمایلی به رفتن در محیط مدرسه نداشتند و از نگاه‌ها و گاهی متلک‌پرانی‌های هم‌مدرسه‌‌ای‌هایشان به گوشه‌ای از خانه‌شان پناه بردند و گوشه‌گیر و منزوی شدند. پس از یک سال دوری از درس، دانش‌آموزان سوخته پا در مدرسه قدیمی‌شان گذاشتند که خاطرات هولناکی از آن در ذهن داشتند. روزهای نخست دانش‌آموزان دیگر واکنش‌های خوبی نداشتند و هیچ کدام در مدت چندماه تحصیل ندیدند که این کودکان لبخندی بزنند. از سوی دیگر، تصمیم گرفته شد، مدرسه‌ای مجهز به سیستم گرمایشی شوفاژ و در حد استاندارد در روستای درودزن شیراز ساخته شود و همان زمان مسؤولان این پروژه و آموزش و پرورش با در نظر گرفتن روحیه 8 دانش‌آموز سوخته در اقدامی مبتکرانه یک کلاس درس ویژه برای آنان در نظر گرفتند. در این کلاس، همه اثاثیه ویژه است، دیوارها رنگ‌آمیزی متفاوت، تزئینی و شادی دارد، صندلی‌ها متفاوت است و موجب دلگرمی برای این 8 دختر و پسر خردسال برای ادامه تحصیل می‌شود.
افتتاح در دومین سالگرد حادثه
مدرسه دشتی زارع، پس از دو سال همزمان با سالگرد حادثه هولناک آتش‌سوزی در کلاس دوم مدرسه رحیمی در روستای درودزن شیراز، افتتاح شد. ساعت 14 عصر دیروز این مدرسه با حضور اهالی روستا، بخشدار، رئیس آموزش و پرورش درودزن و 8 میهمان ویژه بازگشایی شد. میهمانان ویژه و مادر و پدرانشان وقتی از کلاس درس خاص آنان که هیچ‌کس تا همان لحظه از وجود این کلاس خبری نداشت، پرده‌برداری شد زیر ماسک‌هایی که چهره سوخته‌شان را با آن پوشانده بودند، لبخندی زدند.
شاید این لبخند پس از دو سال نخستین شادی برای این کودکان بود، آنان دیگر نگران همکلاسی‌هایشان که عادت به چهره‌های متفاوتشان نداشتند، نیستند و در کلاسی که متعلق به خودشان است و همه امکانات بویژه سیستم گرمایشی شوفاژ دارد می‌توانند ماسک‌ها را از چهره‌هایشان بردارند و به آینده لبخند بزنند. قرار است این 8 کودک از مدرسه شهید رحیمی به مدرسه مجهز دشتی زارع انتقال داده شوند و در این کلاس که متعلق به خود آنان است، درس را به شکل ویژه ادامه دهند. پریسا طاهری بچه آخر خانواده است. 2 خواهر بزرگ‌تر از خودش در خانه دارد که آنها بیشتر کارهای پریسا را برعهده گرفته‌اند. آخر پریسا انگشتی ندارد تا با آن مشق‌هایش را بنویسد، کل انگشت‌های دست و پایش سوخته و صورتش هم بیشتر از 40 درصد سوختگی دارد. روز حادثه سوز سرمای روستا دستانش را کرخ کرده بود. همه بچه‌ها داخل کلاس بودند، کیفش را پشت میز گذاشت و به بقیه بچه‌هایی که وسط کلاس دور علاءالدین جمع شده بودند، پیوست. انگار یخ دست‌هایش آب می‌شد. مریم نوروزی، یکی دیگر از حادثه‌دیده‌ها مبصر کلاس بود، مثل همیشه باید تخته پاک‌کن را می‌شست، از کنار چراغ که گذشت کاپشنش به چراغ گیر کرد و آن‌را واژگون كرد. همه ترسیده بودند. اگر خانم مدیر می‌فهمید دعوایشان می‌کرد! حالا مبصر تصمیم گیرنده بود.«بچه‌ها! خودمان نفت‌ها را جمع کنیم، هیچ‌کس بیرون نرود. همه کمک کنیم». کاپشن‌هایشان را درآوردند و با آن نفت‌های روی زمین را جمع کردند، اما غافل از آتش چراغ!
ثانیه‌ها مثل باد می‌گذشت. آتش در کمتر از چند ثانیه همه بچه‌ها را به عقب زد. صدای جیغ، مسؤولان مدرسه را از وقوع حادثه شوم خبر داد.
پريسا طاهری در میان بچه‌های آسیب دیده از همه بیشتر سوخت. او نزدیک‌تر از همه به کانون آتش بود. حالا بعد از 2 سال از این حادثه، پریسا 15 عمل جراحی انجام داده اما هنوز به بهبودی کامل نرسیده است. انگشتان 2 دست و یک پایش را از دست داده است. هنوز برای دیدن خود جلوی آینه نمی‌رود و سعی می‌کند، خودش را از دید بچه‌ها پنهان کند. در ابتدای درمان، پزشکان سوختگی پریسا را 40 درصد تخمین زدند اما به تازگی پزشک بهزیستی درصد سوختگی پریسا را بیش از 80 درصد عنوان کرده است.
اما با وجود این، پریسا همیشه شاگرد اول کلاس است و سعی می‌کند طعم تلخ سوختگی‌اش را با شیرینی نمرات خوبش جبران کند. نرگس حیدری، دختر 10ساله‌ای است از روزی که سوخته دیگر نخندیده است. 16 بار تحت عمل جراحی قرار گرفته، اما هنوز چهره‌اش تغییری نکرده است. با تماس خبرنگار «وطن‌امروز»، خودش گوشی را برمی‌دارد و معصومانه از روزی می‌گوید که زندگی‌اش را تغییر داده است: «امتحان داشتیم، درسم را خوب خوانده بودم. به کلاس که رفتم، بچه‌ها دور چراغ بودند، من هم پیش بچه‌ها رفتم. چراغ که افتاد، همه سعی کردیم نفت‌ها را جمع کنیم اما کلاس آتش گرفت. در کلاس دستگیره نداشت و پنجره‌ها هم حفاظ داشت. نمی‌توانستیم فرار کنیم. تا جیغ زدیم، همه برای کمک به ما آمدند».
قرار است نرگس به کلاسی برود که ظاهر آن با کلاس‌های دیگر متفاوت است. حالا او به همراه 7 دانش‌آموز سوخته این روستا به آینده روشن می‌خندد. بخشدار روستای درودزن از اقدامات مثبت دولت برای بهبودی وضعیت جسمانی و روحی این 8 دانش‌آموز خبر داد. علیزاده در این‌باره گفت: دولت برای درمان و بهبودی وضعیت این دانش‌آموزان سوخته روستایی سنگ تمام گذاشت و همه هزینه‌های درمانی آنها را تامین کرد. بخشدار درودزن با اشاره به آخرین اقدام مسؤولان دولت برای این دانش‌آموزان، گفت: اختصاص کلاسی با تجهیزات ویژه و فضای متفاوت برای آنها از اقدامات خوب دولت برای کمک به بچه‌هایی است که سوختگی آنها را از بقیه بچه‌ها کمی دور کرده است. بخشدار درودزن خاطرنشان کرد: امیدواریم که روزی این دانش‌آموزان بهبودی کامل پیدا کنند. به گزارش خبرنگار «وطن‌امروز»، این مدرسه در 3 طبقه و در 2 مقطع راهنمایی و ابتدایی دخترانه است که یکی از کلاس‌های این مدرسه برای تحصیل 6 دختر و 2 پسر پایه چهارم ابتدایی در نظر گرفته شده است.
عصر دیروز این کلاس با حضور این 8 دانش‌آموز و خانواده‌هایشان در حالی افتتاح شد که مسؤولان آموزش‌وپرورش و جمعی از مسؤولان دیگر این منطقه حضور داشتند.