اگر تا همین دو، سه روز پیش هم این سوال را می‌پرسیدید که چه شد افشین قطبی رضایت داد تا به ایران برگردد، احتمالا به غیر از اعضای هیات‌مدیره باشگاه پرسپولیس فرد دیگری نمی‌توانست به شما جوابی بدهد. البته می‌گفتند قطبی به‌خاطر قول رئیس سازمان تربیت بدنی راضی شده به ایران برگردد اما این هم جواب سوال نبود. در واقع تا قبل از افشای قرارداد هیچ‌کس به‌طور واضح متوجه نشده بود چرا قطبی که اصرار داشت «فوتبال ایران حرفه‌ای نیست» یا اینکه «با این امکانات هیچ‌کاری نمی‌توان کرد» رضایت داده دوباره به پرسپولیس برگردد.
قطبی می‌دانست که با قهرمانی پرسپولیس در فصل گذشته کار دشواری برای حفظ و تجدید این قهرمانی پیش‌رو دارد و دقیقا به همین خاطر بود که وقتی می‌خواست به ایران بازگردد درخواست‌هایی را طلب کرد که خیلی زود با موافقت مسؤولان باشگاه پرسپولیس همراه شد. امضای قرارداد یک‌میلیون‌وهشتصد‌هزار دلاری برای 2 فصل، جذب ستاره‌هایی نظیر پتروویچ، آتسو، توره و خیلی‌های دیگر از شرط‌های قطبی برای برگشتن به پرسپولیس بود. حتی آن زمان شایعه شده بود داریوش مصطفوی پیشنهادی سیصد هزار یورویی به همسر قطبی داده که با حضور در سمت صوری رئیس کمیته بین‌الملل باشگاه، اجازه بدهد شوهرش به ایران بيايد. همه این درخواست‌ها بدون چون و چرا با موافقت مدیرعامل پرسپولیس همراه شد و وقتی هم که مساله تنظیم قرارداد پیش کشیده شد مصطفوی قبول کرد بندی در قرارداد گنجانده شود با این مضمون که «سرمربی تیم می‌تواند از ابتدای مسابقات تا پایان لیگ هر زمان مشکلات و کمبودهایی به لحاظ امکانات لازم را در تیم مشاهده کرد، آنها را رسما به مدیران باشگاه اعلام کند اما در صورتی که چهارده روز از اعلام سرمربی گذشت و مشکلات برطرف نشد، قطبی می‌تواند استعفا دهد و تمامی مبلغ آن سال را بدون چون و چرا دریافت کند.» حتی تعجب‌آورتر جایی بود که مصطفوی قبول کرد که «هر زمان مدیران باشگاه به‌خاطر کسب نتایج ضعیف احتمالی تیم، قصد برکناری قطبی را داشتند، موظف هستند کل مبلغ قرارداد 2 ساله او یعنی یک میلیون و هشتصد هزار دلار را به سرمربی پرداخت کنند.» خب اگر شما جای قطبی بودید با چنین قراردادی راضی به برگشتن نمی‌شدید. قطبی که در بهترین حالت ممکن در خارج از ایران (با توجه به رنج قیمتی مربیان) چیزی حدود چهارصد تا پانصد هزار دلار می‌گرفت، معلوم بود که با چنین قرارداد عجیب و غریبی حاضر می‌شود با «بی‌امکاناتی» و «فوتبال ناشیانه و آماتور» ایران کنار بیاید. هرچند در این چند روز خیلی‌ها از غیرحرفه‌ای بودن قطبی حرف می‌زنند اما قراردادی که شاید بتوان تنها آن را با قرارداد ترکمنچای مقایسه کرد نشان داد که قطبی مربی‌ای کاملا حرفه‌ای بود. البته اگر او زرنگ‌تر بود باید صبر می‌کرد تا حکم اخراج را از دست مصطفوی می‌گرفت و آن زمان هم با دریافت یک‌میلیون‌وهشتصد‌هزاردلار از پرسپولیس جدا می‌شد.
قطبی ثابت کرد مدیران پرسپولیس آماتور بودند که حاضر شدند برای نشان‌دادن قدرت مدیریتی خود چنین قراردادی با او ببندند. اگر سال قبل حبیب کاشانی از اول تا آخر قطبی را مدیریت کرد، مصطفوی امسال از ابتدا تا انتهای حضور قطبی در پرسپولیس نشان داد که چرا در تمامی این سال‌ها مدیر ناکامی بوده به‌طوري که هیچ‌وقت سازمان یا باشگاه تحت مدیریتش جز شکست و ناکامی نتیجه‌ای دیگر نگرفته‌اند. اگر کاشانی را مدیری سیاسی بدانیم که وارد ورزش شد و در طول یک سال مدیریتش در ورزش به نتیجه‌ای عالی رسید و مصطفوی را مدیری ورزشی فرض بگیریم که در همه این سال‌ها به جز چند مورد شکست خورده‌ای بیش نبوده باید به آنهایی حق بدهیم که حامی سرسخت حضور مدیران سیاسی یا بهتر بگوییم غیرورزشی در ورزش بوده‌اند. ورزش ما با مدیری ورزشی که پس از چهل سال حضور در ورزش هنوز نمی‌داند چگونه یک قرارداد ببندد به جایی نمی‌رسد.
اگر این روزها گذرتان به پارک یا بوستانی خورد، حتما ده‌ها پیرمرد را می‌بینید که در این پارک‌ها نشسته‌اند و مشغول خواندن روزنامه هستند یا اینکه دارند شطرنج بازی می‌کنند، پس اضافه شدن یک نفر به این جمع قابل احترام مشکلی ایجاد نخواهد کرد.