اسرائیل و رشته‌هایی که پنبه شد

دکتر حسین رویوران^*

حملات رژیم صهیونیستی با هدف از میان بردن جنبش حماس به‌عنوان شریان اصلی مقاومت در سرزمین‌های اشغالی، به‌وسیله ناوگان هوایی مجهز این رژیم در حالی انجام می‌شود که به دلیل نبود تجهیزات ضدهوایی در میان جنگ‌افزارهای دفاعی، این جنبش تاکنون نتوانسته پاسخ مناسبی را به متجاوزان این رژیم بدهد. صهیونیست‌ها با علم به این موضوع، تمامی قوای خود را برای حملات هوایی به کار بسته‌اند و با تکیه بر گزینه حملات غیرزمینی در تلاشند تا به هدف نهایی خود یعنی محدود کردن و در نهایت نابود کردن جنبش مقاومت دست یابند.

اکنون رژیم صهیونیستی هدف حملات خود از پایگاه‌های نظامی را به سوی مساجد، بیمارستان‌ها و مراکز آموزشی تغییر داده و به زودی این رژیم اقداماتی را در جهت ترور شخصیت‌های سیاسی و علمی در دستور کار خود قرار خواهد داد. این‌گونه تلاش‌ها از سوی رژیم صهیونیستی نشان از آن دارد که سران اسرائیل را با کشتار غیرنظامیان تمام مردم غزه حماس می‌داند، اما چنین اقدامی از سوی رژیم صهیونیستی تنها موجب پیوستگی بیشتر مردم با حماس خواهد شد. به واقع این امر نتیجه‌ای بر خلاف خواسته صهیونیست‌ها یعنی افزایش قدرت حماس و همبستگی میان مردم غزه برای مبارزه با دشمن مشترک یعنی اسرائیل را به دنبال خواهد داشت. اکنون رژیم صهیونیستی در آستانه انتخابات سرنوشت‌سازی است که سران این رژیم را بر آن داشته که از رفتن جریان جنگ به سوی یک تجاوز و دفاع فرسایشی جلوگیری کنند. سران صهیونیست با در اختیار داشتن ابزارهایی نظیر شورای امنیت سازمان ملل تلاش می‌کنند این درگیری را به نفع خود خاتمه دهند. به واقع سران صهیونیست می‌خواهند با تفوق بر حماس شکست در جنگ 33 روزه را جبران کرده و افکار عمومی خود را راضی نگه دارند. این در حالی است که عملیات تصمیم‌گیری برای حمله به باریکه غزه در کابینه رژیم صهیونیستی به صورت ائتلافی انجام شده چنانکه در کابینه اسرائیل کابینه‌ای کوچک شده متشکل از نخست‌وزیر، وزیر کشور، وزیر خارجه، وزیر جنگ و وزیر امنیت داخلی وجود دارد که این‌گونه تصمیمات سرنوشت‌ساز از سوی این گروه اتخاذ می‌شود. نباید از نظر دور داشت که جنگ در سرزمین‌های اشغالی دیر یا زود پدیدار می‌شد، زیرا این رژیم نیاز به تغییر و هدایت افکار عمومی خود را به‌شدت احساس می‌کرد. اسرائیل نیاز شدیدی به پیروزی‌های مقطعی داشته و دلیل اصلی آن را می‌توان بحران راهبردی فزاینده در داخل رژیم صهیونیستی دانست. از آغاز دهه 90 تاکنون، نه ائتلافی در کابینه این رژیم باقی مانده است و نه کابینه‌ای به کار خود پایان می‌دهد و هیچ‌کدام از جریان‌های سیاسی این رژیم در سال‌های گذشته نتوانسته‌اند 4 سال دوره قانونی خود را به پایان برسانند. این در حالی است که خیانت اعراب به حماس هم کاملا عیان شده است. دسته‌بندی‌های گروهی در منطقه خاورمیانه اکنون آشکارتر از قبل است. بعد از جنگ 33 روزه اعراب مواضع واقعی خود را نسبت به تحولات لبنان و فلسطین نمایان کرده‌اند، نگاه منطقه در 2 طیف کلی تقسیم می‌شود، 1- حامیان جریان مقاومت، 2-گروه‌های سازش‌کار که هم‌پیمانان آمریکا هستند و با دشمنان منطقه همکاری می‌کنند. یکی از مهم‌ترین نتایج اصلی حمله اسرائیل به نوار غزه همبستگی میان مردم فلسطین است. اکنون مردم در مناطق مختلف اراضی اشغالی با برپایی تظاهرات‌های مختلف مخالفت خود را با اقدامات نظامی علیه مردم غزه ابراز کرده‌اند، این اعتراضات به حدی گسترده بوده است که نیروهای مزبور تعدادی از تظاهرکنندگان را به شهادت رسانده‌اند و تعداد قابل توجهی از آنان را نیز دستگیر کرده‌اند. این اعتراضات در شهرهای ناصره، المنح، کفرکلا در مناطق اشغالی 1948 که با تابعیت رژیم صهیونیستی در آنها سکنی گزیده‌اند، نشان از آن دارد که نوعی از همبستگی قومی و دینی در حمایت از مردم غزه شکل گرفته که این در درون رژیم صهیونیستی یک نوع شکاف قومی و مذهبی به وجود می‌آورد. تظاهرات در کرانه باختری و الخلیل به حدی گسترده بوده است که منجر به ورود ارتش اسرائیل برای سرکوب تظاهرکنندگان شده است. تمام این مسائل نشان از آن دارد که یکی از مهم‌ترین اهداف اسرائیل که هدایت افکار عمومی فسلطین به سوی ابومازن است، نقش بر آب و تمام رشته‌های این رژیم پنبه شده است. آنچه که اکنون اتفاق می‌افتد حمایت مردم از جنبش مقاومت و یکسره شدن مسائل به نفع حماس است.

*کارشناس ارشد مسائل خاورمیانه