تونی اوانز*
این هفته دهمین سالگردهاست. چهارم دسامبر 1998 همان جمعه‌ای بود که من در لندن ازدواج کردم و تصادفا فردای آن روز لیورپول در
وایت هارت لین میهمان تاتنهام بود. تصور کنید گل‌های سرخ عروسی را در مسیر «تاتنهام های رود» که ما را به ورزشگاه تاتنهام، محل برگزاری جشن عمومی می‌رساند. چه کسی می‌گوید دوره رومانتیک بازی تمام شده؟
اسپورز برخلاف جریان بازی 1-2 برنده شد ولی همین‌قدر می‌دانستم که یک رابطه عشقی پر دوام در آن روز مطبوع زمستانی در حال آغاز شدن است. حال و هوایی که دلت می‌خواست در آن ماشه احساسات را بچکانی.
استیون جرارد، در آن بعدازظهر نخستین بازی‌اش را (برای لیورپول) انجام داد. هفته قبل فقط یک دقیقه در آنفیلد جلوی «بلکبرن» بازی کرده بود ولی این نخستین بار بود که واقعا او را در تیم اصلی می‌دیدم. در نگاه اول عشقی در کار نبود ولی خیلی زود مشخص شد که این پسر اهل «هایتون» جربزه بازی کردن دارد. در سال‌های پس از آن او به اوج قد کشید و کم‌کم اینطور به نظر می‌آمد که پتانسیل تبدیل به بهترین هافبک هجومی جهان را دارد. با اینکه یک پسر بومی محسوب می‌شد ولی هنوز کسی لب به تمجید از او نگشوده بود. می‌توانست در زمین خودخواه باشد و «منم منم» کند اما نکرد. وقتی اوضاع بر وفق مرادش نبود او گوشه‌ای کز می‌کرد. بیرون زمین هم از نبود ارتباط عمومی رنج می‌برد، چیزی که «بیل شنکلی» در رابطه بین قهرمانان و هواداران امری حیاتی برمی‌شمرد.
زمانی که رافائل بنیتس در سال 2004 پا به آنفیلد گذاشت، جرارد خارج از لیورپول تمجید می‌شد ولی کافی بود یک دور در شهر چرخی بزند تا زیر باران انتقادات قرار بگیرد. کمتر کسی از ارتباطات زندگی شخصی او خوشش می‌آمد. در حین انجام وظیفه ملی موقع خواندن سرود ملی انگلستان «خدا ملکه را حفظ کند»، یکی از دوستان گزارشگر را در تلویزیون بشدت عصبانی کرد؛ «او مثل یک قیچی رفتار می‌کند.» تو حتما نباید گرفتار عشق شده باشی تا احساس حسادت کنی آن هم به غارتگری که سعی می‌کرد عزیزی را از تو دور کند. نخستین باری که چنین اتفاقی افتاد تقریبا غیرقابل فهم بود: یک مربی جدید در آنفیلد و قدرتی که در غرب لندن (محله چلسی) پدیدار می‌شد اما وقتی او در استانبول 2005 محبوب لیورپول شد، رفتنش نابخشودنی می‌نمود و او هنوز هم نمی‌تواند برود. در یک شب رویایی زمانی که تصور می‌شد دیگر جرارد این پیراهن را از تن درخواهد آورد او نتوانست قدم آخر را بردارد. خدایا شکرت!
مثل خیلی رابطه‌های عاشقانه دیگر، غصه‌آور است که بعضی هواداران لیورپول تا دم رفتن حقیقتا قدر جرارد را نخواهند دانست. شاید او باید تا زمان بازنشستگی‌اش منتظر عشقی بدون قید و شرط بنشیند اما پس از یک دهه یک چیز روشن است، ما (شیفتگان لیورپول) و جرارد یکدیگر را معنا کردیم، استیون جرارد یکی از بهترین اتفاقاتی است که در لیورپول رخ داده است. پس بیایید به پای هم پیر شویم.
* دبیر فوتبال روزنامه تایمز لندن و مولف کتاب «سرزمین دور دست خارجی: شور و افتخار در راه لیورپول»