جاناتان نورسکرافت:
این موقع از سال بهترین زمان برای شرکت در جشن «دیکنز» است، جشنی که در آن می‌توانید هر چیزی را که می‌خواهید ببلعید، یا از روی میزها قاپ بزنید، اما قبل از آن باید کمی درباره انتخاب‌ها دقت کنید. نقل و انتقالات نیم‌فصل از اول ژانویه شروع می‌شود و تا دوم فوریه ادامه دارد و همیشه این وسط تعادل برقرار نمی‌شود. لیگ برتر به خاطر ولخرجی‌های امثال مالکان منچسترسیتی به ثروتمندترین لیگ اروپا تبدیل شده. ریخت و پاش‌های دلارهای نفتی موجب می‌شود تا بیشتر قراردادهای آنها نیمی از کفه ترازو را به خودش اختصاص دهد و در دسته دیگر تیم‌هایی نظیر پورتسموث و وستهام قرار دارند، یک بده بستان دوطرفه، باشگاه‌هایی که در قرض غوطه‌ورند و یا مالکانی که نمی‌توانند زیاد دوام بیاورند فروشنده‌های خوبی به نظر می‌رسند. باشگاه‌هایی که زیاد به حفظ محصولات داخلی و نگهداری از استعدادهایشان توجهی ندارند و تنها به فروش این بازیکنان می‌اندیشند. تاتنهام، آرسنال، لیورپول، استون‌ویلا و منچستریونایتد جزو گروه خریدار هستند، میدلزبورو و شاید حتی چلسی جزو فروشنده‌ها! اما در بلکبرن شرایط به نوعی فرق می‌کند و فلسفه خاصی در آنجا اجرا می‌شود. تعدادی از بازیکنان به این باشگاه می‌آیند، ستاره می‌شوند (روکه سانتاکروز) و بعد فروخته می‌شوند. واقعا جالب است! سانتاکروز از آن دسته گلزنانی است که باشگاه‌های فراوانی برای او صف کشیده‌اند اما باشگاهی که می‌خواهد بازیکنش را برای فروش در ویترین فصل نقل و انتقالات قرار دهد به خیلی از مسائل توجه نمی‌کند و نیم‌فصل می‌تواند زمانی باشد که به مدیران و روسای باشگاه‌ها بیاموزد که چگونه تعادل لازم را به وجود آورند. در فصل 2008-2007 تنها 11 تیم لیگ برتری هستند که می‌توانند از مزیت فصل نقل و انتقالات و فروش بازیکنان سود ببرند، اما باز هم این خریدها نمی‌تواند تضمینی برای موفقیت در ادامه نیم‌فصل دوم به حساب آید. به‌عنوان مثال میدلزبورو به‌عنوان باشگاهی که در فهرست فروشنده‌ها قرار دارد با احتساب دریافت 5/8 میلیون پوند در شبکه خرید و فروش باز هم نمی‌تواند مشکلاتش را مرتفع کند، یعنی تغییری در رده‌بندی جدول لیگ برای آنها به وجود نمی‌آید، اما سوال اینجاست که تغییرات مثبت برای چه باشگاه‌هایی رقم می‌خورد و کدام‌یک از آنها با مدیریتی درست می‌توانند از این مساله سود ببرند؟ به طور کلی اگر بخواهیم این قضیه را کالبدشکافی کنیم باید اینگونه عنوان کرد که مدیران اجرایی وظیفه دارند تا با تدبیر، نوعی تعادل را در باشگاه اجرا کنند، مثلا باشگاه تاتنهام به‌عنوان سومین خریدار بزرگ شبکه نقل و انتقالات با 13 میلیون پوند حضور دارد، اما باز هم شاهد هستیم زمانی که رقابت‌های لیگ به پایان می‌رسد در این فاصله (از فصل نقل و انتقالات زمستانی تا پایان بازی‌های لیگ برتر) آنها جهش بلندی در موقعیت‌شان نداشته‌اند یا بیرمنگام‌سیتی امکان دارد پنج میلیون پوند برای خرید بازیکن هزینه کند اما باز هم می‌بینیم که آنها در همان جایگاه قبلی خوابشان برده، یا حتی عقبگرد هم داشته‌اند اما فولام شرایطش فرق می‌کند، آنها بازیکنانشان را از دسته یک تامین می‌کنند، این روش یک نوع مدیریت سودبخش در تجارت به حساب می‌آید، یعنی آنها خریدها و تقاضاهایشان از لیگ پایین تر برآورده می‌شود، نیروهای تازه‌ای که با قیمت‌های پایین‌تر و با کیفیت بهتر می‌توانند برای باشگاه مثمرثمر باشند.
مثال فولام چیزی شبیه بلکبرن، استوک‌سیتی و وست‌برومویچ است؛ دقیقا همان روشی که منچسترسیتی نیز تازه به یادش افتاده تا دنباله‌روی آن باشد. در کل این مساله به آن معناست که خریدهای گرانقیمت بدون در نظر گرفتن نیاز باشگاه نمی‌تواند تضمینی برای موفقیت‌های بعدی باشد، حتی امکان دارد برنامه‌ریزی های نادرست اخراج شدن خیلی از مدیران را به همراه داشته باشد و تمام این شواهد به ما تنها یک آدرس را نشان می‌دهد و آن پروژه‌های بلندمدتی است که می‌تواند به پیشرفت و موفقیت منتهی شود. یعنی هرگز نمی‌توانید در کوتاه‌مدت به اهداف اصلی‌تان برسید. به‌عنوان مثال می‌توان به دو خرید گذشته فرگوسن اشاره کرد؛ ویدیچ و پاتریک اورا بازیکنان تازه‌کاری بودند که از سوی این مربی شکار شدند و حالا می‌توانیم نتیجه این برنامه‌ریزی‌ای که فرگوسن از قبل برای خرید آنها کرده بود را شاهد باشیم. فرگوسن هر دو بازیکن موردنظرش را در میانه فصل به خدمت گرفت ولی نحوه به‌کارگیری آنها طوری بود که این دو بازیکن را در این فصل به پایه‌های خط دفاعی تبدیل کرده است و در مقابل می‌بینیم که منچسترسیتی با وجود هزینه‌های هنگفت نتوانست به جایگاه مورد نظر مالکان ثروتمندش برسد. به طوری که گری کوک در این باره اعتقاد دارد:« می‌توانیم مانند منچستریونایتد شویم، می‌توانیم قهرمانی لیگ برتر را به دست آوریم ولی همه این هدف‌ها زمان زیادی را می‌طلبد تا صورت بپذیرد. شاید 10 سال طول بکشد تا به اهداف‌مان برسیم. به هر حال مدیر اجرایی باشگاه باید با سیاستی خاص طوری برنامه‌ریزی کند تا چند بازیکنی که سرمربی خواهان به خدمت گرفتن آنهاست نوعی تعادل در ترکیب تیم به وجود آورند». به هر حال نوع خرید از سوی مربیان و مدیران اجرایی می‌تواند کمک شایانی به پیشبرد اهداف باشگاه کند یا از آن طرف با برنامه‌ریزی غلط و اسراف پول باشگاه حتی از جایگاه فعلی‌اش سیرنزولی پیدا کند.
منبع: تایمز
ترجمه: حسین جوادی