محمد سیدعلی
در آخرین روز دسامبر سال 1937 و در منطقه ولز بریتانیا، کودکی متولد شد که والدینش نام «فیلیپ» را برای او انتخاب کردند. به دنبال سرکشی‌های کودکانه او هنگام تحصیل در مدرسه و علاقه‌اش به هنرهایی چون طراحی، نقاشی و موسیقی، تصمیم می‌گیرد تا راهی کالج سلطنتی موسیقی و درام «ولز» شود. ملاقات کوتاه وی با ریچارد برتون، نابغه عالم بازیگری و تاثیرپذیری نوجوان 15 ساله از این برخورد نیز در اشتیاق او برای ورود به کالج تاثیر چشمگیری داشت.
در آخرین روز دسامبر سال 1937 و در منطقه ولز بریتانیا، کودکی متولد شد که والدینش نام «فیلیپ» را برای او انتخاب کردند. به دنبال سرکشی‌های کودکانه او هنگام تحصیل در مدرسه و علاقه‌اش به هنرهایی چون طراحی، نقاشی و موسیقی، تصمیم می‌گیرد تا راهی کالج سلطنتی موسیقی و درام «ولز» شود. ملاقات کوتاه وی با ریچارد برتون، نابغه عالم بازیگری و تاثیرپذیری نوجوان 15 ساله از این برخورد نیز در اشتیاق او برای ورود به کالج تاثیر چشمگیری داشت.کشف استعداد فیلیپ به وسیله «سر لارنس اولیویر»، اسطوره سینما موجب می‌شود که او پس از فارغ‌التحصیل شدن و پیوستن به تئاتر ملی سلطنتی رهسپار لندن شود. در آغاز او به عنوان هنرپیشه ذخیره برای نقش‌هایی که قرار بود «اولیویر» آنها را ایفا کند در نظر گرفته شد تا اینکه در «رقص مرگ» به کارگردانی «آگوست استریندبرگ»، مشکل آپاندیس اولیویر، فیلیپ را جانشین وی می‌کند. لارنس اولیویر درخاطرات خود و با اشاره به این اتفاق می‌گوید: «یک هنرپیشه جوان تازه‌کار به نام آنتونی هاپکینز با آینده‌ای نویدبخش به عنوان ذخیره من در نظر گرفته شده بود که در نهایت موفق شد مانند گربه‌ای که موشی را در میان دندان‌هایش شکار کرده، نقش « ادگار» را برباید.»
با وجود اینکه آنتونی هاپکینز در تئاتر ملی به موفقیت رسیده بود، تکرار نقش‌های یکنواخت و تمایل به ایفای نقش در فیلم‌ها او را به بازی در فیلم «شیر در زمستان» راهنمایی می‌کند. در این فیلم او نقش «ریچارد اول» را برعهده داشت و از همراهی هنرپیشه‌های مطرحی چون «پیتر اوتول»، «کاثرین هپبورن» و «تیموتی دالتون» بهره می‌برد.
گرچه ارتباط هاپکینز با تئاتر به صورت کلی قطع نشد اما تمرکز مضاعف او روی سینما و تلویزیون به تدریج او را از صحنه تئاتر دور کرد و سیلی از افتخارات و موفقیت‌های سینمایی و غیر از آن را برای او به ارمغان آورد که در ادامه به تولد
سر فیلیپ آنتونی هاپکینز انجامید.
سبک این هنرمند که به اعتقاد بسیاری از منتقدان و اهالی سینما، بزرگ‌ترین هنرپیشه حال حاضر جهان است نیز در نوع خود قابل توجه است. او به پشتکار در آماده کردن نقش‌هایش شهرت دارد و در مصاحبه‌ها اعتراف می‌کند که گاهی تا 200 بار جملات را تکرار می‌کند به طوری که برای به زبان آوردن آنها دیگر نیازی به فکر کردن ندارد. این امر موجب بداهه‌گویی‌هایی همراه با احتیاط از سوی هاپکینز می‌شود اما در عین حال هنگام کار با کارگردان‌های وفادار به فیلمنامه شرایط برای او چندان آسان نیست و اوضاع زمانی سخت‌تر می‌شود که کارگردان به دنبال برداشت‌های مکرری است که از دید هنرپیشه اضافه به نظر می‌رسند. در فیلم «شدولند»، «ریچارد اتنبرو» مجبور بود تا هنگام تمرین‌های پیش از برداشت به جای هاپکینز بداهه‌گو، دیالوگ‌ها را برای نقش مقابل تکرار کند و تنها در آخرین تمرین‌ها، این کارگردان خود هاپکینز را فرا می‌خواند. شاید جالب باشد که با اتمام یک صحنه جملات حفظ شده آن نیز به سرعت از ذهن هاپکینز محو می‌شود در حالی‌که هنرپیشه‌های دیگر حتی سال‌ها بعد نیز آنها را در یاد نگاه می‌دارند.
اما استادانه‌ترین نقش‌آفرینی هاپکینز در فیلم «سکوت بره‌ها» اتفاق می‌افتد، زمانی که او نقش قاتل سریالی آدمخواری به نام هانیبال لکتر را ایفا می‌کند. او برای این نقش جایزه اسکار بهترین هنرپیشه نقش اول مرد را در سال 1992 دریافت کرد. هانیبال لکتر کوتاه‌ترین نقش اصلی‌ای است که این جایزه را از آن خود می‌کند و در واقع هاپکینز ظرف 16 دقیقه اسکار 92 را ربود. نکته جالب توجه این است که ایفای این نقش زمانی به وی پیشنهاد شد که تصمیم گرفته بود خود را برای همیشه از کار در هالیوود بازنشسته کند و برای زندگی و فعالیت در بی‌بی‌سی به کشورش بازگردد. خود هاپکینز درباره دکتر لکتر می‌گوید: «فکر می‌کنم خیلی جالب باشد که ناهار را در کنار او باشید به شرطی که شما خود ناهار نباشید.» او همچنین در جای دیگری اظهار می‌کند که هرگز هانیبال لکتر هنگام صحبت کردن پلک نمی‌زند. این ایده زمانی به ذهن هاپکینز می‌رسد که او فیلم‌هایی از قاتل محکوم «چارلز منسون» را مورد بررسی قرار می‌دهد.
اما توانایی این هنرمند به نقش‌آفرینی محدود نمی‌شود. پس از مرگ لارنس اولیویر و با از بین رفتن صدای او از روی فیلم «اسپارتاکوس»، هاپکینز با هنرمندی تمام صدای او را تقلید می‌کند و به نوعی این اثر سینمایی را نجات می‌دهد. علاوه بر این هاپکینز یک پیانیست و آهنگساز بااستعداد نیز هست.
وی درباره تقابل هنرپیشگی و دیگر هنرهایش می‌گوید: «هنرپیشگی بسیار لذتبخش است اما دیگر هیچگونه چالشی برای من ندارد. در حال حاضر ترجیح می‌دهم خود را سرگرم نقاشی و آهنگسازی کنم. همیشه هنرپیشگی برایم یک شغل بود و این دقیقا همان چیزی است که می‌خواستم. تمام تلاشم را برای شغلم انجام می‌دهم اما عمرم را به پای آن نمی‌گذارم. در واقع تا زمانی که بموقع حقوقم را دریافت کنم و یک فیلمنامه خوب در کنار کارگردانی خوب به من پیشنهاد شود از آن لذت می‌برم. همین و بس». اما گذشته از هر چیز، هنر هاپکینز است که چهره او را با موهایی روغن‌زده و به عقب شانه شده در ذهن سینما و برای همیشه پررنگ نگاه خواهد داشت.