مجید قیصری
آنچه در پی می‌آید گفت‌وگویی کوتاه با مجید قیصری درباره جوایز ادبیات داستانی است که به شکل یادداشت تنظیم شده و از نظر می‌گذرد.
هر چند در جریان برگزاری جشنواره‌های ادبی، خاصه ادبیات داستانی برخی انتقاد می‌کنند که چرا چنین جشنواره‌هایی با اعمال سلایق و نظرات گوناگون همراه است اما من به شخصه تصور می‌کنم این انتقاد وارد نیست. شاید به این خاطر که قرار نیست تمام جشنواره‌ها از یک نقطه نظر و نگاه برخوردار باشند و لازمه موفقیت یک جشنواره در همین تنوع و گونه‌گونی نهفته است. در عین اینکه باید به این مساله هم توجه داشته باشیم که مگر ما چقدر سابقه و قدمت در زمینه برگزاری جشنواره‌های ادبی داشته‌ایم؟!
در حال حاضر ما در ابتدای راه هستیم و در مرحله تجربه کردن به سر می‌بریم. در واقع برگزاری این جشنواره‌ها برای ما نوعی آزمون و خطا به شمار می‌رود. باید بپذیریم که برخی از ما از آن جایی که عجول هستیم، انتظار داریم هنوز غوره نشده مویز شویم! در حالی که وقتی در زمینه برگزاری جشنواره‌های ادبی به تکامل و پختگی خواهیم رسید که به قدر کافی در این حیطه تجربه کسب کرده باشیم. پس به نظرم باید بیش از هر چیز عنصر صبر را به این جوایز تزریق کرد و در مراحل بعدی به سلایق مختلف دیگران احترام گذاشت.
این روزها وقتی صحبت از نحوه برگزاری جشنواره‌های ادبی به میان می‌آید این پرسش مطرح می‌شود که آیا ما در تمام زمینه‌ها به رشدی که باید، دست یافته‌ایم که انتظار داریم جشنواره‌هایمان در عین تهی بودن از هر عیب و نقصی برگزار شوند؟ یا اصولا جشنواره‌ای با رویکرد تاریخی یا اجتماعی برگزار کرده‌ایم؟ بسیاری از ما در جریان برگزاری جشنواره‌های ادبی هنوز آن تنگ‌نظری‌هایمان را کنار نگذاشته‌ایم و به محض اینکه می‌بینیم نویسنده‌ای در جشنواره موفق به اخذ جایزه‌ای معنوی مانند لوح تقدیر می‌شود به جای تشویق او کینه‌ورزی می‌کنیم چه برسد به اینکه روزی فرا رسد که اهدای جایزه مادی در جشنواره‌های ادبی باب شود.
صرف نظر از مساله برگزاری جشنواره‌های ادبی، امروز بیش از آنکه با آثار شاخص مواجه شویم، شاهد رشد نویسندگان زرد بوده‌ایم و می‌توان گفت در این دهه اصولا نویسنده جدی کمتر به چشمی‌خورد.
حالا دلیل افت کیفی آثار شاخص در عرصه ادبیات داستانی چیست، نیازمند کالبدشکافی اساسی است. این قصه سر دراز دارد.