آزاده صالحی: حالا اینجا هستم. درست بالای سرتو و از این فاصله چقدر راه تو دور است و این جایی که تو خوابیده‌ای، نه اینکه ترسناک باشد نه، کمی غمگین است و شاید کمی ناامیدکننده.جای تو خالی. نبودی که ببینی مردم دیروز آخرین پیس تراژدی‌ات را چه پرشور رقم زدند و با آن پاهای پیاده و سرهای گیج تا جایی که دل داشتند بدرقه‌ات کردند. حالا اینجا هستم. درست بالای سر تو و بی آنکه نسبتی با تو داشته باشم فکر می‌کنم کسی از دست رفته که انگار سال‌ها می‌شناختمش!من تنها یک چیز می‌دانم از تصویر یک هنرمند و آن همین بس که «مرگ پایان کبوتر نیست.»