نشست نقد و بررسی کتاب«کوچه نقاش‌ها» شامل خاطرات سیدابوالفضل کاظمی تا پایان سال 67 با تمرکز بیشتر بر‌دوران جنگ تحمیلی، روز دوشنبه هفتم تیرماه در سازمان بسیج هنرمندان برگزار شد. ابوالفضل کاظمی از رزمندگانی است که در کنار شهید دکتر مصطفی چمران و در گروه شهید اصغر وصالی با عنوان «دستمال‌سرخ‌ها» در کردستان فعال بوده است. راحله صبوری، تدوین‌کننده کتاب «کوچه نقاش‌ها» با توضیحاتی درباره روند نگارش این کتاب و علت انتخاب سیدابوالفضل کاظمی برای روایت خاطره‌هایش گفت: یکی از دلایل انتخاب سیدابوالفضل کاظمی این بود که بتازگی کتاب دیگری با عنوان «دست یک» را به پایان رسانده بودم و مشتاق بودم کار تازه و متفاوتی را آغاز کنم. در پی خاطره کوچکی که یکی از نزدیکانم از زبان سیدابوالفضل کاظمی تعریف کرد، جرقه‌ای در ذهن من ایجاد شد و مشتاق شدم که به سراغ او بروم. صبوری با اشاره به سختی‌هایی که برای پیدا کردن کاظمی پشت سر گذاشته است، خاطرنشان کرد: تقریبا یک سال به دنبال او می‌گشتم و بالاخره توانستم او را در محله قدیم‌شان پیدا کنم. کاظمی با رویی گشاده از من استقبال کرد و با صبوری، جلسات طولانی مصاحبه را پذیرفت. به گزارش ایسنا، سیدقاسم یاحسینی از نویسندگان دفاع مقدس نیز با اشاره به کار ارزشمند راحله صبوری در تدوین خاطرات دفاع مقدس گفت: راحله صبوری کاملا به مبانی تئوریک کار مسلط است و ما امروز شاهد تولد یک نویسنده هستیم. این نویسنده اظهار کرد: کتاب‌های حوزه دفاع مقدس به دوران بلوغ و شکوفایی خودشان نزدیک می‌شوند چراکه اکنون می‌بینیم نهادی مانند سپاه پاسداران با تمام محدودیت‌ها و مسائل امنیتی‌ای که دارد، کتاب‌هایی را چاپ کرده که مورد توجه قرار گرفته است. به‌گفته یاحسینی، انقلاب اسلامی ایران را بچه‌های مولوی، شوش و قشرهای اینچنینی در دیگر نقاط کشور با فرهنگ خاص خودشان به پیروزی رساندند. او با بیان اینکه سیدابوالفضل کاظمی متعلق به آن طبقه‌ای است که تاریخ‌نگاران ما اساسا کمتر به آن توجه کرده‌اند، گفت: کار شگفتی که راحله صبوری در این کتاب انجام داده، این بوده که هم به این قشر توجه کرده و هم سعی کرده ترمینولوژی و زبان‌شناسی این قشر را بازآفرینی کند. این نویسنده دفاع مقدس با اشاره به اینکه در دنیای مدرن، نزدیکی به زبان راوی از اهمیت بسیاری زیادی برخوردار است، اظهار کرد: اساسا جنگ تحمیلی ما به لهجه تهرانی روایت شده است و اکنون نیاز داریم این جنگ را به لهجه‌های ترکی، لری، عربی و... روایت کنیم. او همچنین کتاب «کوچه نقاش‌ها» را به لحاظ زبانی، نقطه عطفی در ادبیات خاطره‌نگاری دانست. سپس محمدناصر پورصالحی، تهیه‌کننده و کارگردان تلویزیونی و از همرزمان سیدابوالفضل کاظمی با اشاره به نقاط قوت این کتاب اظهار کرد: چیزی که در کتاب «کوچه نقاش‌ها» موج می‌زند و کمی کلیشه‌های مرسوم را به هم ریخته، اتفاقا رعایت نکردن خط قرمز‌هاست. او افزود: اگر کتابی مانند «دا» یا «خاک‌های نرم کوشک» با موفقیت مواجه می‌شود و به تیراژ‌های بالا می‌رسد، به دلیل این بوده که با کلیشه‌های مرسوم زاویه ایجاد کرده است. به اعتقاد پورصالحی، نوع دیالوگ سیدابوالفضل کاظمی در این کتاب سبب جذابیت آن شده و صبوری نیز تلاش کرده است که این نوع بیان و دیالوگ را حفظ کند. این مستند‌ساز اظهار کرد: با اینکه در این کتاب در مقاطعی بسیار خوب به بیان واقعیت‌ها و اتفاقات پرداخته شده و حتی به خوبی به وجه مردم‌شناسانه خاطرات نیز توجه شده است، ولی وقتی کمی جلوتر می‌آید و به وقایع بعد از انقلاب می‌رسد، به نظر می‌رسد که بعضی از وقایع کات شده است و یک‌سری فضاهای خالی در کتاب احساس می‌شود. پورصالحی گفت: در اینجا این سؤال مطرح می‌شود که با وجود اینکه این کتاب بسیاری از خط قرمز‌ها را براحتی شکسته، چرا از طرح برخی از مسائل اجتناب کرده است؟ این خط قرمز‌ها چقدر واقعی و چقدر خودساخته بوده‌اند؟