هنوز چند روز از پایان مسابقات لیگ آزادگان نگذشته که صدای مدیرعامل برق شیراز بلند شده که 3 تیم با هم تبانی کرده‌اند تا برق به لیگ برتر نرود و چنان آشفته و ناراحت این مطلب را بیان می‌کند که آدمی خیال می‌کند عزیزی را از دست داده است، البته حق دارد چون تمام تلاش و کوشش خود را کرد تا این تیم به حقش برسد و آن طور که انتظار می‌رفت، نشد. به هرحال قسمت در این است که امسال را به‌رغم همه شایستگی که فوتبال فارس دارد در لیگ برتر بدون تیم باشیم، شاید فرصتی باشد برای بازنگری در همه ابعاد از مدیریت فوتبال گرفته تا بررسی همه راهکارهای گذشته و حال حاکم بر فوتبال و ورزش استان. نگاهی به 2 فصل گذشته فوتبال استان بکنیم، کجا بودیم و کجا رفتیم و به دنبال پیدا کردن مقصر نباشیم، خودمان چه باید می‌کردیم که نکردیم. آقای مسؤول! مدیر و کارخانه‌دار، سرمایه‌دار، شهردار، مدیرعامل، مدیرکل، رئیس و نماینده، باور کنید که شیراز و فارس بعد از 4 دهه تیمی در لیگ برتر کشور ندارد. دیگر ستارگان فوتبال پروازی در آسمان شیراز و فارس نخواهند داشت. دیگر ورزشگاه حافظیه صدای هلهله تماشاگران را نخواهد شنید. نمی‌دانیم پاسخ مردم را چگونه بدهیم، به که بگوییم چگونه با دست خود روح شهیدسپاسی را در خاک لرزاندیم و خم هم به ابرو نیاوردیم و به احترام خون این شهید حاضر نشدیم در لحظه‌های سخت دست در دست هم دهیم و این نام را پرآوازه نگاه داریم و هرکدام از زیر بار مسؤولیت شانه خالی کردیم، از افتادن تیم برق درس نگرفتیم و شهید سپاسی را هم در همان جایگاه قرار دادیم، باز به خود نیامدیم، و در لیگ آزادگان برق را هم تنها گذاشتیم، و از یک سوراخ دوباره و چندباره گزیده شدیم، پیام مخابرات را گفتیم حمایت دولتی به دنبال دارد، کمکش نکردیم تا در آستانه سقوط قرار گرفت، و اگر غیرت و همت و مردانگی آنها در روز آخر نبود، سرنوشت غم‌انگیز دیگری برای فوتبال شيراز رقم می‌خورد. آخر ما کسی را نداشتیم، در استان ما خبری از حمایت کننده نبود، در این استان نه کارخانه سیمانی است که گرد و غبارش شهر را آلوده و خانواده‌ها را عاصی کند، و نه کلانشهری مثل شیراز، که شهرداری و شورای شهرش از حمایت چند میلیون تومانی عاجز باشند اما وقتی تیم شهرداری تبریز به شیراز می‌آید، و با تیم مخابرات مسابقه دارد سرپرست تیم شهرداری با 2 بازیکن ما شهرام گودرزی و محمد ایران‌پوریان در مجموع قراردادی 650 میلیون تومانی امضا می‌کند، آنها دارند و می‌توانند با بازیکنان ما چنین کنند و ما نداریم یا نمی‌خواهیم کمک کنیم، استانی که نه پالایشگاه دارد و نه حوزه‌های گازی و نه خطوط لوله نفت و نه پتروشیمی! چه توقعی از آنها دارید که کمک کنند. حال از صنایع الکترونیک و معادن سنگ و کارخانه‌هاي کوچک و بزرگ دیگر بگذریم که اگر کاسه گدایی هم دست بگیریم باید دارایی درون جیب خود را هم هدیه به آنها کنیم. گذشت، آنچه باید سرمان بیاید، آمد. همه سرمایه‌های‌مان رفت، باقی مانده آنها هم خواهند رفت. به وبلاگ دوست خوب‌مان عبدالصمد ابراهیمی سری زدم، دیدم خبر از حضور محمدحسن ابراهیمی، ستار زارع، صمد زارع، امیرطهمورثی، بهمن شیروانی و صادق کرمی در تیم شاهین داده است. حق هم دارند؛ دارندگی و برازندگی. ضمن اینکه قبلا هم میر‌هانی هاشمی و امین متوسل‌زاده به راه‌آهن و مصطفی صبری نیز به سایپا رفته‌اند و محسن نیسانی نیز عن‌قریب به یکی از تیم‌های لیگ برتری می‌پیوندد. از طرفی به‌رغم همه تلاشی که شد تیم فوتسال صدرا را هم شرکت گیتی پسند اصفهان خرید و بازیکنان آن مثل دانشور، جاسم سلطانی، سجاد بندی سعدی، سینا صریحی و صادق مرادی پس از سال‌ها به نان و آبی رسیدند، مبارک آنها باشد چون پول دارند، حامی مالی دارند، دلسوز دارند. بیچاره حاج جعفری و محمد عاری آمده بودند جلسه‌ای بگذاریم که چه کار باید بکنیم تا تکلیف تیم را مشخص کنیم. مانده بودم چه چیزی به آنها بگویم، می‌گفت اگر استان 800 میلیون سرمایه‌گذاری کند، ما تیم را که به نام شهید است جمع‌آوری می‌کنیم و به لیگ برتر می‌آوریم، چه کسی باید به آنها کمک کند و دست آنها را بگیرد. به که باید بگوییم که نگفته‌ایم. به چه کسی باید التماس کرد که نکرده‌ایم، کدام مسؤول باید از خود گذشتگی کند و کاری حسینی کند. هم‌اکنون 3 تیم در لیگ یک آزادگان داریم ولی سرنوشت و آینده هیچ کدام معلوم نیست، نه مدیرکلی و نه مسؤولی که بتواند تصمیم‌گیری کند.
*رئیس هیات فوتبال فارس
و عضو هیات رئیسه فدراسیون فوتبال