تلفن زنگ خورد و کارلتو صدای آشنایی از آن طرف خط شنید.
الو؟ کارلو؟
فابیو! حالت چطوره؟
خوبم. کارلو یک بازیکن عالی برای تیمت پیدا کردم. حتما اسمش را شنیدی. دیوید رابرت جوزف بکام. بقیه همون بکام خالی بهش می‌گن.
بکام؟!!! شوخی می‌کنی؟! آخر ما همینطوری مدرسه پیرمردها هستیم. اگر بکام هم بیاید که بازهم پیرتر می‌شویم.
ببین کارلو. مد روز همینه. باید بازیکنان ساکن با سن بالا داشته باشی. حرف من را گوش بده.
آهان، شاید حق با تو باشه فابیو اما اگر واقعا مد روز این است پس تو چرا از تئو استفاده می‌کنی؟
تئو؟ کی؟ تئو کیه؟
تئو والکات.
آهان! والکات. خوب راستش من مثل تو جرات آلامد بودن را ندارم و خیلی سنتی‌تر فکر می‌کنم. ولی تو نباید از مد روز عقب بیفتی.
خب اگر نظر تو اینه باشه...
این دیالوگ از ذهن خلاق و طناز مارتین ساموئل (دبیر سرویس ورزشی تایمز) بیرون آمد و تقریبا 2 هفته پیش روی سایت روزنامه قرار گرفت. داستان بکام و میلان واکنش‌های زیادی به همراه داشت. بعضی‌ها از زاویه دید شخصیت بکام و اصولا پدیده‌هایی چون بکام نوشتند و به بررسی عوامل به وجود آمدن چنین پدیده‌ای پرداختند؛ پدیده‌ای که در عین حال که فوتبالیستی بزرگ است شباهت‌های زیادی هم به یک پاپ استار دارد اما این تنها بعد قضیه نبود. مارتین ساموئل از سویی دیگر وارد داستان شد و شرایط تیم ملی انگلستان را نسبت به این انتقال سنجید. مردان سه شیر بعد از سال‌ها با یک متخصص برد که از سرزمین ماکیاولیست‌ها می‌آید روزهایی را تجربه می‌کنند که زمانی به رویایی دست‌نیافتنی برای جزیره‌نشینان تبدیل شده بود. پیروزی مقابل کرواسی و آلمان نشان از انقلابی در فوتبال انگلیس دارد و حالا دن فابیو می‌خواهد بعد دیگری از انقلاب را هم به بازیکنان و هم به فوتبالی‌های انگلیس نشان دهد. این بار جنگ در حاشیه است و نه وسط زمین اما رئیس الروسا (لقبی که خود کاپلو از انگلیسی‌ها می‌خواهد او را بنامند) از کوچک‌ترین فرصتی برای رسیدن به منافع تیم ملی نمی‌گذرد. دن فابیو با خودش حساب می‌کند که هنوز در برنامه‌هایش دیوید بکام جا دارد و به لحاظ بعد مطبوعاتی و البته روحی -روانی تیمش بهتر است بکام با تیم باشد اما مشکلاتی بر سر این راه است. لیگ آمریکا تعطیل شده است و در این شرایط اگر بکام از شرایط مسابقه به دور باشد، نمی‌تواند برای تیم ملی مفید واقع شود. جدا از این مساله، مسافت آمریکا تا انگلستان بسیار زیاد است و در فرصت کمی که تیم‌های ملی برای جمع کردن بازیکنانشان دارند این مسافت می‌تواند موجب خستگی زیاد بکام شود و روی تمرکز و دقتش در بازی تاثیر بگذارد. همه این داده‌ها دن فابیو را به یک سمت رهنمون کرد؛ بکام باید در یک باشگاه اروپایی بازی کند. اینجا بود که روابط گسترده به داد کاپلو رسید و در نهایت او کارلتو را مجاب کرد که بکام را به خدمت بگیرد.
نکته مهم اینجاست که کاپلو در شرایطی آنچلوتی را به این خرید تشویق کرد که میلان اصلا نیازی به بازیکنی با سبک بازی بکام نداشت و هرکس فقط یک بازی از میلان این فصل دیده باشد به سادگی دلیلش را درک می‌کند. میلان به اندازه کافی هافبک میانی دارد و در سیستم 3-3- 4ای که کارلتو در این فصل برگزیده است عملا نه جایی برای بکام در سه‌تای جلو است و نه سه تای عقب. اینجاست که مارتین ساموئل می‌گوید: کاپلو اگر مربی نمی‌شد، می‌توانست یک بوتیک‌دار و فروشنده فوق‌العاده شود، چراکه هر چیزی را بخواهد به بقیه می‌فروشد. وقتی یکی را توی خیابان می‌بینم که لباسی به تن دارد و لباسش اصلا مناسب او نیست یاد فروشنده‌ای می‌افتم که این لباس را به آن بیچاره فروخته است. این واقعا یک هنر است.
کاپلو به این ترتیب هنر خودش را به رخ همه کشید و حالا بعد از ژانویه می‌تواند از بازیکنی در ترکیب تیمش استفاده کند که کاملا در شرایط مسابقه است و لازم نیست برای پیوستن به اردوی تیم ملی یک قاره را بپیماید. رئیس‌الروسا انگلیسی‌های ساده را دارد تغییر می‌دهد. بدعتی که کاپلو در جزیره گذاشته است نه تنها پایه و ریشه فوتبال «کیک‌اند راش» انگلیسی را به کل دگرگون کرده است بلکه به مخترعان فوتبال هم نشان داده است که تیمداری تنها در سیستم و استراتژی و تاکتیک خلاصه نمی‌شود و برای اینکه تیمت را قهرمان جهان کنی، باید حواست به همه جا باشد.