عرفان جلالی:
علیرضا امینی با ساخت «هفت دقیقه تا پائیز» از فضای ناتورالیستی و ضدقصه آثار گذشته‌اش فاصله گرفته و به روایت‌پردازی رئالیستی می‌رسد. او پس از چند تجربه در سینمای ضد قصه و فضاهای سرد (چه در فرم و چه به لحاظ محتوا) که اوج آن در فیلم سینمایی«استشهادی برای خدا» بود، این‌بار و در«هفت دقیقه تا پائیز» قصه‌ای پرتعلیق و نفسگیر از روابط انسانی در جامعه معاصر را با بازیگرانی حرفه‌ای روایت کرده و به سمت جریانی آمده که روایتگری و قصه‌گویی در آن اولویت دارد. امینی را پیش‌تر با فیلم‌های سخت که غالبا در فضاهایی خاص چون کوهستان، راه‌آهن و معدن روایت می‌شد، می‌شناختیم اما این‌بار او به فضای شهری قدم گذاشته و برشی از زندگی 2 زوج جوان را در نقطه‌های بحرانی به تصویر کشیده است. هرچند برخلاف آثار گذشته این کارگردان، مولفه‌های قصه‌گویی در این اثر پررنگ‌تر است اما باز هم بخشی از طبیعت (لوکیشن جنگل) حضور موثری در فیلم داشته و تعلیق اصلی فیلم در بستر آن ایجاد می‌شود. دیگر از برف و سرما خبری نیست و فیلم فضای شهری را روایت می‌کند که احتمالا برخلاف آثار قبلی ارتباط بیشتری با مخاطب برقرار می‌کند.«هفت دقیقه تا پائیز» با ریتم و ضرباهنگی مناسب داستانش را از همان نماهای ابتدایی تعریف می‌کند. فیلم برشی است از زندگی 2 خانواده جوان تهرانی که هر کدام از اعضای آن گرفتاری‌های خودشان را دارند تا اینکه حادثه از راه می‌رسد و جمع آنها را از هم می‌پاشد. دختر کوچک خانواده بر اثر چپ شدن خودرو و انفجار آن در آتش می‌‌سوزد و رابطه والدینش (هدیه تهرانی و محسن تنابنده) دستخوش آشوب می‌شود. به طور موازی زندگی و مشکلات زوج دیگر«مینا» (خاطره اسدی) و«فرهاد» (حامد بهداد) نیز در متن قصه و در تقابل با دیگر شخصیت‌ها قرار می‌‌گیرد. اما ساخته تازه امینی کارگردان خوش‌ذوق و جوان سینمای ایران درباره ریسکی است که طبقه متوسط مدام متحمل می‌شود تا ذره‌ای آرامش به زندگی‌اش تزریق کند. فیلمساز قصد دارد نقاب‌های پنهان کننده چهره واقعی این نوع زندگی را برداشته و هر آنچه وجود دارد را به شکلی رئالیستی و عریان نمایش دهد. فیلم در نمایش واقعیت، واقعیت عریان و رک با همه هیبتش به میدان می‌آید و زهر خودش را به جان شخصیت‌ها و تماشاگران می‌ریزد. از این منظر«هفت دقیقه تا پائیز» به طبقه متوسط شهری توجه کرده و استیصال روانی، عاطفی و ساختار شکننده این طبقه را درون مناسبات آشفته اجتماعی و خانوادگی به تصویر می‌کشد. فیلم اضطراب و سرگشتگی فردی و استیصال و آشفتگی اجتماعی طبقه متوسط را در بستر یک قصه خانوادگی روایت می‌کند و آسیب‌پذیری و معلق بودن این طبقه را در جامعه مدرن به تصویر می‌کشد. تنش‌های روحی آدم‌ها و روابط آشفته‌شان خوب از کار درآمده، هرچند داستان فیلم ضعف‌هایی دارد و روند آن به شدت قابل پیش‌بینی است؛ می‌دانیم تصادفی رخ خواهد داد و فاجعه‌ای هم. چراهایی نیز در ذهن داریم که پاسخی نمی‌یابد؛ چرا نیما (تنابنده) کلید خانه‌اش را به فرهاد داده و در اتاق را باز گذاشته تا او وسایل همسرش را ببیند؟ شخصیت همسر همکار نیما که خودکشی کرده نیز در روند فیلمنامه اضافی به نظر می‌رسد. اما 3 بازیگر اصلی فیلم آنقدر خوب و متقاعدکننده هستند و چنان تماشاگر را درگیر بازی خود می‌کنند که زمان از دست می‌رود و گاه احساس می‌کنی که زیر چشمانت هم تر شده است. این 3 بازیگر در 3 مقطع پس از تصادف بازی‌های درونی و درگیرانه‌ای با یکدیگر دارند. بازی تنابنده که یک تلخی وحشتناک فزاینده را در خود داشته و از دل سرخوشی‌ها می‌پروراند و نیز برخی جلوه‌های بصری و موقعیتی که از امتیازهای ویژه فیلم است. هرچند در فصل پایانی جایی که امین شمع‌های کیکی که به جای جشن باید در عزا خورده شود را فوت و خاموش می‌کند، شخصیت‌ها در دل تاریکی و سکوت به آرامش می‌‌رسند اما سایه شوم حادثه‌هایی دیگر این آرامش ظاهری و شکننده را زیر چادر سیاه خود محو می‌کند تا تراژدی تکمیل شود.