آتش‌بس رژيم صهيونيستي و حماس 26 دسامبر پايان يافت و حماس با عدم تمديد آتش‌بس به واقع با مرگ در سكوت مردم غزه به مخالفت برخاست. طي مدت آتش‌بس رژيم صهيونيستي به هيچوجه به تعهدات خود عمل نكرد. اسرائيل حتي به رغم مفاد اين قرارداد حملات خود را به مناطق موشكي در مقاطعي از سر مي‌گرفت. افزون بر اين برخلاف آنچه كه در معاهده آمده بود، گذرگاه‌هاي منتهي به غزه نه‌تنها باز نشد كه حلقه محاصره اين منطقه تنگ‌تر شد و مردم اين منطقه از سوخت، برق، مواد غذايي و در كل ملزومات اوليه زندگي بي‌بهره ماندند. در اين ميان نقش مصر در اين محاصره نيز كاملا عيان بود. با توجه به اينكه «گذرگاه رفح» در اختيار مصر قرار دارد دولت مبارك را بيش از صهيونيست‌ها مي‌توان در محاصره غزه مسؤول دانست. چنانكه در حال حاضر هم كه قتل‌عام مردم فلسطين از زمين و هوا آغاز شده است، نقش مصر در اين جنايات را نمي‌توان كمتر از صهيونيست‌ها دانست چراكه دولت مبارك كماكان رفح را بسته نگه داشته و اجازه ورود و خروج مردم و مبارزان را به مناطق اشغالي نمي‌دهد. حتي برخي از تحليلگران معتقدند كه حمله به غزه كه تاكنون به شهادت بيش از 300 نفر منجر شده است، با هماهنگي سران قاهره انجام گرفته و دولت مبارك از زمان و چگونگي حمله اسرائيل به غزه مطلع بوده است. به واقع قاهره از شكل‌گيري دولت اسلامگراي حماس در كنار مرزهاي خود به شدت بيمناك است، چراكه انديشه‌هاي حماس و گروه اخوان‌المسلمين از قرابت بسياري برخوردار است و قاهره در اين انديشه است كه به قدرت رسيدن حماس مي‌تواند زمينه تحريك و تهييج مخالفان دولت مبارك را فراهم كند. علاوه بر اين سران قاهره چنانكه خود نيز اعلام كرده‌اند، حماس را نه گروهي عربي كه گروهي دست‌نشانده ايران مي‌دانند كه درصدد تأمين منافع جمهوري اسلامي در خاورميانه است.
به واقع وقتی كه نتوانسته‌اند با سياست تحريم به اهداف خود براي سرنگوني مقاومت دست يابند اكنون سياست كشتار دسته‌جمعي را در دستور كار قرار داده‌اند. در بررسي عملكردها، اين نتيجه حاصل مي‌شود كه محور اصلي تحركات آنها حذف حماس از صحنه است بویژه كه دوران رياست محمودعباس هم رو به پايان است و سران رژيم صهيونيستي از خروج ابومازن به عنوان يك سازشكار از صحنه سياسي اسرائيل بيمناك‌اند، لذا تلاش مي‌كنند با خلق وضعيت فوق‌العاده، شرايط را براي ماندن وي در عرصه قدرت مهيا سازند. علاوه بر اين اسرائيل از حملات خود به غزه اهداف ديگري نيز دنبال مي‌كند. سران رژيم صهيونيستی همانگونه كه بارها اعلام كرده‌اند، مي‌كوشند تا به واسطه حملات گسترده هوايي و زميني دست به بازداشت و ترور رهبران حماس بزنند؛ به اصطلاح برآنند تا با حذف رهبران بزرگ مقاومت از يك سو آنها را به تحولات داخلي معطوف سازند و از سوي ديگر با اين اقدام به اختلاف‌افكني و در نهايت تجزيه آنها بپردازند چنانكه در گذشته نيز در قبال دیگر گروه‌هاي فلسطيني اين اهداف پيگيري شده است.
از سوي ديگر در حالي به حملات گسترده به غزه مي‌پردازند كه در مقابل، دو طرح از سوي اين رژيم و كشورهاي عربي به طور همزمان مطرح شده است؛ از يك طرف طرح سازش ميان حماس و رژيم صهيونيستي با محوريت تمديد آرام‌سازي و از سوي ديگر ادامه مذاكرات تشكيلات خودگردان با حماس با محوريت طرح مصر است. بررسي ابعاد طرح‌هاي مطرح شده نشان مي‌دهد كه در نهايت هدف آنها حذف مقاومت و قرار دادن آن در مسير سازش است، چنانكه حتي در طرح مصر پذيرش تعهدات گذشته تشكيلات خودگردان در به رسميت شناختن و خلع سلاح مقاومت در قالب نيروهاي تشكيلات خودگردان، مطرح شده كه عملا به منزله حذف مقاومت خواهد بود. افزون بر اين، صهيونيست‌ها تلاش دارند كه در قالب اين حملات و با معرفي كردن حماس به عنوان گروهي تروريستي، اجماع جهاني را براي مقابله با مقاومت و حذف آن ايجاد كنند.
نكته قابل توجه ديگر، نزديك بودن انتخابات پارلماني اسرائيل است. حزب كاديما كه روياي ماندن در رأس هرم قدرت را در اسرائيل از دست رفته مي‌بيند، مي‌كوشد با مقتدر نشان دادن خود در عرصه نظامي و تقابل با حماس شكست جنگ 33 روزه را جبران كند و شهرك‌نشين‌هاي صهيونيست‌نشين را براي ريختن آراي‌شان در انتخابات پارلماني، به نفع كاديما و نه ليكود، اقناع کند.