حسین میزان:
پیشی‌گرفتن حاشیه از متن، اصلی‌ترین مؤلفه نشست گروه‌های 8 و 20 بود که امسال در تورنتوی کانادا و تحت تدابیر شدید امنیتی برگزار شد و باوجود آنکه دولت کانادا صد‌ها میلیون دلار، خرج ترتیبات امنیتی کرد، باز هم نتوانست با معترضان خشمگینی که به سیاست‌های به اصطلاح توسعه‌یافته مخالف بودند، آنطور که باید و شاید مقابله کند. گروه 8 در حالی با ادعای حل چالش‌های جهانی نشست کانادا را برگزار کرد که عدم تحقق وعده‌های قدیمی آنها در قبال جامعه جهانی بویژه در زمینه مقابله با فقر، گرسنگی، بحران آب و هوا و… موجی از اعتراض‌های مردمی را به همراه داشت.درباره اجلاس‌های G8 و G20 پرداختن به 2 موضوع از اهمیت بالایی برخوردار است. نخست مباحث داخلی این اجلاس‌هاست. اساسا بررسی دلایل ظهور G8 و G20 نشان می‌دهد که این همگرایی‌ها حداقل در ظاهر با دغدغه‌هایی غیرسیاسی خلق و ایجاد شده و اقتصاد، موضوع محوری آنهاست. حال آنکه نشست اخیر اقتصاد و موضوعات زیست‌محیطی کاملا به حاشیه رفته و جای خود را بیشتر به مباحث و موضوعات سیاسی داده بود. سران این کشورها عملا نتوانستند، فعالیت چندانی برای حل آنچه که آنان چالش‌های جهانی می‌نامند، داشته باشند چنانکه همچنان فقر در بسیاری از نقاط جهان بویژه در آفریقا در حال افزایش است و سران کشورهای صنعتی هم چشم خود را بر این چالش‌ها بسته‌اند. موضوعات زیست‌محیطی هم در این اجلاس به همین سرنوشت دچار شد و در اقدامی تعمدی کاملا به حاشیه رفت.البته دلیل به حاشیه رفتن اقتصاد و موضوعات زیست‌محیطی کاملا واضح است. به‌واقع، غرب هنوز هم نتوانسته خود را از مخاطرات بحران اقتصادی رها کند و کماکان با این مشکلات دست به گریبان است. در ایالات متحده به عنوان مهم‌ترین عضو این گروه، دومینوی ورشکستگی بانک‌ها و افزایش تعداد بیکاران کماکان استمرار دارد و کار انگلیس هم به جایی رسیده است که طرح ریاضت اقتصادی را به اجرا گذاشته و می‌کوشد که فشار اقتصادی را از دولت به ملت منتقل کند. از این روی انتظار تدوین برنامه‌ای گسترده برای مبارزه با بحران فقر در سطح جهان، برای کشورهایی که خود با این بحران دست به گریبانند، گزاف به نظر می‌رسد.درباره به حاشیه رانده شدن موضوعات زیست‌محیطی وضع از این هم روشن‌تر است. بحران نفتي خلیج مکزیک عملا مجالی برای مطرح کردن موضوعاتی از این دست باقی نگذاشته است. بحرانی که ایالات متحده و بریتانیا 2 قطب اصلی آن محسوب می‌شوند. ورود روزانه ده‌ها هزار بشکه نفت به آب‌های خلیج مکزیک، بزرگ‌ترین فاجعه زیست‌محیطی تاریح کوتاه ایالات متحده را رقم زده است. بحرانی که آمریکا و انگلیس از حل آن عاجز مانده و هر روز ابعاد گسترده‌تری به خود می‌گیرد. لذا مطرح کردن موضوعات زیست‌محیطی در چنین شرایطی نقض غرض است و به همین خاطر سران کشورهای غربی ترجیح می‌دهند که با چشمانی بسته از کنار آن رد شوند.لذا سران این کشورها که عملا خود را از طرح موضوعات محوری عاجز می‌بینند، دوباره به طرح ادعاهای واهی و نخ‌نمای خود درباره برنامه صلح‌آمیز برنامه هسته‌ای روی می‌آورند و 8 کشوری که متوهمانه خود را تمام جهان می‌دانند، از برنامه هسته‌ای ایران با وجود شفافیت کامل آن انتقاد می‌کنند. این در حالی است که جامعه جهانی،
گروه 8 را استعمارگرانی می‌داند که به دنبال تامین منافع خود به استثمار نوین و فرانوین سایر کشورها پرداخته و هرگز حاضر به اجرای تعهدات خود نیستند. بدون تردید اگر هزینه برگزاری این نشست صرف اقداماتی برای مقابله با فقر می‌شد، نتیجه‌ای به مراتب بهتر داشت.
دولت کانادا برای برپایی این اجلاس‌های
3 روزه یک میلیارد و 240 میلیون دلار هزینه کرد. یعنی هر ثانیه برگزاری این اجلاس 4 هزار دلار، آب خورد که با این هزینه می‌توان به 50میلیون‌نفر در جهان آبرسانی کرد و 48 هزار مادر و 840 هزار کودک شیرخوار را از مرگ حتمی نجات داد یا 8 میلیون کودک را در فقیرترین نقاط جهان، به مدت 5 سال به مدرسه فرستاد.با این تفاسیر به نظر می‌رسد که جامعه بین‌الملل اکنون به درستی دریافته که طرح‌های غلط کشورهای به اصطلاح صنعتی عامل بحران‌های اقتصادی در جهان است از این رو خواستار دگرگونی و بازبینی روند موجود هستند.اما موضوع دوم که در حاشیه اجلاس‌های G8 و G20رخ داد، درگیری‌های خشونت‌آمیز در کانادا بود. دولت کانادا بشدت با مردمی که با سیاست‌های کشورهای صنعتی مخالف بودند، مقابله کرد و با استفاده از گاز اشک‌آور، باتوم و ماشین‌های آبپاش در مواجهه با تظاهرکنندگان سنگ تمام گذاشت و 600 تن را هم دستگیر کرد. اما این تمام اقدامات پلیس کانادا نبود. نیروهای امنیتی در کانادا به دانشگاه تورنتو یورش بردند و 70 تن را به بهانه آنکه در تظاهرات شرکت داشتند، دستگیر کردند. استفان هارپر، نخست‌وزیر کانادا هم معترضان را عده‌ای اوباش دانست که قصد اغتشاش داشته‌اند.این در حالی است که در تقسیم وظایف غرب علیه ایران، کانادا همواره مسؤولیت، وارد کردن اتهامات حقوق بشری علیه جمهوری اسلامی را برعهده داشته است. 8سال است که کانادا به همراه رژیم صهیونیستی در تمام مجامع بین‌المللی می‌کوشند که چهره‌ای ناقض حقوق بشر از ایران ارائه دهند.اما اکنون با توجه به سرکوب معترضان در کانادا، استفاده ابزاری این کشور و پدرخوانده‌‌های غربی‌اش از موضوع حقوق بشر و استفاده تاکتیکی از این مباحث کاملا آشکار شده است. بی‌شک کشوری که اتباع آن از کوچک‌ترین حق اعتراض مدنی محرومند، نمی‌تواند خود را لیدر حقوق بشر در مجامع بین‌المللی بداند.