محسن معتمدکیا
قابل پیش‌بینی بود که با بیان دغدغه‌های رئیس سازمان تربیت بدنی در راه خصوصی‌سازی، جبهه‌گیری‌های جدیدی شروع شود اما سوال این است که ما برای رسیدن به خصوصی‌سازی دنبال چه چیزی هستیم؟ هیچ کس مشکلی با خصوصی‌سازی ندارد اما دغدغه محمد علی‌آبادی به عنوان متولی ورزش کشور درخصوصی کردن دو باشگاه استقلال و پرسپولیس این است که چطور و چگونه این دو باشگاه را خصوصی کنیم. وقتی صرف خصوصی شدن این دو باشگاه را هدف قرار داده‌ایم، چه تضمینی است که پس از ورشکسته شدن احتمالی این دو باشگاه خصوصی در آینده در مذمت خصوصی بودن این دو باشگاه مطلبی ننویسیم. اگر می‌خواهیم با خصوصی کردن این دو باشگاه نظر کنفدراسیون فوتبال آسیا را تامین کنیم، چرا از باشگاه‌های دیگر شروع نمی‌کنیم. چه باشگاهی (به جز استقلال اهواز) در این لیگ 18تیمی خصوصی است که دست گذاشته‌ایم روی استقلال و پرسپولیس و مدام از این حرف می‌زنیم که اگر این دو باشگاه تا پایان سال خصوصی نشوند، AFC با ما برخورد می‌کند. جالب اینجاست که پس از گفت‌وگوی اخیر رئیس سازمان، برخی رسانه‌ها مدام این نکته را یادآوری می‌کنند که بر اساس اصل 44 قانون اساسی و قوانین موجود داخلی، باشگاه‌ها باید تا پایان سال 88 خصوصی شوند اما بهتر است به این نکته توجه داشته باشیم که وقتی فردی به عنوان رئیس سازمانی انتخاب می‌شود، خودش بیشتر از دیگران متوجه قوانین است و او بهتر از همه می‌داند که تخطی از قوانین چه تبعاتی را به همراه دارد. دقیقا به همین دلیل است که سازمان تربیت بدنی بر «تامل و صبر» بیشتر در راه خصوصی کردن این دو باشگاه تاکید دارد و این‌طور نیست که اداره استقلال و پرسپولیس در فهرست کارهای مورد علاقه علی‌آبادی باشد؛ همان طور که باشگاه‌داری مساله مورد علاقه روسای سابق سازمان تربیت بدنی نبوده اما به دلیل ملاحظاتی که همیشه در اطراف این دو باشگاه وجود داشته، هیچ یک از دولت‌های قبلی نتوانسته‌اند بر اساس اصل 44 قانون اساسی این کار را انجام بدهند. وقتی مشکلات یک باشگاه خصوصی مثل پیام که شاید از هیچ لحاظ با پرسپولیس و استقلال قابل مقایسه نباشد به معضلی بزرگ در مشهد تبدیل می‌شود، چگونه این انتظار و بهتر بگوییم این توقع وجود دارد که سازمان با یک حرکت سریع، استقلال و پرسپولیس را خصوصی کند. آیا اگر این دو باشگاه دچار چالشی کوچک با مدیران خصوصی‌شان شوند، بحرانی بزرگ جامعه را دربر نمی‌گیرد و آیا دوباره آرزو نمی‌کنیم که ای کاش سازمانی باشد و مدیریت این دو باشگاه را بر عهده بگیرد؟ پس باید حق بدهیم که سران ورزش کشور ابتدا به دنبال فراهم کردن شرایط باشند تا بعد طی پروسه‌ای عقلانی و منطقی دو باشگاه را بر اساس قانون به بخش خصوصی واگذار کنند.
شاید تاسیس شرکتی خصوصی که افرادی امین و شناخته شده در آن حضور دارند و واگذاری استقلال و پرسپولیس به این شرکت، بتواند یک راهکار باشد تا هم سازمان بتواند وظیفه قانونی‌اش را انجام دهد و هم اینکه هواداران دو تیم بتوانند با خیال راحت وارد شدن باشگاه‌‌هایشان به حوزه خصوصی را به نظاره بنشینند. البته راه‌های دیگری هم برای خصوصی شدن دو باشگاه وجود دارد اما نباید انتظار داشته باشیم سازمان تربیت بدنی هم بی‌گدار به آب بزند و استقلال و پرسپولیس را به یکباره به فرد یا افرادی واگذار کند.
توجیه مجیدی برای بازی در العین
مهاجم تيم فوتبال استقلال تهران با اجازه باشگاه در بازي خداحافظي بازيكن العين شركت كرد.فرهاد مجيدي جمعه شب در بازي خداحافظي سالم جوهر، بازيكن تيم العين به ميدان رفت. اين بازيكن در حالي در اين مسابقه حضور داشت كه به دليل مشكلات شخصي نتوانسته بود آبي پوشان را در اردوي تركيه همراهي كند و براي رسيدگي به مشكلاتش به امارات رفته بود. به گفته مدیر روابط عمومي باشگاه استقلال، مجيدي كه از سوي باشگاه العين براي حضور در اين بازي دعوت شده بود قبل از پاسخ مثبت به دعوت اين تيم اماراتي با مسؤولان باشگاه استقلال تماس گرفته و از آنها براي حضور در اين بازي خداحافظي اجازه گرفته است.