مریم‌السادات موسوی‌راد* :
قلم به دست می‌گیرم و بر روی کاغذ می‌چرخانم و چلیپای با تو بودن را می‌نگارم.قلم را از ابر پر می‌کنم و از باران برایت می‌نویسم . از تو می‌نویسم و چه سخت است که برای حتی لحظه‌ای با تو بودن چاره‌ای جز کلمات نداشته باشم. از تو می‌نویسم که از قافله سرداران عشق بودی و در انتهای لحظه‌هایت در پی لاله‌های سرخ می‌رفتی!
... و تو رفتی، اکنون باید رفتنت را تعبیر کنم. به دنبال واژگان می‌گردم اما رفتن فقط به رفتن می‌ماند و به پرواز. تو چه آسان رفتی و من چه سخت پروازت را تماشا کردم... و چه سخت، آن را هنوز باور نکرده‌ام.
آخرین دیدار را یادت هست؟ آخرین روزهای پاییز را یادم هست، صدای خش‌خش برگ‌هایی را که زیر قدومت به رقص درمی‌آمدند را یادم هست و آخرین دیدار را نیز.
آخرین کلمات که بر لبانت جاری شدند را یادم هست، تو را خواهم دید، به زودی...
و تو را به زودی دیدم، آرام‌آرام بر بستر سرخ شهادت آرمیده بودی و دستان ادب را بر سینه نهاده بودی!
آری! آخرین دیدار را یادم هست. و اکنون تو را در کجا خواهم یافت، در شاخه‌ای از گل لاله یا در آخرین برگ‌های پاییز... و نیز در کنار پنجره تداعی‌کننده تنهایی، وسعت غمگینی خویش را با ماه می‌گویم.
گوشه‌ای می‌روم، بغضم می‌شکند، دلم برایت تنگ است.
دفتر یادداشت‌هایم را باز می‌کنم و تفألی به جملات ماندگار شهید آوینی می‌زنم:
«ای شهید، ای که بر کرانه ازلی و ابدی وجود برنشسته‌ای، دستی برآر و ما قبرستان‌نشینان عادات سخیف را نیز از این منجلاب بیرون کش...»
آری! در ششمین روز آذرماه 1385 جمعی از فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در سانحه هوایی به افتخار شهادت نائل شدند. در دومین سالروز پرواز سرخشان، گرامی باد یادشان.
*فرزند سرهنگ پاسدار شهید سید مجید موسوی‌راد