یک بار دیگر ضرب‌المثل سیاسی جامعه بریتانیا در مستطیل سبز به تحقق پیوست؛ مثلی که می‌گوید: «محافظه‌کاران برای فوتبال ارمغانی به جز شکست ندارند». بدین ترتیب به فاصله اندکی پس از روی کار آمدن دولت محافظه‌کار دیوید کامرون در لندن، فوتبال انگلستان در کلاسیک‌ترین رویارویی جام جهانی 2010 به بزرگ‌ترین تحقیر بریتانیایی‌ها در تاریخ جام جهانی تن داد. آنها که با لشکرکشی تبلیغاتی به فرماندهی دن فابیو کاپلو گران‌ترین مربی ملی جهان و همراهی دیوید بکام در نقش یک مترسک روحیه‌بخش به آفریقای جنوبی آمده بودند تا به خیال خودشان با استفاده از همه عوامل محیطی و محاطی در مستعمره سابق‌شان برای نخستین‌بار پس از جام 1966 اسب قهرمانی را زین کنند. هرگز باورشان نمی‌شد نه تنها افتخار تنها قهرمانی جام در خانه‌شان در 1966 را تکرار نخواهند کرد که اسیر انتقام ژرمن‌هایی می‌شوند که در آن فینال جنجالی در ومبلی به گل ناحق جف هورست انگلیسی باخته بودند. پس از شروع توفانی ژرمن‌ها با 2 گل کلوزه (20) و پودولسکی(32) انگلستان کاپلو به جای لقب «سهشیرها» مستحق عنوان «سه‌موش‌ها» به نظر می‌رسید اما گل ماتیو آپسون (37) موجب شد سرخپوشان جزیره به بازی برگردند. تنها 2 دقیقه بعد از این گل ضربه سهمگین فرانک لمپارد پس از برخورد به تیر افقی دروازه «مانوئل نویر» سنگربان آلمان صحنه‌ای درست نظیر ضربه جنحالی 44 سال پیش جف هورست خلق کرد با این تفاوت که این بار توپ انگلیسی‌ها کاملا از خط دروازه ژرمن‌ها عبور کرد اما خورخه لاریوندا داور ارگوئه‌ای مسابقه بنا به تصمیم کمک اولش در کمال ناباوری دستور به ادامه بازی داد تا تاریخ جام جهانی انتقام آلمانی‌ها از دشمنان قدیمی‌شان را به شکلی مشابه بگیرد. از آن به بعد تا اواسط نیمه دوم تیم کاپلو با وجود شکنندگی مشهود به‌خاطر عقب‌کشیدن آلمان برای حفظ برتری 2 بریک، بازی را در کنترل گرفت. اما دوباره توفان توماس مولر بهترین بازیکن زمین، سرخپوشان را به هم ریخت و آلمان طی3دقیقه توفانی روی 2 ضدحمله که توسط مولر آغاز و توسط خود او به گل تبدیل شد، عملا تیر خلاص را به قلب سهشیرها شلیک کرد.