امير جلالي:
سال2010 هم برای عاشقان فوتبال شاعرانه، رنگ افسوس به خود گرفت. شاید اگر شکست مقابل هلند هم رخ نمی‌داد در مراحل بالاتر شکست بزرگ‌تری در انتظار تیم شکننده دونگا بود. همه‌چیز در 37دقیقه اتفاق افتاد و همه رویاهای برزیل و هوادارانش را بر باد داد. ششمین قهرمانی جوگوبونیتو، درخشش جام قهرمانی روی دستان لوسیو و بوسه‌های فابیانو بر کفش طلای آقای‌گلی، تصاویر محوی از رویاهای یک ملت بود که در همان چند دقیقه نفرین‌شده به خاک سپرده شد. معروف است که در برزیل تنها 200میلیون علاقه‌مند به فوتبال وجود دارد چراکه جمعیت این کشور بیش از این نیست! برای مردمی که هر نتیجه‌ای جز قهرمانی جهان را یک شکست می‌دانند، چشیدن طعم حسرت در جام‌های جهانی اتفاق جدیدی نیست؛ اتفاقی که در 10جام اخیر 8بار برای عاشقان جوگوبونیتو، رخ داده است. امروز «حسرت» نام کوچک همه برزیلی‌هاست.
این برزیل دوست‌نداشتنی
بازگشت طلایی‌پوشان به خانه اما این‌بار تلخ‌تر از همیشه بود. هرچند شکست در مرحله یک‌چهارم نهایی اتفاق جدیدی برای برزیلی‌ها نیست و جام قبلی هم درست در همین مرحله برای قهرمان همیشگی جام ژول‌ریمه به پایان رسید اما این شکست طعم متفاوتی از همه ناکامی‌های 30سال اخیر داشت. اگر برزیل رویایی تله‌سانتانا در دهه80 با ارائه زیباترین بازی‌ها و سیراب کردن عاشقان جوگوبونیتو حذف می‌شد، اگر حذف در جام86 با شکست برابر فرانسه در یکی از جذاب‌ترین بازی‌های تاریخ جام اتفاق افتاد، اگر خداحافظی با جام90 را اعجوبه‌ای چون مارادونا پایه‌ریزی کرد و اگر شکست مقابل فرانسه2006 با هنرنمایی زیدان در خاطرات ثبت شد تا برزیلی‌ها دلخوش باشند که به کم کسی نباخته‌اند، در عوض این‌بار تیم دونگا رقیب آنچنانی در مقابل نداشت و تنها و تنها به خودش باخت. اسفبار است حذف قهرمان 5دوره جام‌جهانی برابر تیمی که در طول یک‌ساعت اول بازی و حتی تا زمان گل دوم و برتری‌اش، حتی یک موقعیت جدی گل هم خلق نکرده بود! یک اتوگل و یک ضربه ایستگاهی موجب برتری 2 بر یک تیمی شد که در همان 10دقیقه ابتدایی بازی عقب افتاد و بسیار خوش‌شانس بود که تا پایان نیمه اول تعداد گل‌های خورده‌اش 3برابر نشد. هلند آن چند موقعیت گل را هم بعد از گل دومش خلق کرد، درست وقتی که برزیل به‌یکباره همه‌چیز را از دست رفته دید و کاملا عصبی شد. برزیل به تیمی باخت که برای انجام «فوتبال» در میدان مسابقه تنها یک بازیکن افتان و خیزان داشت؛ بازیکنی به‌نام «آرین روبن». یاد کردن از ضعف‌های بی‌شمار هلند البته برای پوشاندن کاستی‌های برزیل نیست. تیم دونگا نه برزیلی بسته شده بود و نه اروپایی بازی می‌کرد. نه ستاره بزرگی مثل رونالدینیو را با خود به آفریقا آورده بود و نه خط دفاع قدرتمندی داشت که هواداران خود را به پیروزی با حداقل گل دلخوش کند و مهم‌تر اینکه فاقد آن روحیه برتری‌جویی بود که از مواد اولیه و لازمه قهرمانی در چنین تورنمنت بزرگی است.
تیمی که به‌خاطر داریم وقتی در جام‌جهانی2002 و درست در همین مرحله یک‌چهارم نهایی، با گل مایکل‌اوون در نیمه اول از انگلیس عقب افتاد، هرگز نشانه‌ای از شکست بر چهره بازیکنانش دیده نمی‌شد. تیمی که ریوالدو، رونالدو و رونالدینیو را در میدان و اسکولاری را روی نیمکت داشت، نه‌فقط با تکیه بر اینها، که با تکیه بر روحیه‌ای که در وجود همه یارانش موج می‌زد اطمینان از پیروزی را حتی در لحظاتی که از حریف عقب بود به خود و هوادارانش القا می‌کرد. این تفاوت قهرمان جام 2002 با تیمی بود که امروز در راه بازگشت به آمریکای جنوبی است. اینچنین بود که آن تیم حتی با دروازه‌بان متوسطی چون مارکوس به جام قهرمانی رسید و این تیم با یکی از بهترین دروازه‌بانان حال حاضر جهان با سرافکندگی محض به خانه بازگشت. راستی چرا ژولیو سزار به‌جای لمس دستکش طلایی2010، کله بی‌موی فیلیپه ملو را در مشت گرفت؟
ای‌کاش...
برزیل باخت، از بس که حذف شد! سال2010 هم برای عاشقان فوتبال شاعرانه، رنگ افسوس به خود گرفت. شاید اگر شکست مقابل هلند هم رخ نمی‌داد در مراحل بالاتر شکست بزرگ‌تری در انتظار تیم شکننده دونگا بود اما خاطره بازی 11تیر برای برزیلی‌ها همیشه با یک حسرت بزرگ تداعی خواهد شد: «ای‌کاش فیلیپه ملو 20دقیقه زودتر از بازی اخراج شده بود؛ پیش از آنکه در دقیقه نحس53 دروازه ژولیوسزار را باز کرده و ناجی نارنجی‌ها لقب بگیرد»!