حسين جوادي:
تراژیک‌‌ترین اتفاق جام با حذف آلبی سلسته برابر ژرمن‌ها رخ داد. بله، دیه‌گو مارادونا سخت‌ترین بعد ازظهر زندگی حرفه‌ای‌‌اش را در ورزشگاه گرین‌پوینت سپری کرد تا باردیگر نوستالژی اشک‌های او در فینال 90 ایتالیا برایمان تکرار شود. این درست است که پسران دیه‌گو با 4 گل از شاگردان یوآخیم‌لو شکست خوردند ولی تنها چیزی که همه طرفداران فوتبال ناب آمریکای‌جنوبی را آزار می‌دهد این است که بعد از برزیل، آرژانتین با محبوب‌ترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان از جام نوزدهم خداحافظی کرد. واقعا ای کاش این اتفاق رخ نمی‌داد تا ما مجبور نبودیم با اکراه ادامه جام‌جهانی را دنبال کنیم. واقعا چه کسی فکرش را می‌کرد که تیم «چند ملیتی» آلمان‌ها که شما کمتر ستاره‌ای را در این تیم پیدا می‌کنید که آلمانی‌الاصل باشد بتواند با 4 گل محبوب‌ترین تیم جام را شکست دهد. شاید اگر دیه‌گو مارادونا دست از لجبازی‌های تاکتیکی‌اش بر می‌داشت، حالا این اتفاق رخ نمی‌داد. آیا واقعا می‌توان به این فوتبال و سرنوشت آن امیدوار بود؟ آیا فلسفه فوتبال به روش ضدحمله آنقدر همه‌گیر شده که حالا هواداران باید آن را تحمل کنند؟ وقتی تیم‌ها به سمت نتیجه‌گرایی پیش می‌روند، وقتی زمان مرگ فوتبال فانتزی فرا‌رسیده، چگونه باید به زیبایی‌های این جام دل خوش کنیم. بازی آلمان – آرژانتین که به قضاوت ایرماتوف ازبکستانی در ورزشگاه گرین‌پوینت برگزار شد از یک‌سو برای هواداران و طرفداران آرژانتین سخت و طاقت‌فرسا و از سوی دیگر برای آلمان‌ها شیرین و دلپذیر بود. بدون شک یوآخیم‌لو از اینکه توانست به برتری تاکتیکی نسبت به دیه‌گوي کبیر برسد در پوست خود نمی‌گنجد و از طرف دیگر مارادونا نتوانست باردیگر به رویای فتح جام اینبار در شمایل یک مربی دست پیدا کند. ولی این موضوع را باور داشته باشید که اگر همین دیه‌گو که حالا چهره‌ای شکست‌خورده به خود گرفته روی نیمکت مربیگری آلبی‌‌سلسته نمی‌نشست این جام برای آنهایی که به دنبال زیبایی‌ها هستند مجذوب‌کننده نبود. بله، حضور مارادونا در فرمت مربی در جام نوزدهم از آن قسم یادگاری‌هایی بود که هرگز از خاطر همگان پاک نمی‌شود و حالا حذف دراماتیک آنها را نیز به جام نوزدهم اضافه کنید. در این بازی شاید اگر شاگردان دیه‌گو بیش از حد احساسی نبودند، آلمان خواب این را هم نمی‌دید که بتواند 4 گل به آرژانتین بزند. بازی در همان دقایق نخست نشان از یک نبرد پرهیجان می‌داد و درست در دقیقه سوم بود که مولر، پدیده آلمان‌ها دروازه آرژانتین را خیلی راحت باز کرد. مولر همان بازیکنی بود که سال گذشته ماردونا او را در کنفرانس مطبوعاتی با توپ‌‌جمع‌کن‌ها اشتباه گرفته بود! آرژانتین بعد از دریافت این گل رو به بازی تهاجمی آورد ولی عدم حضور ورون در ترکیب اصلی و تک‌روی‌های لیونل مسی و دیگر ستاره‌های آرژانتین، کاری از پیش نبرد. فشار آرژانتین و شوت‌های سهمگین بازیکنانی مانند ته‌بس و دی‌ماریا یکی پس از دیگری به بیرون می‌رفت. نیمه نخست با همان نتیجه یک بر صفر به نفع آلمان به پایان رسید اما در نیمه دوم و در اوج حملات آرژانتین میرسلاو کلوزه روی پاس دقیق پودولسکی و اشتباه مدافعان آرژانتین، گل دوم را به ثمر رساند. با گل دومی که ژرمن‌ها وارد دروازه آرژانتین کردند، شیرازه نماینده آمریکای‌جنوبی از هم پاشید و درست در دقیقه 74 بود که فردریش، مدافع جلو کشیده ژرمن‌ها گل سوم را به تور دروازه رومرو دوخت. واقعا دیگر کاری از ستاره‌هایی مانند مسی، ته‌بس، ایگوآین و دی‌ماریا ساخته نبود. آلمان‌ها با همان روش ضدحمله باردیگر و باز هم از روی اشتباهات مکرر و سریالی مدافعان مارادونا، تیر خلاص را بر پيكر آرژانتین زدند. کلوزه با زدن این گل به عنوان برترین گلزن تاریخ فوتبال دنیا شناخته شد، باورتان می‌شود مهاجمی که در بایرن مونیخ همیشه به عنوان بازیکن ذخیره وارد میدان می‌شد، حالا به عنوان گلزن برتر جام‌جهانی شناخته شده است. به هر صورت مارادونا و پسرانش از جام نوزدهم حذف شدند تا فاجعه‌ای دیگر بعد از شکست برزیل اتفاق بیفتد. آلمان‌ها نیز با این پیروزی پرگل به جمع 4 تیم نیمه‌نهایی پیوستند تا درست مثل 4سال گذشته به این مرحله برسند. در این بازی شواین اشتایگر به عنوان برترین بازیکن دیدار انتخاب شد.