اگر فکر میکنید با نزدیک شدن به زمان اعلام نام سرمربی تیم امید از سوی فدراسیون فوتبال، تعداد گزینههای موجود برای مربیگری این تیم کم میشود، سخت در اشتباهید. فدراسیون فوتبال با مدیریت علی کفاشیان ثابت کرده که در انجام کارهای عجیب نظیر ندارد و مسوولان فدراسیون برای اینکه این ویژگیشان را به رخ همه بکشند، از هیچ کاری فروگذار نیستند. اگر تا پیش از جلسه یکشنبه کمیته تیمهای ملی نام پنج گزینه برای مربیگری در تیم امید مطرح بود با حذف نام مجید جلالی و اضافه شدن اسم غلام پیروانی، حمید درخشان و محمد خاکپور تعداد نامزدهای مربیگری تیم امید به عدد هفت رسید تا فدراسیون در حرکتی معکوس کار دشوارتری برای انتخاب سرمربی تیم المپیک تا زمان اعلام شده یعنی یکشنبه داشته باشد. جالب اینجاست که گزینههای تازه اضافه شده به فهرست فدراسیون فوتبال هم دیروز برای اینکه ثابت کنند، شرایط لازم برای حضور در تیم امید را دارند گفتوگوهای عجیب و در عین حال جالبی انجام دادند. مثلا این بخش از مصاحبه درخشان جذابیتهای زیادی دارد: «اگر فدراسيون تنها بخواهد نامها را بررسي كند شانس همه گزينهها برابر است اما اگر پرونده، كارنامه، تحصيلات و فنون را مورد بررسي قرار دهد، شانس من از همه بيشتر است». البته خاکپور هم در تعریف از خود کم نمیگذارد و میگوید: «من كار مربيگري و تحصيلات در فوتبال را در خارج از كشور پشت سر گذاشتم و در 10 سال گذشته با سنين 10 تا 19 سال كار كردهام و فكر ميكنم تجربه لازم براي حضور در تيم اميد را داشته باشم. البته موفقيت در تيم اميد بستگي به فراهم بودن شرايط دارد. فدراسيون بايد اجازه بدهد تا سرمربي تيم اميد برنامههايش را به صورت اصولي پيش ببرد و باشگاهها هم بايد با تيم اميد همكاري لازم را داشته باشند. در دوره گذشته هم مصطفوي از من خواست كه با تيم اميد كار كنم اما به دليل اينكه باشگاهها در آن زمان با تيم اميد همكاري لازم را نداشتند نپذيرفتم كه به تيم اميد بيايم. اين بار هم فدراسيون بايد باشگاهها را مجاب كند كه در مواقع لزوم بازيكنان را در اختيار تيم اميد بگذارند. اگر اين شرايط فراهم باشد من توانايي بردن تيم اميد به المپيك را دارم». هر چند گزینههای تازه فدراسیون فوتبال برای تیم امید با اعتماد به نفسی بالا از تواناییهایشان برای حضور در تیم امید حرف میزنند، اما با توجه به جلساتی که برگزار شده شانس منصور ابراهیمزاده، غلام پیروانی و پرویز مظلومی برای مربیگری در تیم امید بیشتر از چهار گزینه دیگر است. نکته جالب در بررسی برنامههای گزینههای تیم امید این است که فدراسیون هیچ برنامه کتبی از نامزدها نخواسته و تنها در تماسهای تلفنی که با این افراد انجام گرفته از آنها این سوال ساده پرسیده شده که «آیا میتوانی تیم را قهرمان بازیهای آسیایی کنی و تیم امید را به المپیک برسانی؟» به هر حال از فدراسیون فوتبال که در این یک سال اخیر کارهای عجیب و غریب کم نداشته، چنین کارهایی هم دور از ذهن نیست.