گروه فرهنگ‌و‌هنر:
عليرضا رئيسيان در نشست «آسيب شناسي مميزي در سينماي ايران» که با حضور محمود اربابي، مدير كل اداره نظارت و ارزشيابي معاونت سينمايي و غلامرضا موسوي، رئيس شوراي عالي تهيه‌كنندگان سينماي ايران برگزار شد، گفت: بايد تصورمان را نسبت به مميزي روشن كنيم. يعني اولا بايد بدانيم كه چيزي به‌نام مميزي در همه جاي دنيا وجود دارد كه يا آشكار است و يا پنهان، اما وجود دارد و ما تنها كشوري نيستيم كه به عنوان يك جزيره منفرد داريم مميزي را اعمال مي‌كنيم، اما يك چهارچوب قانوني براي اين مسأله داريم و رفتارهاي فراقانوني‌ای هم داريم. مميزي به هيچ عنوان به اين شكل نيست كه ما بگویيم پذيرفته‌ايم و يا نپذيرفته‌ايم، در همه جاي دنيا چيزي به نام خطوط قانوني به صورت پيدا و پنهان وجود دارد و اين امر فقط مربوط به كشور ما و سينماي ما نيست، اما اگر اين چهارچوب‌ها تبديل به سليقه شخصي شود آن وقت ممكن است كه ايجاد ضرر كند. رئيس كانون كارگردانان سينماي ايران در این نشست که در خبرگزاري فارس برگزار شد، ادامه داد: به عنوان مثال در كشور ليبرال دموكراتي مانند آمريكا وقتي حادثه 11 سپتامبر اتفاق مي‌افتد، رئيس‌جمهور اين كشور تهيه‌كنندگان و كارگردانان را به كاخ سفيد دعوت و از آنها درخواست مي‌كند كه راجع به اين موضوع فيلمي ساخته نشود در حالي كه اين بهترين سوژه براي سينماي آمريكا بود و از اين موضوع بهتر كه بتوان از آن حداقل 10 فيلم درجه يك و
40 فيلم درجه دو ساخت. هر چند در آمريكا قانوني براي مميزي وجود ندارد كه بگويد شما حق نداريد در باره فلان موضوع فيلم بسازيد، اما اين خودش شكلي از مميزي است كه درست است تعريف مشخصي براي آن در قانون اساسي نيامده است، ولي بنا‌به ضرورت و مصاديق، اعضاي دولت از سينماگران درخواست مي‌كنند تا چنين اتفاقي نيفتد. وي افزود: در كشورهاي اروپايي نيز مباني و فلسفه اصلي نظام‌هاي اجتماعي و سياسي‌شان را نمي‌‌توان نفي كرد يا در برخي كشورها، مسائل اعتقادي، اين حاشيه‌ها و خطوط قرمز را ايجاد مي‌كند. بنابراين، اينكه بگویيم اصل مميزي يك چيز منحصر به دوره بعد از انقلاب و يا منحصر به شرايط كنوني است، درست نيست.