نگاهی در آمریکا وجود دارد که معتقد است اولویت اصلی سیاست خارجی آمریکا بر اساس یک تقدم و تاخر زمانی موضوعی باید تنظیم شود تا نتایج راهبردی مورد نظر آمریکا از این اولویت‌ها حاصل شود. این نگاه به اسرائیل کاملا متفاوت است و در واقع اولویت‌های موضوعی که آمریکا‌یی‌ها برای خود تنظیم کرده‌اند درباره اسرائیل وجود ندارد. بویژه با وجود دولت افراطی راستی که در رژیم صهیونیستی حاکم است، این اولویت به شکل دیگری تعریف می‌شود. آمریکا‌یی‌ها بر اساس سندی که اخیرا وزارت خارجه اين كشور از وضع رژیم صهیونیستی و مساله فلسطین برآورد کرده، به شکل خوبی به این نتیجه رسیده‌اند که رژیم صهیونیستی اگر به فوریت برای مساله یک طرح صلح با طرف فلسطینی به نتیجه نرسد، به همین ترتیب فرصت ادامه حیات را از دست خواهد داد که این گزارش به تایید سازمان سیا هم رسیده است. این بحث را هیلاری کلینتون در نشست آیپک مطرح کرد و برای دلسوزی به صهیونیسم این طرح را مطرح کرد که اگر اسرائیل پا جلو نگذارد و از فرآیند صلح و طرح فلسطینی استقبال نکند، با آینده نامعلوم و مبهمی مواجه خواهد شد که اضمحلال و نابودی از نتایج آن است. به همین جهت دولت آمریکا هم به لحاظ یک بررسی جامعه‌شناختی و جامعه‌شناسی سیاسی از منطقه و هم به جهت اولویت‌هایی که راهبردهای آمریکایی بر اساس آن پایه‌ریزی شده، معتقد است تا امکان اجماع را در کشورهای عربی سازشکار در سیاست‌های آمریکایی را فراهم نکند شرایط برای مبارزه با جمهوری و انقلاب اسلامی فراهم نشده است. آمریکا‌یی‌ها برای منطقه چند مدل امنیتی و سیاسی را در نظر گرفته‌اند که این مدل‌های سیاسی در واقع یک جبهه فراگیر سیاسی از کشورهای سازشکار را شامل می‌شود که باید سیاست‌های آمریکایی را دست‌کم برای چند دهه به اجرا بگذارند. متقابلا آمریکا از این حکومت‌های اقتدارگرا حمایت خواهد کرد و از آنها در مقابل فرآیندهایی که ممکن است از درون این کشورها بجوشد و بخواهد پایه‌های حکومت آنها را سست کند حمایت کاملی را به عمل خواهد آورد. در بخش مدل امنیتی، برای اینکه آمریکا‌یی‌ها بتوانند سیستم دفاعی بین‌المللی و جهانی خود را مستقر کنند، الزاما باید یک نظم امنیتی- منطقه‌ای را پایه‌گذاری کنند که این نظم امنیتی بخشی از نظام امنیت جهانی است که آمریکا‌یی‌ها به دنبال استقرار آن هستند. به همین جهت این 2مدل مقدمه‌ای برای مهار جمهوری و انقلاب اسلامی در سطح منطقه و هم مبنایی برای استمرار حضور، نفوذ و اقتدار آمریکا در قلب انرژی خاورمیانه است که بتواند مناسبات انرژی جهانی را مدیریت کند و بر منابع عظیم انرژی گاز و نفت مسلط شود و آنها را در سیطره مدیریتی خود قرار دهد. به همین جهت در همین نقطه آمریکا‌یی‌ها به جهت تحلیل و بررسی موضوعی که درباره اسرائیل به عمل آورده‌اند، معتقد هستند که ابتدا باید فرآیند سازش اسرائیلی – فلسطینی- عربی شکل بگیرد تا مقدمات اجماع سیاسی و بلوک سیاسی منطقه‌ای را بتوانند فراهم کنند و متعاقب آن بتوانند مدل یا نظم امنیت منطقه‌ای را هم به وجود بیاورند و به این شکل هم بتوانند انقلاب و جمهوری اسلامی را مهار و هم سلطه خود در منطقه را ریشه‌دار و قابل اعتماد کنند. اسرائیلی‌ها بر این اعتقاد نبوده و فکر می‌کنند که به هیچ وجه نیازی به دادن امتیاز به طرف فلسطینی و عربی ندارند و از آنجایی که کشورهای سازشکار عربی در حالت انفعال بسر می‌برند و طرف فلسطینی هم کاملا در حیطه اقتدار امنیتی و سیاسی اسرائیلی قرار دارد و حکومت خودگردان ناچار است در فلک سیاست اسرائیلی حرکت کند، هیچ نیازی به فرآیندسازی ندارند و باید چیزی به نام ایران در اولویت قرار بگیرد، چون آنها معتقدند که با اقتدار جمهوری اسلامی و پیوندهای منطقه‌ای که ایران دارد این مساله می‌تواند یک خطر راهبردی برای رژیم صهیونیستی محسوب شود. به همین جهت هم در موضوع هسته‌ای و هم در موضوعات امنیتی سطح منطقه اولویت اسرائیل از جهت تقدم و تاخر با آمریکا‌یی‌ها متفاوت است. به این لحاظ آمریکا‌یی‌ها فرآیند فعلی را در تعامل با ایران، یک فرآیند تعامل دیپلماتیک و فشارهای اقتصادی، حقوقی و سیاسی تلقی می‌کنند اما اسرائیلی‌ها این مرحله را امنیتی می‌دانند و معتقدند که باید اقدام فوری در این باره صورت بگیرد. بویژه اینکه اسرائیلی‌ها در 2 جنگ محدود 22 و 33 روزه غزه و لبنان، کارکرد منفی داشتند و ناکامی این 2 جنگ موجب تضعیف روحیه رکن اصلی قدرت یعنی ارتش در رژیم صهیونیستی شده و به همین لحاظ در برآوردهای خود می‌گویند که در پایان 2010 ایران به بمب هسته‌ای دست پیدا می‌کند ولی آمریکا‌یی‌ها معتقدند که تا پایان 2015 چنین اتفاقی رخ نخواهد داد. این تقابل ارزیابی از مساله ایران و شرایط منطقه موجب شده اسرائیلی‌ها بشدت دنبال منطقی باشند که مجوزی برای اقدامی نظامی را فراهم کند. سفر باراک بخشی از این تلاش و پروژه است که بخش اعظم لابی صهیونیستی موجود در آمریکا نیز تقریبا به آن معتقد است که باید یک اقدام قدرت‌ساز برای اسرائیل در سطح منطقه انجام بگیرد تا فضا و معادله منطقه‌ای به کلی تغییر کند و به همین شکل اولویت آمریکا هم از دستور کار خارج می‌شود.
سفر ژنرال، مایک مولن به منطقه و اراضی اشغالی پس از سر زدن به پاکستان و افغانستان پس از برکناری ژنرال مک‌کریستال نیز می‌تواند با این موضوع مرتبط باشد که هماهنگی و رایزنی‌های متقابل را شامل شود. این سفر از آن جهت قابل اهمیت است که به تازگی مسؤولان نظامی رژیم صهیونیستی، آمریکا و تعدادی از کشورهای عربی منطقه در نیویورک نشستی داشتند و درباره ایران و گزینه‌های نظامی مربوط به آن رایزنی و تبادل نظر به عمل آورده‌اند. به همین جهت اسرائیل دنبال آن است که آمریکا را وارد پروسه‌ای کند که برای آن آمادگی ندارد و از طریق قانع کردن مقامات آمریکایی به یک اقدام نظامی در سطح منطقه می‌خواهد اولویت‌ها را به شکل کلی به هم بریزد.