تنها چند هفته بعد از انتشار مقاله‌ای در مجله پزشکی «نیوانگلند» مبنی بر اینکه مرگ مغزی مرگ واقعی نیست، روزنامه‌ای واتیکانی در 2 سپتامبر سال جاری میلادی در صفحه اول خود مقاله‌ای را به چاپ رساند که در آن به این موضوع پرداخته بود که بر پایه تحقیقات جدید علمی، مرگ مغزی پایان زندگی نیست. پس از آن واتیکان تصمیم گرفت تا بعد از انجام تحقیقات لازم در این زمینه پیوند اعضای حیاتی مانند قلب را برای کاتولیک‌ها ممنوع کند، زیرا آنها بر این باور بودند که برای پیوند عضو شخصی که دچار مرگ مغزی شده است باید مرگ وی قطعی باشد. بنابراین پیوند اعضای حیاتی شخصی که خاتمه زندگی او قطعی نیست کشتن آن فرد به حساب می‌آید. نویسنده این مقاله در ادامه آورده است که 40 سال پیش، از زمانی که دانشکده پزشکی هاروارد مرگ مغزی را پایان زندگی عنوان کرد، واتیکان تمام شرایط آن را پذیرفت. علاوه بر این در سال‌های 1985، 1989 و 2006 آکادمی اسقفان، مرگ مغزی را مرگی واقعی می‌دانستند. در حال حاضر هم آنها پیوند اعضا را بعد از مرگ فرد کاری بسیار پسندیده و با‌ارزش می‌دانند و مردم را به این امر دعوت می‌کنند؛ البته در صورتی که خاتمه حیات قطعی فرد اعلام شود، به طوری که موضوع اهدای عضو پس از مرگ مغزی، به مسأله‌ای جنجال‌برانگیز در سال‌های اخیر تبدیل شد، بويژه در حال حاضر که یافته‌های جدید علمی تحقیقات گذشته را زیر سؤال برده است. به عنوان مثال دانشمندان به ماجرای وضع حمل موفقیت‌آمیز یک زن باردار پس از مرگ مغزی اشاره کرده‌اند که این موضوع به مسأله حاد واتیکان در روزهای اخیر تبدیل شده است و در کنفرانسی که در ماه نوامبر سال‌جاری میلادی در رم برگزار می‌شود راجع به آن تصمیم‌گیری خواهد شد. در گذشته نیز که مرگ مغزی به عنوان مرگ بیمار تلقی می‌شد باز هم مخالفت‌های فراوانی با این عمل وجود داشت. بسیاری از متخصصان و کارشناسان بر این باور بودند که این عمل‌ها مفهوم مرگ را مبهم و تاریک می‌کند. اگرچه این افراد در نهایت با مرگ مواجه خواهند شد اما اگر بخواهیم صادق باشیم باید بگوییم که ما چند دقیقه قبل از آنکه فرد با مفهوم طبیعی مرگ روبه‌رو شود عمل خود را شروع می‌کنیم. به‌واسطه چنین مخالفت‌هایی شمار زیادی از جراحان و پزشکان، عمل پیوند اعضا را 5 دقیقه بعد از ایست ضربان قلب شروع می‌کنند که این مدت زمان در بعضی بیمارستان‌ها 2 یا 3 دقیقه است.
نگرانی دیگری وجود دارد و آن این است که این عمل باعث شود امید خانواده فرد دچار مرگ مغزی و پزشکان ناامید شود و دست از مراقبت فرد بردارند. در راستای چنین نگرانی‌هایی پلیس ایالت کالیفرنیا و مقامات پزشکی تحقیقات گسترده‌ای انجام می‌دهند تا مشخص کنند که آیا پزشک یا جراح، عملی را برای تسریع بخشیدن به مرگ انجام داده است یا خیر؟ اما در این میان بزرگ‌ترین نگرانی‌ای که وجود دارد آن است که این مخالفت‌ها باعث شود افراد دیگر راضی به اهدای عضو نشوند. اما این واقعیت وجود دارد که روزانه افراد نیازمند بسیاری در لیست‌های انتظار جان خود را از دست می‌دهند. طبق آخرین آمار منتشر شده از سوی «اکونومیست» بیش از هفت هزار و 500 نفر در انگلیس نیازمند پیوند عضو هستند و این دولت به دنبال طرح‌ها و برنامه‌هایی است که نرخ پیوند اعضا را در کشور افزایش دهد. در حال حاضر جنجال‌ها بر سر این مسأله افزایش پیدا کرده است. آیا مرگ مغزی پایان یک زندگی است؟ آیا پیوند اعضای فرد مرگ مغزی امری اخلاقی است؟ و سؤال‌هایی از این قبیل روزانه از جانب افراد زیادی مطرح می‌شود؛ اما واقعیت آن است که مرگ مغزی در نهایت می‌تواند شروع یک زندگی باشد.