تقریبا سه هفته طول کشید. از همان موقع که سازمان لیگ برتر برنامه‌های هفته بیستم را اعلام کرد و کرکره بازی‌های لیگ پایین کشیده شد صدای اعتراضات از نقاط مختلف کشور شنیده شد. هر کس به طریقی اعتراض می‌کرد و تا فرصتی پیش می‌آمد فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ مورد خطاب قرار می‌گرفت. جرقه این اتفاق را استقلالی‌ها زدند. مثل همیشه باز هم امیر قلعه‌نویی در صدر معترضان قرار گرفت و طوری سازمان لیگ برتر را زیر سوال برد که انگار در هیچ کجای دنیا تعطیلات نیم فصل وجود ندارد. او هر روز با بیشتر روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها مصاحبه می‌کرد و چون تیمش به صدر جدول رسیده بود طوری انتقاد می‌کرد که گویی این تعطیلات هدفمند بوده است و خیلی‌ها دارند جلوی قهرمان شدن استقلال را می‌گیرند! چه اگر این‌طور نبود استقلالی‌ها بیانیه‌ای صادر نمی‌کردند که در آن مدعی شوند نمی‌گذارند استقلال و پرسپولیس قهرمان شوند! این بیانیه در راستای واکنش به صحبت‌های رئیس سازمان لیگ برتر صادر شد که در آن عزیز محمدی گفته بود قلعه‌نویی برای توجیه باخت احتمالی مقابل سپاهان به تعطیلات نیم‌فصل اعتراض می‌کند. استقلالی‌ها این کار را تشویش افکار عمومی می‌دانند و اظهار می‌کنند: رئیس سازمان لیگ برتر از چه مستندات، اخبار محرمانه و اسراری مطلع است که پیش از برگزاری مسابقه از شکست تیم استقلال، صدرنشین رقابت‌های لیگ برتر خبر می‌دهد؛ کدام سناریو و مسائل پشت پرده‌ای مطرح است که مسؤول بلندپایه لیگ برتر این‌گونه درباره شکست تیم استقلال سخن می‌گوید؟!
چنین اظهارنظرهایی در آستانه این بازی به کدام شایعه‌ها دامن می‌زند؛ باشگاه استقلال هرگز به حرفهای بی‌اساسی مانند این موضوع که «می‌خواهند یکی از 2 باشگاه اصفهانی قهرمان این لیگ برتر شوند» توجه و باور نداشته است، اما آیا چنین نقل قولی از سوی نفر اول سازمان لیگ برتر به این شایعه‌ها اعتبار نمی‌بخشد؟» اگر این قضیه را فاکتور بگیریم نکته‌ای است که سازمان لیگ برتر را از معترضان پیش می‌اندازد. منطق ایجاب می‌کند که با نگاهی باز به فوتبال و حاشیه‌های آن که تقریبا در همه جای جهان اتفاق می‌افتد حق را به سازمان لیگ برتر داد. آنها در چارچوب مقرراتی که برایشان وضع کرده‌اند لیگ را تعطیل کردند و چون فرصت مناسبی برای برپایی اردوی تیم ملی بود، ملی پوشان را به اردو فرستادند. اما هنوز هم برای خیلی‌ها این قضیه مبهم است که چرا قلعه‌نویی و دیگر مربیان تیم‌ها به تعطیلات نیم فصل اعتراض می‌کنند. روز گذشته افشین پیروانی هم به جمع معترضان پیوست و در حمایت از همتای خودش در باشگاه رقیب گفت: «مسؤولان لیگ در به عقب انداختن بازی ذوب‌آهن تصمیم منطقی نگرفتند و ما از این مساله گله‌مند هستیم. دلیلی ندارد وقتی ذوب‌آهن به کویت سفر می‌کند بازی این تیم مقابل داماش به عقب بیفتد. فاصله اصفهان تا کویت آن قدر نیست که به خاطر آن، بازی این تیم را لغو کنند. ما هم پیشنهاد یک بازی تدارکاتی با تیم عجمان امارات را داشتیم که مقدمات این مسابقه از طریق جواد کاظمیان فراهم شده بود، اما به احترام لیگ برتر آن را لغو کردیم. مگر بچه‌های تیم ملی فوتبال که شب تا صبح نخوابیدند و به ایران بازگشتند نباید در تیمهایشان برای مسابقات فردا بازی کنند، چرا آن مسابقات عقب نیفتاده است که حال بازی ذوب‌آهن عقب می‌افتد. بازی کردن تیم ذوب آهن در زمین پر گل و شل تیم داماش یک امتیاز مثبت برای دیگر مدعیان است و همه ما باید در شمال بازی کنیم.» اما این یک روی دیگر سکه است که توپ را به زمین سازمان لیگی‌ها می‌اندازد. در حالی که هیچ‌کس نمی‌تواند به تعطیلات نیم فصل و زمان آن به سازمان لیگ معترض شود و حق کاملا با آنها است اما خودشان شرایطی را فراهم کردند تا اسباب اعتراضات دوباره را فراهم کنند. این حرف افشین پیروانی کاملا منطقی است که چرا بازی ذوب‌آهن به تعویق افتاده است. آنها حق دارند که از فدراسیون فوتبال بپرسند به چه دلیل پرواز تیم ملی به تعویق افتاده است و بازیکنان ملی‌پوش تیم‌ها یک روز قبل از مسابقه در اختیار تیمهایشان قرار گرفته‌اند. این همان مساله‌ای است که استقلالی‌ها هم به آن معترض شده‌اند. آنها در بیانیه خودشان آورده‌اند: ملی‌پوشان باشگاه استقلال روز گذشته وارد تهران و بلافاصله راهی اصفهان شدند. آنها با کوتاه‌ترین زمان استراحت آماده یک مسابقه مهم خواهند شد و این گونه است که انرژی سرمایه‌های ملی خود را با برنامه‌ریزی نامنظم بی‌جهت هدر می‌دهیم. در همین فوتبالی که عنوان «حرفهای» را یدک می‌کشد، شاهد هستیم که مسابقه یکی از باشگاه‌های اصفهانی فقط به دلیل یک مسابقه دوستانه در کشور کویت لغو می‌شود و این اتفاق به دلیل رقابت باشگاه ذوب‌آهن با استقلال در صدر جدول عادلانه و منصفانه نیست. وجود چنین تبعیض‌هایی به کدام شایعه‌های بی‌اساس اعتبار می‌بخشد؟ هر چه هست تمام این اتفاقات افتاده است و در نهایت هیچ کس به غیر از تیم‌ها از این اتفاقات متضرر نمی‌شوند.