2010، نوبت آفریقا؟ هر چه بود دود شد و به هوا رفت! یک بار دیگر «ماهی بزرگ» از تور آفریقایی‌های نگونبخت گریخت تا ثابت شود هنوز بی‌ثباتی جایی در گوشه ذهن سیاهان لانه کرده و هنوز آنها سخت از خودباوری دور هستند. جیان آساموآ بزرگ‌ترین و آخرین امید گلزنی قاره سیاه هدیه‌ای را که در آخرین ثانیه‌های وقت اضافه نصیب غنا شده بود به هوا فرستاد تا حتی با وجود به ثمر نشاندن نخستین ضربه پنالتی غنا در ضیافت پنالتی در پایان با ناکامی ستاره‌های سیاه بغض بترکاند. آخرین نماینده آفریقا حتی از الطاف گاه و بیگاه داور هم سودی نجست. آنها که از بسیاری جهات بر اروگوئه برتری داشتند و در ورزشگاه ساكرسيتي در قلب آفریقای جنوبی، همه هم‌قاره‌‌‌اي‌هایشان را پشت سر خود داشتند، پس از حذف زودهنگام آفریقای جنوبی در مرحله گروهی بخش عمده‌ای از امتیاز میزبانی به غنا رسیده بود و نمود آن را در جشن صعود آنها در مقابل ایالات‌متحده دیده بودیم.
علاوه بر این وارثان تاج و تخت عبدی پله در فوتبال سیاهان با بختي بلند در آسان‌ترین مسیر صعود به نیمه‌نهایی قرار گرفته بودند و این دلیلی نداشت جز اتفاقات غیرقابل‌پیش‌بینی مرحله گروهی که انگلستان را به‌عنوان تیم دوم گروه C به مصاف آلمان صدرنشین گروه D فرستاد تا غنا در مراحل یک‌چهارم و یک‌هشتم نهایی با هیچ قدرت درجه یکی برخورد نکند. در مقابل اروگوئه، شاگردان راجواک حتی به گل نخست هم رسیدند. یک گل شوکه‌کننده در آخرین ثانیه نیمه نخست که روی ضربه پای چپ مرگ‌آسای سولی مونتاری از 35 متری به ثمر رسید و نظم و نظام دفاعی آسمانی‌پوشان اروگوئه را بهم ریخت اما سرخ و طلایی‌ها که مثل تیم میزبان مورد حمایت اکثریت تماشاگران قرار می‌گرفتند، نتوانستند از این مزیت استفاده کنند، حتی از خستگی شاگردان تابارس در وقت‌های اضافه. تا اینکه آخرین بخت برای تبدیل شدن به بزرگ‌ترین تیم آفریقایی جام‌جهانی و تنها 2 قدم مانده تا رسیدن به افتخار نگاه داشتن جام زرین در قاره سیاه، این جیان آساموآ بود که یک فرصت تاریخی را از نقطه پنالتی به تیر بالایی دروازه موسلرا کوبید، درست در دقیقه 121. لحظاتی پیش از آن سوآرز، مهاجم زهردار اروگوئه آخرین ضربه جدی به سمت دروازه تیمش را با دست از روی خط بیرون کشید، درست مثل یک مدافع. این اتفاق به تنهایی برای نابودی یک تیم کافی بود اما در عوض این غنا بود که با ضربه بی‌مبالات جیان مرد. هدر رفتن ضربه او به مثابه هدر رفتن نخستین ضربه غنا در ضیافت پنالتی آخر بازی بود. حتی «ژست احمقانه» جان منسا پیش از ضربه سوم که از پیش هدر رفته به نظر می‌آمد، آنقدر در خرد کردن ستاره‌های سیاه نقش نداشت. بدون تردید تاریخ فوتبال آفریقا را می‌توان به قبل و بعد از آن پنالتی جیان تقسیم کرد، هرچند تصور اینکه به این زودی بار دیگر یک نماینده آفریقا در چنین موقعیت طلایی‌اي برای شکستن طلسم نیمه‌نهایی قرار بگیرد، بسیار دشوار است حتی شاید ضربه پنالتی استوارت پیرس در جام جهاني 90 که امیدهای انگلستان را بر باد داد اینگونه در تاریخ ماندگار نشود. و البته پنالتی چیپ و تحقیرآمیز سباستین آبرئو که مقابل 84 هزار هوادار توپ را با سرخوشی به قعر دروازه کینگستون فرستاد و حتی نحسی شماره 13 پیراهنش را به سخره گرفت نیز به اندازه پنالتی آنتونین پاننکا در فینال یورو 76 که چکسلواکی را فاتح اروپا کرد، تاریخ‌ساز شد. اروگوئه‌ای‌ها با همین ضربه کنایه‌آمیز و با دین به دستان سوآرز که لحظاتی قبل توپ را از دروازه موسلرا درآورده بود، پس از 40 سال به جمع
4 تیم برتر جام‌جهانی بازگشتند.