جواد حجتی
هنوز خورشید از خود کامل رونمایی نکرده بود که سوار بر هواپیما شدم تا اولین سفر همراه با رئیس‌جمهور را در چهل و نهمین سفر استانی هیات دولت تجربه کنم؛ مقصد فرودگاه اهواز و مدت پرواز 50 دقیقه. پیش از این سفر، مصاحبه یکی از افراد منتسب به اصلاح‌طلبان که در مجمع تشخیص مصلحت نیز حضور دارد در تخطئه سفرهای استانی فکر و ذهن مرا به خود مشغول کرده بود. همین امر عاملی بود تا با دید انتقادی بیشتری به این سفر نگاه کنم. یک هواپیما کافی بود تا احمدی‌نژاد و هیات همراه او را که شامل وزرای کابینه، مشاوران و محافظان رئیس‌جمهور و اصحاب رسانه می‌شدند در خود جای داده تا سفر استانی دیگری انجام شود.
هنوز خورشید از خود کامل رونمایی نکرده بود که سوار بر هواپیما شدم تا اولین سفر همراه با رئیس‌جمهور را در چهل و نهمین سفر استانی هیات دولت تجربه کنم؛ مقصد فرودگاه اهواز و مدت پرواز 50 دقیقه. پیش از این سفر، مصاحبه یکی از افراد منتسب به اصلاح‌طلبان که در مجمع تشخیص مصلحت نیز حضور دارد در تخطئه سفرهای استانی فکر و ذهن مرا به خود مشغول کرده بود. همین امر عاملی بود تا با دید انتقادی بیشتری به این سفر نگاه کنم. یک هواپیما کافی بود تا احمدی‌نژاد و هیات همراه او را که شامل وزرای کابینه، مشاوران و محافظان رئیس‌جمهور و اصحاب رسانه می‌شدند در خود جای داده تا سفر استانی دیگری انجام شود.در فرودگاه اهواز، مسؤولان استانی به صف ایستاده بودند تا از رئیس‌جمهور استقبال کنند. آیت‌الله موسوی جزایری، نماینده ولی‌فقیه در استان، راضی نشد تا در پایین پلکان از دکتر احمدی‌نژاد استقبال کند، با آن سن و سال به زحمت از پله‌ها بالا رفت و در هواپیما رئیس‌جمهور را مورد استقبال قرار داد. پس از خیر مقدم فرزند جانباز 70 درصدی و مصاحبه کوتاه رئیس‌جمهور با خبرنگاران، احمدی‌نژاد سوار بر اتومبیل شد تا در جمع مردم اهواز که در مصلای این شهر گرد هم آمده بودند، سخنرانی کند.
ترافیکی برای آرامش روان
پشت در ورودی فرودگاه، مردم منتظر احمدی‌نژاد بودند و از همان ابتدا معلوم بود باید ساعت‌ها به دنبال رئیس‌جمهور باشیم. به گفته راننده مینی‌بوس حامل خبرنگاران، مسیر فرودگاه تا مصلی 4 کیلومتر است. به طور طبیعی و با فرض ترافیک معمولی این مسیر باید در حدود 15 دقیقه طی شود، اما وقتی اجبارا فاصله 15 دقیقه‌ای در بیش از 2 ساعت طی طریق شود، چه احساسی به آدمیزاد دست می‌دهد؟! ترافیک همیشه مایه عذاب بوده است اما جنس این ترافیک با ترافیک‌های معمول فرق داشت. بند آمدن راه به خاطر انبوه ماشین‌ها نبود بلکه از ازدحام آدم‌ها ترافیکی سنگین شکل گرفته بود که مجال حرکت را می‌گرفت؛ آدم‌هایی از همه قشرها و طیف‌های مختلف. عده‌ای حلقه‌زده و شادی خود را بروز می‌دادند، جمعی با لباس‌های عربی به دنبال ماشین احمدی‌نژاد می‌دویدند، عشیره‌ها و قبیله‌های مختلف هر کدام با پرچم‌هایی بزرگ که نام مقدس ائمه اطهار(ع) بر آن حک شده بود ابراز وجود می‌کردند و ... اما صحنه جالب صف کشیدن کارگران شهرداری با همان لباس‌های نارنجی‌رنگ و مخصوص خود بود. شاید با این پوشش بیشتر به چشم رئیس‌جمهوری می آمدند که خود سابقه ملبس شدن به این لباس را داشت. عشایر با لباس‌های مخصوص خود، اعراب با عبا و دشداشه و چفیه‌های قرمز رنگی که بر سر بسته بودند، کارگران شهرداری، روحانیون، بانوان، دانش‌آموزان و ... همه را می‌شد دید. این مسیر بیشتر به سالن همایشی شبیه بود برای نشان دادن وحدت ملی. به راستی چه ترافیک لذت‌بخشی بود.
لنگه کفش در خیابان هم غنیمت است
با شور و شعف به دنبال اتومبیل حامل احمدی‌نژاد در مسیر فرودگاه تا مصلی بود. از نوع لباسش معلوم بود که از طایفه ای از طوایف خوزستان است. بعد از مدتی دوباره او را دیدم اما با پای برهنه! ناخودآگاه یاد الزیدی، خبرنگار عراقی افتادم که این روزها با پرتاب کفش‌هایش به سمت بوش، رئیس جمهور آمریکا، نقل مجلس خاص و عام شده بود. الزیدی پابرهنه بود او هم پابرهنه! در این مسیر مانند او پابرهنه زیاد می‌دیدی که دنبال کفش‌هایشان می گشتند. دلیل اصلی گم شدن کفش‌ها چیزی نبود جز ازدحام جمعیت. بالاخره بعد از مدتی جست‌وجویش به ثمر نشست و او موفق شد لنگه دمپایی‌ای را در خیابان پیدا کند و خود را از بحران پابرهنگی نجات دهد.
نرحب بقدومک ایها البطل
بالاخره بعد از کلی پیچ و خم در خیابان‌های شهر اهواز و گریز از ترافیک، زودتر از دکتر احمدی‌نژاد به مصلی رسیدیم. مصلای بزرگ که مهدیه شهر اهواز می خواندندش، مملو از جمعیت بود. عبارت «منادی عدل علی، به شهر ما خوش آمدی» بزرگ‌ترین دست نوشته‌ای بود که در زیر جایگاه نصب کرده بودند. «رئیس‌جمهور محبوب به کربلای ایران خوش آمدی» و «دولت مهر آمده با اقتدار، عدل و مساوات کند برقرار» از دیگر اشعاری بود که توسط اهوازی‌ها در پارچه‌های بزرگی نوشته شده و به اهتزاز د‌رآمده بود. البته برخی از فرصت استفاده کرده و مشکلات خود را به صورت نوشتاری در برابر دیدگان دکتر احمدی‌نژاد قرار دادند. پیش از حضور رئیس‌جمهور در آستانه عید غدیر زمزمه «یا علی مولا» فضا را پر کرده بود. پس از ورود دکتر احمدی‌نژاد و پیش از سخنرانی ، در پشت جایگاه مصلی، ابتدا انگشتان زخمی رئیس جمهور را که به واسطه ناخن‌های مردم زخمی شده بود، با چسب زخم بستند و همچنین کت یکی از افراد تیم حفاظت را که به واسطه ازدحام جمعیت پاره شده بود با کمک منگنه وصله کردند. آیت‌الله موسوی جزایری در ابتدا سخنرانی کرد و به خیر مقدم به رئیس‌جمهور پرداخت. او سخنان خود را با زبان عربی اینگونه شروع کرد: اهلا و سهلا ایها الاخ العزیز، نرحب بقدومک ایها البطل؛ ای برادر عزیز خوش آمدی آفرین بر قدوم تو ای پهلوان! و بعد گفت که اهواز تا به حال چنین ازدحامی را به خود ندیده است.
بعد از آن استاندار خوزستان کمی صحبت کرد و وقتی رئیس‌جمهور شروع به سخنرانی کرد و گفت که در مسیر به من می‌گویند احمدی اهوازی به شهر خود خوش آمدی، جمعیت یکپارچه منفجر شد.
در میان ازدحام مردمی که به مصلی آمده بودند، یک کارگر شهرداری توجه مرا به خود جلب کرد. چفیه بر دوش و تصویر مقام معظم رهبری و دکتر احمدی‌نژاد در دست داشت. معلوم بود که ساعت‌هاست به مصلی آمده است. به سراغش رفتم. ابتدا از مشکلاتش پرسیدم، گفت که نامه داده‌ام اما جوابم را نداده‌اند اما توقع هم ندارم چراکه با چشم خود می‌بینم که چقدر نامه می‌دهند. بعد عکس در دستش را نشانم داد و گفت: ما احمدی‌نژاد را به راحتی از دست نمی‌دهیم.
آمبولانس کم آمد
در این میان کار هلال احمری‌ها خیلی گرفته بود؛ جوانانی که با لباس قرمز و برانکارد در صحنه خودنمایی می‌کردند تا اگر برای کسی مشکلی پیش آمد، مشکلش را رفع کنند. پشت داربست‌هایی که برای حفاظت بسته بودند آنقدر تراکم جمعیت زیاد بود که هر دقیقه یک نفر از حال می‌رفت و هلال احمری‌ها به کمک بچه‌های سپاه او را از لابه لای جمعیت بیرون کشیده و به بیرون از مصلی منتقل می‌کردند. کار به جایی رسیده بود که دیگر آمبولانس‌های فراوانی هم که مهیا کرده بودند جوابگوی آنها نبود. جالب اینجاست که وقتی یکی از حاضران از حال رفت، رئیس‌جمهور از بالای جایگاه متوجه شد، طوری به این فرد نگاه کرد که نگرانی در چهره‌اش موج می‌زد و بعد با اشاره دستور داد که به حال او رسیدگی کنند.
بیشتر گیر عزتش بود تا مال و منال
پیرمرد یک دستش بر عصا بود و دست دیگرش بر دوش دختر خردسالش و با این دو تکیه‌گاه خود را با مشقت به استقبال رئیس‌جمهور در مصلای شهر رسانده بود. حرکات پیرمرد بین سخنان احمدی‌نژاد و آن هم زمانی که احمدی‌نژاد با قاطعیت خطاب به قدرت‌هاي استكباري از اقتدار ایران سخن می‌گفت، ناخودآگاه توجهم را جلب کرد. شیوه ابداعی پیرمرد در تایید نظرات دکتر و نحوه ابراز خوشحالی او از گفتار رئیس‌جمهور، دیدنی بود. سراغش رفتم. پیش از هر کلامی از محبتش به احمدی‌نژاد گفت و اینکه می‌خواهد نامش را بر قلب خود حک کند. از او پرسیدم شغلت چیست که با نگاه متعجبانه خود پاسخم را داد که با وضعیت جسمی من مگر می‌توان کار کرد! گفت که مستمری بگیر کمیته امداد است و گلایه کرد از وضعیت معاشش. از او سوال کردم که با این وضعیت نابسامان زندگی پس چرا به رئیس جمهور اینقدر علاقه‌مند است، جوابم را داد: احمدی‌نژاد با شجاعتش از ناموس ما و عزت ما دفاع می‌کند. عزت‌مان را که الکی به دست نیاوردیم. مگر ندیدی دانشگاه کلمبیا را؟! فهمیدم که بیشتر گیر عزتش بود تا مال و منال!
چشم‌های ریزبین
از دور که نگاهش می‌کردی به نظر طفلی خردسال بود اما از نزدیک می‌فهمیدی که مردی جاافتاده است. خودش را به جایگاهی که در مصلی برای مسؤولان استان تدارک دیده بودند رسانده بود. احمدی‌نژاد هنوز مشغول سخنرانی نشده و گرم پاسخگویی به ابراز احساسات خوزستانی‌ها بود.
یک آن چشمش به این مرد افتاد و از همان بالای جایگاه مشغول خوش و بش با او شد. گویی که سال‌هاست او را می‌شناسد و انگار رفیق گرمابه و گلستانش را یافته است. احمدی‌نژاد وقتی فهمید این فرد از او درخواستی دارد، با چشم‌هایش دنبال مامور ویژه خود گشت که مسؤولیت خطیر جمع‌آوری نامه‌ها را بر عهده داشت. بعد از یافتن او، سفارش این مرد را کرد. آیا احمدی‌نژاد با این سفارش خواسته تا او را از سر خود واکند؟نه! وقتی فردای آن روز این فرد را در جمع افرادی دیدم که آمده بودند تا گفت‌وگویی اختصاصی و بدون واسطه با رئیس‌جمهور داشته باشند، نظرم برگشت.
عطش از سر و روی عطیش می‌بارید!
بازدید سرزده از روستای «عطیش» برنامه بعدی این سفر بود. عطیش هر چند در ۱۵ کیلومتری اهواز قرار داشت اما در عطش تامین آب شرب و آسفالت راه روستایی می‌سوخت. یکی از اهالی روستا در این باره می‌گفت: اسم این روستا را بیخود عطیش نگذاشته‌اند چرا که مردم و زمین‌های کشاورزی آن همیشه عطشان هستند. وی درباره مشکلات این روستا هم گفت: هنگام بارندگی ارتباط مردم این روستا با شهر اهواز به کلی قطع می‌شود، چرا که تنها تراکتور می‌تواند از این جاده عبور کند. ماه گذشته پدر من بیمار بود اما به علت بارندگی امکان انتقال وی به یکی از بیمارستان‌های اهواز مسیر نشد و به همین دلیل فوت کرد.
یکی دیگر از اهالی این روستا نیز گفت: ما در طول سالیان گذشته بارها به نمایندگان مجلس و مسؤولان استانی و کشوری نامه نوشتیم و مشکلات طاقت‌فرسای این روستا را تشریح کردیم، اما هرگز پاسخ مثبتی از جانب هیچ‌کدام از مسؤولان دریافت نکردیم. وی سپس با خوشحالی ادامه داد: امروز برای ما علاوه بر عید غدیرخم یک عید دیگر است چرا که رئیس‌جمهوری مردمی و کسی که نشان داد واقعا حامی و طرفدار مستضعفان و محرومان است، شخصا به این روستا آمده تا از نزدیک در جریان مشکلات مردم محروم عطیش قرار گیرد و دستورات لازم را برای رفع آنها صادر کند. رئیس‌جمهور اولین مسؤولی است که به این روستا سرکشی کرد. البته تمام این سخنان را به کمک مترجم می‌فهمیدیم چرا که آنها فقط به زبان عربی تکلم می‌کردند. شغل اهالی این روستا ماهیگیری بود، یک مدرسه هم در این روستا دیده می‌شد که بیشتر شبیه یک خرابه بود. خلاصه بیشتر گلایه‌شان از نبود جاده مناسب بود زیرا تنها یکی از مشکلاتی که نصیبشان کرده بود، فوت زنانی بود که هنگام وضع حمل توانایی رسیدن به شهر را نداشتند.
وقتی رئیس‌جمهور آمد، شور و شوق اهالی روستا دیدنی بود. زنان کل مي‌کشيدند و مردان پايکوبي مي‌کردند. خواستند گوسفند قربانی کنند که احمدی‌نژاد نگذاشت. یکی از زنان روستا که توانایی راه رفتن نداشت و با فرغون او را حمل می‌کردند بسیار مشتاق بود تا رئیس‌جمهور را ببیند. به سختی با کنار زدن جمعیت خود را به احمدی‌نژاد رساند و صمیمانه با او گفت‌وگو کرد. می‌گفت که به عمرش اینقدر خوشحال نشده است. رئیس جمهور هم به آنها قول مساعد داد که در هیات دولت اعتبارات لازم برای آسفالت جاده روستایی، تامین آب شرب برای مردم این روستا و روستاهای مجاور آن، ساخت مدرسه راهنمایی و تجهیز خانه بهداشت این روستا تامین و تصویب شود.
بالا زدن آستین همت برای رفاه استان
پس از این بازدید سرزده، در مدت زمانی که تا اذان مغرب وقت باقی مانده بود، رئیس جمهور به جای استراحت ترجیح داد تا دو طرح استانی را افتتاح کند؛ یکی از آنها كارخانه شكر فارابي واقع در جاده اهواز – آبادان بود و دیگری دستور آغاز به کار مراحل اجرايي بزرگ‌ترين طرح انتقال آب کشور با عنوان «غدير» كه عمليات اجرايي آن با رمز «يا علي بن ابيطالب(ع)» شروع به کار کرد. بعد از نماز هم زمانی که خبرنگاران و عکاسان برای استراحت راهی محل اسکان خود شده بودند، دکتر احمدی‌نژاد به استانداری رفت و در آنجا جلسات كارگروه‌هاي تخصصي اشتغال و صنعت و معدن و همچنین کارگروه‌هاي تخصصي مسکن، آب و کشاورزي را تشکیل داد که این جلسات چند ساعتی طول کشید.
اولین دستور کار روز دوم سفر که همزمان بود با عید غدیر خم، ساعت 5/7 صبح عملیاتی شد و آن تشکیل جلسه هیات دولت بود. این جلسه با کسر زمان نماز، 6 ساعت وقت رئیس‌جمهور و هیات دولت را گرفت.
دیداری فردی با نتایجی جمعی!
دیدار مردمی و چهره به چهره رئیس‌جمهور با مردم همیشه برایم جذاب بود. با مرور بر انتقاداتی که از این دیدارها می کردند مبنی بر اینکه نفعی از آن برای مردم حاصل نمی‌شود و تنها چند نفر که مشکلات فردی و مختصری دارند وقت دکتر احمدی‌نژاد را می‌گیرند، راهی محل ملاقات شدیم؛ استانداری خوزستان. نکته اول که از این دیدارها یافتم این بود که علاوه بر رئیس‌جمهور برخی از اعضای هیات دولت هم دیدار چهره به چهره با مردم داشتند. تقریبا از تمامی افرادی که برگزیده شده بودند برای دیدار با دکتر احمدی‌نژاد این سوال را پرسیدم که مشکل شما شخصی است یا عمومی که اکثریت قریب به اتفاق آنها تاکید کردند که دنبال رفع مشکلات شخصی خود نیستند و به نمایندگی از جماعتی از مردم به این دیدار آمده‌اند. یک روحانی به نمایندگی از اندیمشکی‌ها آمده بود. ح‍ج‍ت‌‌‌الاس‍لام ش‍ي‍خ ج‍‍اب‍ر ب‍و‌عذ‌ار، امام جمعه حميديه هم مشکلات حمیدیه را بیان کرد.
هاشم رضايي زنگنه جانباز 50 درصدي بود که خواسته شخصی داشت: 8 سر عائله دارم که دو تا از فرزندانم مشکلات جسمي دارند و بايد عمل بشوند. يکي از آنها پاهايش کج است و نمي‌تواند درست راه برود. زنم هم حال و روز خوبي ندارد. یکی هم از ایل بختیاری بود و از شهرستان باغ‌ملک آمده بود، دیگری از بندر ماهشهر و آن یکی صنعتگر نمونه کشور در سال 86 بود و مدیر نمونه کشور در حوزه صنعت و معدن در سال 87 که از دزفول آمده بود و هر کدام مشکلات شهرهای خود را گفتند.
مادر چهار شهید از احمدی‌نژادچه‌می‌خواهد؟
بعد از این دیدار، احمدی‌نژاد به جمع خانواده‌های شهدا و ایثارگران رفت. در این دیدار ابتدا آیت‌الله جزایری به سخنرانی پرداخت و با بیان خستگی‌ناپذیری رئیس‌جمهور تعبیرات جالبی را برای او به کار برد. فرصت کوتاهی بود تا تنها از مادر شهیدان علیرضا، محمدرضا، حمیدرضا و غلامرضا پرورش که تصویر شهدایش را به همراه آورده بود، بپرسم که از احمدی‌نژاد چه درخواستی دارد و او در جواب تنها گفت که از او می‌خواهم انقلابمان را سرفراز کند و راه شهدا را ادامه دهد و بعد ادامه داد که دوباره به او رای می دهم که این کار را بهتر از دیگران انجام دهد. در همین حال صدای موسیقی پخش شد که «جانم، تپشم، سخنم باشد وطنم وطنم!» پدر سه شهید برای گرفتن لوح تقدیر خواست تا دست احمدی‌نژاد را ببوسد که دکتر پیش‌دستی کرد. او لب‌های خود را زودتر به دستان چروک پیرمرد رساند.دیدار با علما و روحانیون که همواره و در تمام سفرهای استانی از برنامه‌های ثابت سفر است، در این سفر هم انجام شد. در این دیدار که با استقبال چشمگیر علما و روحانیون روبه‌رو شد، نماینده ولی‌فقیه در استان ابتدا به سخنرانی پرداخت و در آن بسان دیگر سخنرانی‌هایش با بیان اوصاف احمدی‌نژاد و به تمجید از وی پرداخت و از خداوند خواست به توانایی‌های او بیفزاید. علما هم او را «مالک‌اشتر علی» خطاب کردند. احمدی‌نژاد هم در ابتدای سخنان خود با بیان اینکه این سخنرانی درس پس دادن است، به شوخی گفت: سخنرانی من در جمع علما مانند زیره به کرمان بردن و خرما به اهواز آوردن است. آخرین برنامه احمدی‌نژاد در این سفر حضور در قرارگاه راهيان نور اهواز بود که نشست خبری با خبرنگاران برای تشریح مصوبات این سفر بود. در حسینیه این قرارگاه هم پیکر مطهر سه شهید را که به تازگی توسط گروه تفحص پیدا شده بود قرار داده بودند و مهر خاتمه سفر استانی احمدی‌نژاد به کربلای ایران با زیارت ابدان شهیدان پایان یافت.