10 سال پیش در چنین روزی، بیست و نهمین روز ماه نوامبر یک اسطوره جدید با پیراهن سرخ لیورپول متولد شد. حالا نام او در دنباله اسامی عامه‌پسند آنفیلد طی یک دهه اخیر می‌درخشد.
«باوو»، «بوگو»،«گرگو»، «رایتی» و «کاسا» همه رفته‌‌اند و «استیوی» آخرین بازمانده پسرهای قدیمی آنفیلد است و البته بزرگ‌ترین آنها. در نوامبر 1998 بود که سرانجام پسر خجالتی 18 ساله از سوی «ژرارهولیه» سرمربی فرانسوی لیورپول اجازه یافت با تیم بزرگسالان باشگاه تمرین کند. شاید آن روز نام «جرارد» که معادل انگلیسی نام کوچک معلم فرانسوی بود بیش از هر عامل دیگری در تثبیت نام هافبک جوان در ذهن هولیه نقش داشت. هولیه از زمان جوانی سال‌ها در لیورپول به عنوان معلم زبان فرانسه و بعدها انگلیسی مشغول بود و بازی با واژه‌های مشابه برای او عادی محسوب می‌شد اما به هر حال نام «جرارد» تنها یک بهانه بود و دلیل اصلی چیز دیگر. استیوی جوان به همراه استیفن رایت از تیم جوانان در تمرین بزرگسالان شرکت کرد ولی این استیوی بود که بشدت پیش چشم سرمربی جدید جلوه کرد. هولیه او را پس از تمرین به کناری کشید و با او صحبت کرد: « این یک نقطه شروع است.» معلم فرانسوی آن روز با همان لحن نصیحت‌گونه‌ای با «استیوی» صحبت کرد که در خلال پنج سال و نیم پس از آن یعنی حتی وقتی این دو خیلی نزدیک‌تر شدند با او صحبت می‌کرد: «کاری را می‌کنی که ما به تو می‌گوییم، چیزی را مي‌خوري که ما به تو می‌گوییم، چیزی را مي‌نوشي که ما به تو می‌گوییم، ما می‌خواهیم تو برای تیم اول آماده شوی. خیلی دور نرو.»آن روز همه چیز در زندگی «جرارد» تغییر یافت. او همیشه روی هدفش تمرکز داشت که تبدیل شدن به یک فوتبالیست حرفه‌ای در خدمت لیورپول بود و البته آنطور که هولیه اعتراف می‌کند همیشه به دنبال ترفیع درجه بود چون از سنین پایین مدام در گوش او خوانده بودند که تو ستاره آینده باشگاه هستی. به همین دلیل جرارد دوام آورد و مثل شش استعداد دیگری که با آنها از «آکسبریچ» بالا آمد از جمله «رایتی»، محو نشد. او از هر جهت فوتبالش را ارتقا داد، حتی رژیم غذایی (دیگر لب به همبرگر نزد) و البته موقعیت اجتماعی‌اش را. برای او هر جلسه تمرین اهمیت فینال یک جام را داشت پس عجیب نبود اگر در تابستان 2005 او سرنوشت لیگ قهرمانان را در استانبول تغییر داد چون هزاران بار چنان شرایطی را تجربه کرده بود. گفته می‌شود «جرارد» در پایان همان هفته نخست تمرین با بزرگسالان لیورپول در زمین «ملوود» زنگ خطر را برای هافبک میانی ملی‌پوش انگلستان «پل اینس» به صدا درآورده بود.
سرانجام روز 29 نوامبر 1998 او در دقیقه 89 دیدار مقابل بلکبرن روورز در پست« وگارد هگم» دفاع راست سرخ‌ها به زمین آمد تا در حفظ پیروزی 2 بر یک لیورپول در آنفیلد نقشی 2،3 دقیقه‌ای ایفا کرده باشد، اگر چه انگیزه اصلی هولیه از این تعویض‌ها تنها اتلاف وقت بود و بس. شاید هیچ یک از 41 هزار و 573 هواداری که آن روز در آنفیلد برای خروج «هگم» و ورود «استیوی» ایستادند و دست زدند، نمی‌دانستند این تعویض به معنای تغییر مسیر تاریخ لیورپول خواهد بود.
هفته پس از آن او در «وایت هارت لین» بازی را از ابتدا شروع کرد. جرارد در پست دفاع راست مسؤول مستقیم مهار «دیوید ژینولا» بود که همان فصل جایزه بهترین بازیکن لیگ برتر را از آن خود کرد!