بغض زهرآلود

راهمان نداده بودی؛ درست همان زمانی که آخرین برگ پاییزی از شاخه جدا شده بود و هوا عزم کرده بود برفی سنگین بر خاک زمین ببارد، ما هم قصد تو کردیم. قصد حرمی را کرده بودیم که می‌گفتند بعد از آن‌همه غوغای کاظمین، ناامن است؛ و تو، راهمان نداده بودی. ترس از انفجار و دسیسه‌ها چشم کاروان را ترسانده بود. تنمان مورمور شده بود از سرمایی که به حرم تو خزیده بود و نمی‌خواست از گرمای حضور دست بردارد. آنقدر دست‌دست کردند اهالی کاروان که
دیگر کار از کار گذشت و دل مان میان گنبدهای زرین کاظمین جا ماند. حالا چند ماهی است که انتظار طلبیدن دوباره‌ات با گنبدی که به‌تازگی پرده‌برداری شده را می‌کشیم، یا جوادالائمه!
دل مان عزمی دوباره می‌خواهد...